Þegar ég var í Tower Records í London árið 2000 fann ég fyrirfram ólíklegan chillout / lounge safndisk sem varð algjört uppáhald í langan tíma. Á safnplötunni, sem heitir Coming Home, voru nokkur lög með böndum sem ég hafði aldrei heyrt um og sumum sem ég hafði hlustað smá á, einsog Bent og Groove Armada (ekki með lagið "At The River"!).

Uppáhalds lagið mitt á plötunni var samt lagið Walkabout með einu af böndunum sem ég vissi ekkert um: Blue States. Það er í svipuðum fíling og Lemon Jelly, en aðeins meira cinematízkt (afsakið typpalegheitin) og mun dramatískara. Dáldið dark, en samt soldið jollý, einsog hetjurnar orða það.

Andy Dragazis er Grikkinn sem tekur í gikkinn í Blue States. Hann er menntaður í tónlist og hefur verið að pródúsa ýmis bönd, t.d. nýútgefna plötu The Pipettes. Hann var einn í Blue States til að byrja með, en gaurarnir sem hann sullaði inn sem túr-spilurum runnu inní hljómsveitina, sem varð að einhverskonar rokkbandi sem ég er hvorki að fatta né fíla nógu vel. EN, platan sem "Walkabout" var tekið af heitir "Nothing Changes Under the Sun" og hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér. Rólegt, frekar gáfað, yfirvegað, létt, hresst, og mjög vel gert. Svona einsog Tiramisúið hjá mömmu minni.

Blue States - Walkabout
Blue States - Trainer Shuffle
Blue States - Elios Therepia

...öll af plötunni Nothing Changes Under the Sun frá árinu 2000. Farið og kaupið hana, strax.

Annars finnst mér svolítið fyndin þróun á sumum sóló-fikturunum sem byrja ferilinn með áhugaverðri tónlist, sbr. Blue States, Dykehouse og svo David Holmes. Þeir eiga það allir sameiginlegt að byrja í elektróníska hlutanum (give or take örfáa gítara) en færa sig allir yfir í rokk-kennt fikterí, og missa dáldið "það" í leiðinni. Meiraðsegja Future Sound of London gerðu það sama með plötunni "The Issness", en ég fílaði hana soldið samt afþví að þeir eru FSOL. Dykehouse er aftur farinn að gera rafmagn, en David Holmes skeit hrikalega á sig að mínu mati með öllu hipparokkinu, og trúið mér ég reyndi að fíla það. Reyndar var fyrsta platan hans "This Films Crap Lets Slash the Seats" ekkert frábær, sérstaklega ekki þegar ég heyrði hana á eftir plötunni sem kom á eftir, "Let's Get Killed" sem mér og Jóni Agnari fannst besta plata á jörðunni, og gerði hann hip & kúl.

Og svo eru menn einsog Tommy Lee, sem byrja í brjáluðum metal en fara svo að gera elektrónískt drum'n bass rokk, sem er máski ein sú sorglegasta tónlistarstefna í heimi. Og vanmetnasta, því þetta er stórkostlega fáránlegt.

Linkar:
- Blue States*
- Dykehouse

* (það er dáldið fyndið að gaurinn í miðjunni er ekki Andy Dragazis. Kannski finnst honum hann vera feitur og ljótur.)