Monster & Maskiner eru tveir hressir Svíar sem gera skemmtilega bleepy elektróník. Ég veit að það er ömurlegt að vera alltaf að nefna einhver önnur bönd til að lýsa músík, en ef þú fílar Pluxus eða Slågsmålsklubben, þá fílaru þetta band. Pluxus gerðu eitt skemmtilegasta lag alheimsins (og Krilli spilaði það fyrir mig), og myndbandið við það var líka voða fínt.

Þetta lag er það sem mér finnst skemmtilegast á plötunni þeirra Never Die! frá 2005 (og er fyrsta lagið). Upp og niður, til hliðar, blibbs og blúbbs, og skemmtilegt.

Monster & Maskiner - Kill Him!
Listen

>> vefsíða Monster & Maskiner

Talandi um eiturhressa Svía, hér er lag með ofurhressa stuðbandinu Electric Banana Band, sem var stofnað um 1980 eftir marga performans í sænskum barnaþætti. Frá 1977 gáfu þeir út endalausar plötur um banana, Trazan (sem er væntanlega fjarskyldur frændi Tarzans?), og allskyns frumskógarstuð. Lagið að neðan kom út árið 1998, og er mjög lýsandi fyrir lífsgleðina og léttlyndið.
(pssst. sjáðu bara hvað þeir eru í alvöru hressir!)

Já, ég veit, þú ert búinn að fatta að lagið er um bananastuð, þannig að poppaðu upp einn gulan, hoppaðu uppí ljósakrónu, og fílaðu fílinginn.

"Nej! Det er en SUUUPER BANAAAAN!"

Electric Banana Band - Banankontakt
Listen / Buy

>> vefsíða Electric Banana Band

Ég fann loksins lagið úr JC Penney auglýsingunni sem ég talaði um áður. Fyrir þá sem nenntu ekki að smella sér leið á iTunes tilað hlusta á eða/og kaupa skemmtilega lagið, þá er það hér:

Forever Thursday - How Can It Be
Listen / Buy

Mjög fínt!

Óh, elsku Yello!

Hinn ríki og hinn minna ríki, Boris Blank og Dieter Meier, gerðu svo margt fallegt, en þetta er uppáhalds. Myndbandið var líka svo fínt!

Þetta lag minnir mig alltaf á helling af öðrum lögum, t.d. 'One Night in Bangkok' með Murray Head, kaffibollamyndbandið með Paul Young þar sem hann sat umvafinn teppi (ég man samt ekkert hvaða lag það var), 'Turn Up The Radio' með Autograph, og svo auðvitað 'Nightshift' með Commodores (allir að stara í spegilinn og smella fingrum, mmmm!).

Yello - Vicious Games
Listen / Buy

Ég er dáldið fúll útí Formúluþættina á Rúv fyrir að gjörnýta Yello-snilldina...eða í rauninni alla rallý- og íþróttatengda sjónvarpsþætti heimsins, sem virðast nota sama 4-laga diskinn fyrir alla músík ('Race' með Yello, Chumbawamba, eitthvað með Apollo 440 og svo Propellerheads. Bjakk!).

Jorge Ben er einn af uppáhalds brasilíusöngvurunum mínum. Við erum ekki að tala um hinn týpíska mjaðmaknúsara sem lætur þreyttar húsmæður þyrsta í slurk af sérríi og sveittan dunk af útrunninni sólarvörn, heldur fer hann allan skalann: er svo ótrúlega hress, svo ljúfur, svo djúpur, svo góður, svo faunkí.

Hann gaf út fyrstu plötuna sína 1963 og er enn á lífi að gera eitthvað yndislegt í þágu heimsins og ófæddra barna. Fyrir utan hittarana sína ("Umbabarauma", "Uala Ualala", "Cosa Nostra", "Taj Mahal" og miiiiiklu fleiri) þá samdi hann "Mas Que Nada", sem sambatröllið Sérgio Mendes gerði frægara.

Á plötunni "Negro e Lindo" frá 1971 er frábært lag um Cassius Marcellus Clay, sem við vitum auðvitað að er hnefasamlokuhlunkurinn Muhammed Ali. Meira veit ég ekki því ég skil ekki portúgölsku, en ég efast ekki um að textinn lætur hörðustu snoðklipptu glæpamenn skæla og horfa beint í augun á næsta skrykkdansandi kínaskóklædda Nu-Reivara.

Jorge Ben - Cassius Marcellus Clay
Listen / Buy "Negro e Lindo" from Amazon

Annar frábær uppáhalds samlandi hans er Caetano Veloso, sem er hvað frægastur (þ.e. hjá hvítu fólki í seinni tíð) fyrir að hafa sungið lagið "Cucurrucucu Paloma" í Pedro Almodovar-myndinni Habla Con Ella ("Kommon, talaðu við'ana mar"). Hann er líka búinn að gefa út trilljón plötur, hver annarri betri.

Caetano Veloso er aðeins mýkri, aðeins meira folk-y, en ef einhver segir að hann (eða ég!) séum væmnir, þá á hinn sami örugga eilífa dvöl í fúlasta pytti heljar / á eilífum rúnti á hringtorginu á Selfossi, whichever comes first.

Báðir snillingarnir hafa sungið með flestum öðrum tónlistarsnillingum Brasilíu, og ég set örugglega meira með einhverjum þeirra hingað bráðum.

Þetta lag er ó svo yndislega frábært.

Caetano Veloso - O Leãozinho
Listen / Buy "Brazil Classics, Vol. 1: Beleza Tropical"

Þetta lag er því miður bara til á safnplötu, en hún mun lúkka mjög vel í hillunni þinni, mjög glóbal og heimsborgaraleg við hliðina á afrísku grímunni og fílafætinum.

Í glænýrri auglýsingu fyrir JC Penney (sem heitir "Calendar") er mjög fínt lag.

Ég gramsaði og komst að því að það var með "hljómsveitinni" Forever Thursday - sem ég vissi ekkert um- gæsalappirnar eru afþví að þetta er ekki hljómsveit heldur "company that creates music and film for advertising".

Þeir fengu í lið með sér áströlsku söngkonuna Melanie Horsnell - sem ég veit ekkert um - og gerðu fínt fínt lag.

Dáldið CocoRosie, dáldið Joanna Newsom (pínu a.m.k.), voða drímí, voða fínt.

Forever Thursday - How Can It Be
(linkur á myspace-prófílinn þeirra)

Hér er hægt að kaupa lagið í gegnum iTunes.

- Forever Thursday á myspace
- Melanie Horsnell á myspace
- JCPenney.com

Varað uppfæra linka í helling af gömlum færslum, og endurblogga þeim þannig að þær sjáist í snilldarforritinu Peel (eftir snillinginn Hjalta Jakobsson). Kannski koma því einhverjar gamlar færslur framar (kannski fremst?, úúú).

Fyrir þá sem vita ekki hvað Peel forritið er og gerir, þá er það ótrúlega sniðugur og einfaldur mp3-lesari og tónlistarspilari. Þú einfaldlega bætir mp3-bloggum í addressulistann í forritinu, og þá sér það algjörlega um að sýna þér alltaf þegar viðkomandi blogg uppfæra með nýrri tónlist. Þú getur svo annaðhvort hlustað á lögin í Peel (sem virkar alveg einsog iTunes) eða downloadað þeim með því að smella á einn takka.

Peel er bara til fyrir Mac einsog er, og þú færð það hér: www.GetPeel.com

Sniðugt!

Fyrir einhverju síðan var ég að gramsa til á Netflix og leita að myndum með Tcheky Karyo, geðþekka tyrkneska frönskumælandi leikaranum (sem var frábær í Dobermann). Þar rakst ég á myndina "Full Moon in Paris" eftir hinn franska Eric Rohmer. Fannst myndin ekkert virka neitt gríðarlega spennandi, en þegar ég sá hvað hún hét á frummálinu, "Les Nuits de la Pleine Lune", minnti mig að hafa séð kover á plötu með því nafni einhverntímann. Kannski á eBay, kannski á einni plötubúð hér í New York. Ég mundi það afþví að á fyrsta lagið á fyrstu þremur Nightmares on Wax plötunum var alltaf það sama, nema í aðeins breyttri útsetningu. Það lag (þau lög) heitir einmit Les Nuits, og hefur alltaf veriðí miklu uppáhaldi hjá mér.

Enníveis. Ég gúglaði "Les Nuits de la Pleine Lune" og fann á endanum franska teknópoppsíðu einhvers japana, sem hefur ekki uppfært í 5 ár. En, þrátt fyrir tungumálaörðuglega og ansi skræpótta litapallettu fann ég loks plötuna sem ég varað leita að! Já!!!

Platan "Les Nuits de la Pleine Lune" er semsagt soundtrakkið úr þessari kvikmynd, og er eftir franska parið Elli & Jacno (Elli et Jacno, fyrir þjóðernissinna). Eftir að hafa fiktað í paunki sem Stinky Toys, gerðust þau par og fóru að gera tekknóparapopp. Mjög skemmtilegt teknóparapopp. Parastuðið lifði í ca fjögur ár, frá 1980 til 1984 (þegar ofangreint soundtrakk kom út), en þá splittuðu þau og fóru hvort sína leið, þó þau héldu að vísu bæði áfram í poppinu. Elli átti ágætis feril í frönskum kvikmyndum (enda pínu krútt), og ætlar víst að gefa út plötu núna í haust. Jacno (sem var áður búinn að vera smá sóló) fór aftur að gefa út sólóplötur með misjöfnum árangri og misjöfnum plötuumslögum, en mér finnst fátt af sólóefninu jafnast á við það sem þau gerðu saman.

Árið 1994 kom út safnplatan "Symphonies de Poche" með Elli & Jachno. Á þeirri plötu eru tvö lög af "Les Nuits de la Pleine Lune" sem eru einmitt tvö af uppáhaldslögunum mínum með þeim.

Elli & Jacno - Les Nuits de la Pleine Lune
Listen / Buy the DVD from Amazon

Elli & Jacno - Chica Chica Bongo
Listen / Buy from GEMM

Bæði af "Les Nuits de la Pleine Lune" frá 1984.

Allt, allt of sniðugt og flott.

Ég skrifaði um Minotaur Shock og þetta lag um daginn og sagði hvað mér fyndist það skemmtilega skemmtilegt. Mér finnst það enn frábærlega frábært. Ég vissi ekkert um Minotaur Shock þegar ég rakst á auglýsingu fyrir nýjustu plötuna en vissi að hún væri góð útaf nafninu. Ég vildi óska þess að ég hefði samið þetta lag.

Minotaur Shock - Vigo Bay
Listen / Buy

Ókei, ég hef aldrei hlustað mikið á Kid 606, kannski aðallega afþví að í gamla daga gaf hann út lagið 'Luke Vibert Can Kiss My Indiepunk Whiteboy Ass' sem ég hélt að væri eitthvað ljótt um Luke Vibert (Wagon Christ, Kerrier District, Plug, Amen Andrews o.fl.) sem er uppáhalds hjá mér. En svo var lagið ekkert diss heldur innihélt það sampl úr lagi frá hr. Vibert sem hr. Kid fékk aldrei leyfi fyrir og tók bara sjensinn. En bla bla, 'Spanish Song' er frábært lag. Ótrúlega skrýtið og skemmtilegt. Minnir mig pínu á Squarepusher, Bruce Haack, Luke Vibert og eitthvað new wave drasl. Fyndið, ha?

Kid606 - Spanish Song
Listen / Buy

Ég sá DeVotchKa! á tónleikum um daginn og sjóvið þeirra var ekki tónleikar heldur atriði. Eitt besta atriði sem ég hef séð, evör. Búttuð stelpa að spila á horn skreytt með rauðri jólaseríu, mjór og skeggjaður austur-evrópskur vísindamaður í teinóttum jakkafötum að hamast mjög prúðmannlega á fiðlu, bleiknefjaður verðbréfabraskari í jakkafötum að vippa út sveittustu trommugrúvum sem ég hef heyrt og svo úkraínskur bílasölumaður með þriggjadaga og toppinn blautan að hamast á gítarnum sínum og syngja einsog engill. Þetta var miklu miklu betra en það hljómar. DeVotchKa þýðir víst lítil dræsa á rússnesku, ókei? Þetta er eitt skemmtilegasta band sem ég hef séð og heyrt í. Þau spiluðu fullkomna blöndu af polka, rokki, salsa, bílskúrsbulli, rokkabillí, jazz, klassík, nýrómantík og kannski jafnvel smá góa transi. Yndislegt og frábærlega yndislegt.

DeVotchKa - How It Ends
Listen / Buy

Þökk sé Úlfi Eldjárn þá heyrði ég í Imitation Electric Piano fyrir einhverjum árum síðan. Það samanstendur af Simon Johns úr Stereolab og öðrum snillingum, og spilar að mestu instrumental tónlist, en þeir raula þó eitthvað smávegis í tveimur-þremur lögum á nýrri plötunni. Þvílík namedrop færsla, kannski bæti ég smá við listann: Helga Möller, Ray Kurzweil, Dr. Zhivago, Helmut Kohl. Þetta lag er skemmtilegt afþví að það er fyrsta lagið sem ég heyrði með þessu bandi, og það kemur á óvart. Leyfið laginu bara að spilast og ekki spóla áfram eða neitt svoleiðis.

Imitation Electric Piano - King's Evil
Listen / Buy

Damon Albarn er klár kall. Bæði vegna þess sem hann sagði og gerði í kringum og vegna G8 tónleikanna, og svo (auðvitað) vegna allrar tónlistarinnar. Ég fílaði Blur í gamla daga og fannst gott að vera í liði með þeim á móti öllum Oasis pungheilunum. Svo rímixaði Damon Albarn lag með Mínus, og svo fór hann til Mali og tók upp snilldarplötuna þar sem þetta lag er á. Platan heitir 'Mali Music' og á henni eru Malískir (?) söngvar og hljóðfæri og raul og hljóð og flottar melódíur. Þetta lag er uppáhalds.

Damon Albarn - Sunset Coming On
Listen / Buy

Hey, veistu hvaða hljómsveit mér finnst skemmtileg?
Supergrass, that's who!

Fannst þeir bjánalegir fyrst, kannski afþví að þeir voru fulltrúar ungu og hressu kynslóðarinnar sem gekk í Levi's 501 brókum og áttu leðurjakka og fín sólgleraugu. Líkaminn minn þverneitar nefnilega að passa í 501, leðurjakkann á ég aungvan, og þar sem sólgleraugu eru svo óttalega glóbal þá teljast þau ekki með, en blabla, allt þetta lét mig fá minnimáttarkennd.

En svo alltíeinu vaknaði ég og fannst þeir frábærir. Sniðugir, kúl, með skemmtilög og skemmtitexta, meiraðsegja það gamla. Glæsileg saga, sem sýnir bara hversu mikið maður breytist þegar maður þroskast og zzzzzzz...

Ég sá þá spila á síðasta ári og brosti einsog mongóll allan tímann. Þeir svissuðu hljóðfærum og spiluðu akústízkt og rafmagnað eftir hentisemi og mér fannst gaman. Ég ætlaði svo að sjá þá núna í haust, en komst ekki vegna blessaðz skólans míns. Mér þykir nú vænt um hann líka, þrátt fyrir allan skaðann sem hann veldur mér í áhugamálalífinu.

Hér er lag af nýju plötunni þeirra, Road to Rouen.
Lagið heitir Coffee in the Pot og er skemmtilegt hressilag. Hvorki týpískt fyrir Supergrass né plötuna og þessvegna vil ég setja það hingað. Ég er búinn að spila það mjög oft og dansa einhverskonar heimabruggaðan polkaskoppidans sem skemmtir mér sjálfum mjög mikið. Takk Supergrass!

Supergrass - Coffee in the Pot
Listen / Buy "Road to Rouen" from Amazon

Svo kaupið þið plötuna strax á morgun, ókei?

- Supergrass.com
- Road to Rouen mínísíða

Ég veit ekki alveg hvort ég hafi reiknað með því að maðurinn sem ber hið faglega og exótíska nafn Bertrand Burgalat væri svona næs. Hann byrjaði ferilinn á því að vinna með Air, Soul II Soul, Pizzicato Five og fleirum, og fyrsta platan sem hann gaf út (The Genius of Bertrand Burgalat) innihélt efni sem hann hafði pródúsað með öðrum böndum. Seinna gaf hann svo út fyrstu plötuna með eigin efni (The SSSound of MMMusic) og eftir það ekkert stöðvað þennan hægláta átjánhjólatrukk á hraðferð inní algleymið.

Stíllinn hans er ótrúlega afslappaður og klár og hann blandar saman allri tegund af músík sem fyrirfinnst. Sum lögin eru einsog franskt hjartaknúsarapopp, önnur einsog barnalög fyrir fullorðna, enn önnur einsog diskóslagarar sem þú heyrir bara inní hausnum þínum.

Bertrand Burgalat - Spring Isn't Fair
Bertrand Burgalat - Bröder Kung
Bertrand Burgalat - Pleased Me

Buy "Portrait-Robot" from Amazon

Quadrophonia var old skool hardcore hljómsveit og algjörlega uppáhalds mjög lengi, og ristir enn djúpt í hjarta mitt. Þetta er líklegasta frægasta lagið með þeim og aaaalgjör klassík. Ég ákvað að hafa rímixið því mér finnst byrjunin flottari. Þessir sömu gaurar gerðu líka lagið óþolandi 'Poing' með Rotterdam Termination Source, og svo snilldarlagið 'Anastasia' með T99, sem er líka algjör old skool klassík.

Quadrophonia - Quadrophonia (remix)
Listen / Buy "Cozmic Jam" from Amazon

Einusinni átti ég Nesco útvarp með hátölurum sem hægt var að taka af (með mjööög löngum snúrum). Ég lá oft uppí rúmi með hátalara við sitthvort eyrað og hlustaði á allskonar snilld í víðómi. Ég mundi alltaf eftir hvað ég elskaði þetta lag, en vissi aldrei með hverjum það var. Svo fann ég það loksins í hitteðfyrra og er oft búinn að vaska upp með það í botni. Ó elsku lag! Autograph var týpískt one-hit wonder 80s L.A. hárband, og þetta var það eina góða, restin var prump.

Autograph - Turn Up The Radio
Listen / Buy "Sign in Please" from Amazon

Ég þoli ekki Jeannie Becker, ég myndi hata hana ef hún hefði ekki troðið þessu lagi djúpt inní hausinn minn sem þemalagið fyrir Fashion Television. Svo gott, svo hart, svo mjúkt, svo frábært. Synthapopp og eitt af fáum lögum sem hljómsveitin gerði vinsælt (annað lag var úr myndinni My Stepmother Was An Alien, það ætti að segja margt). Þau minna mig dáldið á GusGus, með leikkonu sem söngvara og allt. Held ég muni hlusta á þetta lag þegar ég verð 86 ára.

Animotion - Obsession
Listen / Buy "Obsession" from Amazon

Af noisí drill'n'bass, 300bpm þrumubassa og miklu experimental dóterí er margt sem ég þoli ekki, en inn á milli eru lög sem mér finnst skemmtileg og flott, oftast ef þau eru pínu fyndin líka.

Donna Summer er ekki bara stórtennt diskódrós, heldur líka stórskemmtilegur gaur sem býr til skrýtna músík. Þau eru semsagt tvö, en í sitthvoru lagi. OK?

Donna Summer - Stepping The Fuck Out

...er gamli tilfinningaslagari Joe Jackson, 'Stepping Out', eftir að þú treður því í gegnum hóp af grimmum hömstrum með vígtennur. Lagið er á plötunni 'To All Methods Which Calculate Power' (Omeko Records 2003). Mjög fínt lag, sérstaklega fyrir mig þar sem ég hef dansað og sungið og svitnað við orginalinn alveg síðan Styrmir kynnti mig fyrir honum.

Donna Summer - I Hate the 80s

...er rework af Yazoo laginu 'Don't Go' from ðí eitís. Með fiktinu sínu tókst Hr. Summer að gera lagið miklu epískara og líka pínu fyndið. Hann býr líka til lög sem eru ekki endilega búðingur úr eldri lögum, en þessi tvö finnst mér best.

Einhverntímann fyrir nokkrum árum heyrði ég í Venetian Snares og fannst það það svo hrikalega leiðinlegt að ég ákvað að þola hann aldrei. Síðan þá hef ég ekki einusinni reynt að fíla hann og algjörlega sniðgengið allt sem hann gefur út, sama hvað fólki finnst það fínt. Svo sæki ég eitthvað megamix með µ-Ziq og heyri þar lag sem mér finnst algjörlega frábært án þess að vita hvað lagið er. Er svo einn daginn að hlusta á safnplötuna Am¬µnition sem gefin er út af Planet Mµ, leibeli µ-Zig og heyri helvítis lagið, sem er þá - auðvitað - með Venetian Snares. Ég er ekki alveg tilbúinn að viðurkenna að hann sé sniðugur, en þetta lag er frábærlega frábært.

Venetian Snares - Einstein Rosen Bridge

Venetian Snares heitir "í alvöru" Aaron Funk og er ótrúlega afkastamikill hljóðbrenglari. Hann hefur gefið út a.m.k. 6 plötur og helling af smáskífum og er, einsog ég sagði, álitinn af mörgum vera einn mesti snilli sem þessi geiri tónlistar hefur pungað út. Eða pungað inn, eftir því hvernig á það er litið. 'Einstein Rosen Bridge' er á sama tíma týpískt og ekki týpískt fyrir músíkina sem hann gerir því platan á undan var miklu dimmari og harðari, og svo kemur þetta gúmmíkennda samplrugl. Púff.

Master...Apprentice...Warrior...Disciple...

Hvaða viðskiptagúrú fer ekki í ham við að heyra þessi hvatningarorð, rífur skyrtuna frá bringunni svo tölurnar skjótast í flatskjáinn og ofan í egypska kaffið og rúkkolajógúrtið, svo vöxuð bringan endurkastar dagsljósslampabirtunni beint í andlitsspegilinn, og þaðan beint í mp3-sólgleraugun sem hvíla á vel blásnu hárinu.

A.m.k. veit ég nákvæmlega hvað ég meina.

Finnska Falsettometalbandið Nightwish er stórkostlega dramatískt. Þetta er, án alls gríns, einsog að vera kominn á Broadway í New York og sjá Óperumetalsýninguna sem þig dreymdi alltaf um að sjá. Svona einsog Cats, bara mínus kettirnir og plús Flying V gítarar, skósíðir leðurfrakkar, hvít andlitsmálning, dinglandi líkamsmálmur, leðurblökur og löngu-eftir-miðnætti. Starring: Michael Schenker, Udo, Bruce Dickinson, Catherine Church og Kristján Jóhannsson, með pródöksjóni eftir Tim Robbins.

Falsettometalbandið fór auðvitað í úrslit finnska Júróvisjón árið 2000, enda er erfitt að standast svona stóran skammt af hádramatískri tónlist, hádramatískum textum, svona mörgum synthum, og öllum þessum víbrandi "aaaah"um og "ooooh"um. Dáldið Enya, dáldið Scorpions, dáldið Bon Jovi, dáldið Andrew Lloyd-Webber. Og meiraðsegja framburðurinn er harður, einsog í bona fide óperu.

Ó, Nightwish.

Nightwish - Wishmaster
Nightwish - Deep Silent Complete

bæði af plötunni Wishmaster frá 2000

A) Heimagert YouTube vídjó við 'Wishmaster' með misheyrðum textum. Fyndið.

B) Gilby Clarke? Nei, Tuomas Holopainen.

Söngkonan rekin + Gilby Clarke lúkkalæk = Rockstar: Nightwish, anyone?

Svo oft heyri ég eitthvað lag með einhverri hljómsveit sem ég hef aldrei heyrt um eða í áður, og verð logandi hræddur við að hlusta á eitthvað meira með henni ef ske kynni að það sé ekki jafn stórkostlegt og nýja uppáhaldið. Staðreyndin er nefnilega sú að í langflestum tilvikum veldur hitt efnið gríðarlegum vonbrigðum, þannig að upplifunin og hetjuáran sem umlukti uppáhaldið dofnar örlítið í kjölfarið. Að mörgu leyti er þetta einsog fíkn, t.d. hin endalausa leit heróínaumingja að fyrstu (og langbestu) vímunni.

Þessi fyrsta tónlistarupplifun er umvafin nútíðarnostalgíulyktarskýi, og krydduð með tilfinngabrotum frá öllum hinum skiptunum sem svona skrímsli gleypti mann, tilfinningabrotum sem eru búin að bíða spennt eftir að fá að klöngrast á yfirborðið og minna á sig, hundleið á því að bíða eftir viðringnum. Og það er ó svo vonlaust að verða jafn glaður eftir blússandi niðurtúrinn sem kýlir mann í magann þegar öll hin lögin á plötunni eru nokkurra mínútna langar tilraunir sem ná því aldrei að verða jafn mikið uppáhalds.

Þegar svona er, hlusta ég alltaf aftur og aftur á fyrsta lagið/lögin, sem verða alltaf lang-uppáhalds, sama hversu góð restin er. Það er bara búið að skekkja viðmiðunina og dómgreindina for life, og þau ná aldrei að verða einsog fyrsti skammturinn.

Öllu verra finnst mér þegar lagið sem tendraði bál er remix eftir annan listamann, því þá magnast hræðslan mörgþúsundfalt. Á ég þá að hlusta á eitthvað annað efni eftir rímixarann? Eða á ég að sækja nýjustu plötuna með hljómsveitinni sem er titluð fyrir laginu? Eða á ég kannski að byrja frá byrjun, ef ske kynni að nýja dótið sé ekki það?

Óþolandi, og dásamlegt á sama tíma.

Fyrir ca mánuði síðan heyrði ég í fyrsta skipti í sænsku hljómsveitinni Peter Bjorn and John og vissi ekkert hvað ég átti að halda um lagið, sem var remix af upprunalegu útgáfunni sem ég hafði aldrei heyrt. Lagið var, og er, ótrúlega skemmtilegt, grípandi, öðruvísi, viðkvæmt og poppað, en það er ekki fyrr en í dag sem ég þorði að hlusta á plötuna þaðan sem lagið er tekið. Ég þorði ekki einusinni að hlusta á upprunalegu útgáfuna, því ég vildi ekki leyfa neinu að skemma það sem mér fannst.

Það er nefnilega óþolandi ómögulegt að átta sig á því hvort lagið sem þú rekst á, óvart (afþví nafnið sem þú sást í Soulseek var svo sniðugt), í gegnum velviljaðan vin (sem elskar að leyfa fólki að heyra það sem hann elskar), eða í útvarpinu (þar sem þú reiknar aldrei með að heyra neitt skemmtilegt), sé besta lagið, eina lagið sem er hægt að hlusta á, eða bara eitt af endalausum meistaraverkum.

Þegar ég heyrði í Flaming Lips í fyrsta skipti vissi ég ekki að ég væri að hlusta á Flaming Lips. Var bara að heyra skemmtilega tónlist. Einhverjum mánuðum síðar, nokkrum klukkustundum áður en ég fór á tónleikana þeirra í Laugardalshöll, sá ég myndband við lagið þeirra "Waiting For Superman" og gretti mig og blótaði og sagði "Ohhh, þessssi hljómsveit og þetta helvítis lag". Mér fannst nefnilega að mér finndist þetta leiðinleg hljómsveit. Ég vissi ekki hvaða önnur lög þeir höfðu samið, spilað eða gefið út. Ef ég hefði séð myndbandið áður en ég keypti miðann hefði ég aldrei farið, og þarafleiðandi misst af einum bestu tónleikum sem ég hef á ævinni séð, með einni af mínum uppáhalds hljómsveitum. Soft Bulletin var platan sem ég var búinn að hlusta á mörgum, mörgum sinnum, en mundi bara hvernig myndin var á umslaginu, hafði aldrei lesið hvað hljómsveitin hét, og afþví að lögin voru svo fín þá var ekki sjens að ég hefði hvortsemer munað það.

Þegar Yoshimi kom út var ég ótrúlega hræddur um að nú yrði allt ónýtt, en allt varð ó svo miklu betra. Og svo kom EPið út, og ég þorði ekki einusinni að skoða koverið. En það var í fína lagi. Og svo kom nýjasta platan og ég hlustaði á hana einusinni og ákvað svo að hlusta aldrei á hana aftur, því ég fann að það eina sem hún gæti gert væri að rispa hinnra laga minningarnar.

Muniði eftir Loser með Beck? Það var svo nýtt, skrýtið, flott, asnalegt og skemmtilegt. Allt sem fylgdi náði því aldrei.

Devotchka! áttu lag í treiler fyrir myndina Everything is Illuminated og ég varð hræddur við lagið, bara útaf því hvernig mér leið og hve heitt ég vonaði að þeir ættu fleiri lög sem létu mér líða eins.

New York City Cops með Strokes var eins, og það lag lét mig fara að hlusta á rokk alveg uppá nýtt. Og eina ástæðan fyrir því að mér finnst Strokes skemmtileg hljómsveit er fyrsta platan, og mómentið þegar Vigdís vann í Kókó og spilaði smáskífuna fyrir mig og Njörð.

Hljómsveitin sem ég talaði um að ofan, Peter Bjorn and John, lendir ofarlega á gæðalistanum "Hljómsveitirnar sem áttu þetta eina lag sem var æði, þannig að ég þorði ekki að hlusta á meira, en gerði það svo". Ég er samt pínu leiður þar sem tilfinningar sem fyrsta hlustunin kom í stuð eru ekki jafnhrifnar. Vissulega er margt að klöngrast um inní mér, en það er bara ekki eins og mér leið áður, og það er vandamálið.

Hver vill kyssa á kinnina þegar hann hefur prófað að kyssa á munninn?

Þetta er allt svo flókið og vonlaust að skrifa þetta án þess að hafa það flókið (sérstaklega afþví að nákvæmlega núna er ég að hlusta á Slågsmålsklubben, sem er algjörlega eitt af þessum böndum, nema að uppáhaldslögin eru þrjú og verða sífellt fleiri. Er þetta uppáhalds hljómsveitin mín í heiminum í dag? Nákvæmlega núna, já. Og í gær. Og daginn þar áður.)

Ég var ekki viss um hvort ég ætti að linka á þessi lög, afþví að þau eru búin að flækja líf mitt svo gríðarlega. Gera mig svo ótrúlega glaðan, en rykkja mér svo harkalega niðrí gólfið þegar ég fatta hvernig þau beygla allt annað.

En...hér er þetta samt:

Slågsmålsklubben eru 6 sænskir gaurar, sem eru líka í fullt af öðrum verkefnum. Rímixuðu t.d. Army of Me eftir Björk á uppáhalds rímixplötunni hans Björns Þórs. Heyriði hvað þetta lag er hresst? Og fallegt? Og skemmtilegt? Þeir mættu bara í stúdíóið afþví að þá langaði svo til þess og afþví að þeir svo hressir, og gerðu bara þetta lag og gáfu það strax út. Finnst mér.

Slågsmålsklubben - Kom Igen Kommissarien
(af plötunni "Sagan on Konungens Årsinkomst")

Peter Bjorn and John eru 3 sænskir gaurar, Peter, Bjorn og John. Í laginu að ofan fengu þeir lánaða söngkonuna Victoria Bergsman og réru útí stöðuvatnið með magnara, hljóðfæri og upptökutæki, og flautuðu sér leið inní fortíðina, þar sem allir eru 7 ára, feimnir á fyrsta deginum í nýja skólanum.

Peter Bjorn and John - Young Folks
(af plötunni "Writer's Block")

Tunng vöknuðu um morguninn áður en klukkan hringdi, drukku melónusafa sem þau undirbjuggu kvöldið áður, fóru í fötin sem lágu tilbúin á gínunni, hoppuðu útí leigubílinn sem beið tilbúinn fyrir utan, löbbuðu inní stúdíóið í gegnum dyrnar sem gaurinn hélt opnum, tóku upp hljóðfærin sem voru fullkomlega stillt og í sambandi, og sungu textann sem þau hafa kunnað alla ævi.

Tunng - Pioneers
(af safnplötunni "Folk Off")

Fleiri lög sem láta mér líða einsog þetta sé mómentið þar sem allt það sem fólkið kann zúmmast upp í brennheitan fókuspunkt:
> Pluxus - Agent Tangent
> Minotaur Shock - Vigo Bay
> Frank Arnesen - Re'Septen (a.k.a. Vi er Röde)
> Jan Bang - Frozen Feelings
> Garageland - Fingerpops
> Serge Gainsbourg - Je Suis Venu Te Dire Que Je M'en Vais
> Elgar - Pomp & Circumstance, Cello Concerto, Op. 85 - Adagio
> Lime - Babe We're Gonna Love Tonight
> Kid Spatula - Meast
> Van Morrisson - I'll Be Your Lover, Too

Hlustið bara.

p.s. veit að allir vita hvað Peter Bjorn and John eru.

Hey, þú!

Þú sem lést mig fá Eilert Pilarm 'In The Ghetto' og Paul McCartney 'Temporary Secretary', takk!!!

Ég veit ekki hver þú ert, grímaði góðverkamaður, en þú ert góður við mig, það góður að ég ætla að bjóða uppá þetta dót hér í staðinn og endurgjalda greiðann.

Eilert Pilarm - The Ghetto

Paul McCartney - Temporary Secretary

Það væri draumur að sjá þá félaga back2back uppá sviði í Reiðhöllinni. jii, ég fæ tár í augun og konfekt í eyrun...

p.s. Eilert Pilarm er með fína heimasíðu...

Til að gleðja sjálfan mig og þig (já, þig!) ætla ég að tengla á lag með hinum púertó ríkanska Gabriel Rios, sem ég vissi ekki að hefði fæðst fyrr en í kvöld.* Ég heyrði lag eftir hann undir einhverskonar myndskeiði, gúglaði söngtextann, fann lagið og nálgaðist svo plötuna.

Gabriel Rios - Broad Daylight
af plötunni Ghostboy frá 2003

Það skrýtnasta af öllu skrýtnu er restin af plötunni.

Hún er nefnilega latin. En ekki þetta lag. Skrýtið, ha?
Lagið að ofan hefur eitthvað úmpf sem mér finnst fínt og kemur mér í fíling. En platan er eiginlega slöpp og skrýtin, með skrýtnum hásum latneskum rapparakalli í endann, sem er samt hress og gerir það lag alltilæ. Skiljiði? Skrýtið!

Kannski er hann einslagsundur. Vonandi gerir hann samt meiri svona lög og hættir að vera erótískur svitasali, því svoleiðis tarfar fara óeðlilega mikið í taugarnar á mér. Kannski er ég með minnimáttarkennd, því þó ég kunni að sveifla rassinum þá vantar mig augnaráðið og tindrandi barkakýlið. Og fæðingarblettaklessurnar.

* þúveist, hann fæddist fyrir löngu, en ég vissi það bara ekki

(Endurunnin undanrenna - segðu það 5 sinnum hratt!)

Þegar ég og Njörður fórum í antík/retró-dótabúð í SoHo að skoða kreistanlega ýlandi Tinna og Kafteina Kolbeina, Twiggy kúlupenna og risaeðlur, allt í upprunalegum umbúðum og á hinu fínasta verði, þá heyrðum við undarlega en skemmtilega tóna.

Það er ekki laust við að ég og Njörður hefðum dillað bossunum lítið eitt við tónana, sem hreyfðu bæði við hinum gallhörðu tjútturum og hinum ljúfu fjölskylduknúsurum sem við erum. "Eitthvað fyrir alla," hugsaði ég og elti hljómana beint að peningakassanum.

Maðurinn bakvið borðið sagðist vera að spila safndisk sem héti Christmas Remixed, og væri akkúrat það: jólin endurhljóðblönduð!

Umslagið sagði að þarna væru rímix eftir Dan the Automator, Mocean Worker og svo MNO, sem hljómaði einsog eitthvað sem væri kúl að namedroppa í röðinni á Sirkús og Ömmu Lú. Ég krotaði niður nafn og strikamerki og ákvað að þarna væri nýjasta nýttið í hipp&kúl jólaheiminum, eitthvað sem væri alveg á brúninni við að verða mest móðins, eitthvað sem myndi heyrast í verslunum, skírnum og eftirpartýium frá Harlem til Hafnarfjarðar.

Ég stóðst ekki mátið og pantaði voljúm 1 og 2 um leið og ég komst í tölvu, og stóðst svo mátið enn minna og sótti öryggisafrit gegnum sömu tölvu, bara ef ske kynni að pöntunin mín hyrfi á leiðinni.

Þetta konseft á auðvitað ekkert að virka: að fá einhverja rafpoppara til að rímixa jólalög með Bing Crosby, Louis Armstrong og Patti Page hljómar einfaldlega hræðilega! En einhvernveginn virkar þetta og allir gerðu þetta almennilega og með metnaði. Þetta eru semsagt alvöru rímix, ekki Dj Peningur að taka vinsælt lag með Abba og bæta söng Madonnu undir. *hóst*

Ég tók bara sjensinn á að diskur númer tvö væri jafn sniðugur og sá hinn fyrri, þrátt fyrir að konseftið gæti hafa þynnst í seinni umferðinni. Fyrri diskurinn finnst mér vera aðeins betri, kannski afþví að ég heyrði hann fyrr og finnst han meira kúl fyrir vikið, en það er bara allt í lagi því þetta virkar ennþá og kemur mér í hipp&kúl jólastuð, og mig langar að fara út og gefa fólki af öllum kynþáttum og þjóðfélagsstigum háar fimmur hægri vinstri.

Kannski er ég svona glaður afþví að þetta varð til þess að mér fannst aksjúallí í lagi að hlusta á jólalög í fyrsta skipti síðan daginn áður en allar útvarpsstöðvar í heiminum byrjuðu að spila þau nonstop frá 20. nóvember hvert ár?

Maður má búast við að heyra sum lögin bæði á Bylgjunni og í landasalapartýi í Breiðholti, þannig að þarna er eitthvað fyrir alla sem hafa hjarta og eyru.

Hér eru þrjú hljóðdæmi af Christmas Remixed vol. 1:

Andy Williams - It's The Most Wonderful Time Of The Year (A Shrift remix)

Kay Starr - I've Got My Love To Keep Me Warm (Stuhr remix)

Duke Ellington - Jingle Bells (Robbie Hardkiss remix)

Verið nú sniðug og óScroogsk og kaupið diskana á Amazon.com:
Christmas Remixed vol. 1
Christmas Remixed vol. 2

Og munið hverjir fylltu ykkur af jólagleði jólin 2005: Halli og rafpoppjólarímixlandsliðið!!!

Það gerist stundum þegar ég er að leita að nýrri tónlist og finn ekkert nýtt að ég eigi það til að hanga á Amazon og leita í salsa, kristilega tónlist, ljóðadiska, lúðrasveitatónlist og margt fleira. Ég rekst stundum á sniðugt dót (en ég vil ítreka að það gerist sjaldnar en oftar).

Þegar ég var að leita í miscellaneous hlutanum á síðunni rakst ég á diska seríu sem heitir Rockabye Baby! Þetta er sería sem tekur lög eftir fræg bönd eins og Radiohead, Coldplay, Pink Floyd, The Cure (og það er jafnvel diskur með Bjarkarlögum á leiðinni) og gerir úr þeim lúllaviðar (lullaby) útgáfur.

Þetta er í einu orði sagt FRÁBÆRT. Ég mæli með að þið kíkið á heimasíðuna þeirra, Baby Rock Records, og sjáið hvað er og mun koma.

Hér fáið þið tóndæmi:

Rockabye baby! - No Surprises

Talandi um skemmtilega tónlist. Suffocation var að gefa út sína sjöundu plötu. Ég iðaði allur í gamla skrifborðsstólnum sem frænka mín fékk í fermingargjöf (hún var svo góð að skilja hann eftir þegar hún flutti út) þegar ég var að byrja að hlusta á hana.

Þetta er góð plata. Ég hef alltaf smá veikan blett fyrir dauðarokki. Mér finnst ekkert skemmtilegra en að vera keyra í vinnuna kl:08:50 á morgnanna blastandi dauðarokki.

Ekki vera gæjinn sem sofnað með allt niðrum sig. Tjekkaðu á strákunum.

Suffocation - Translucent Patterns Of Delirium

Woah!

The Flying Lizards er eitt mesta snilldarband sem ég hef óvart rekist á... evör!

Á miðjum safndiski sem átti að innihalda italo og gamalt rafmagn rakst ég á þetta breska experimental rokkband sem koveraði allskonar lög í þeirra mjög svo ódramatíska og beint-í-smettið stíl. Frekar róleg og "áhugalaus" bresk kona hálf-talar yfir frekar róbótízkt undirspil, spilað af gaurum sem eru eiginlega jafn áhugalausir og þeir eru hæfileikaríkir. Sem er s.s. mjög, mjög mikið.

Fyrsta lagið sem ég heyrði með þessari hljómsveit og vissi hvað ég var að hlusta á, var koverið þeirra af James Brown laginu Sex Machine. Það lag kom út á seinni plötunni þeirra, Top Ten, sem innihélt tíu hittarakover.

The Flying Lizards - Sex Machine
- af plötunni Top Ten frá 1984

Fyrsta platan þeirra, The Flying Lizards, innihélt bæði frumsamin lög og kover. Eitt af lögunum á þeirri plötu er Money, lag sem ég hef oft heyrt áður án þess að vita hver flutti það (heyrði það síðast í myndinni Lord of War).

The Flying Lizards - Money
The Flying Lizards - What's New Pussycat
- bæði af The Flying Lizards frá 1979

Og, hér er YouTube vídjó af þeim að flytja lagið "Money" læv.

Þvílík snilld.

Fyrst að Oddur og Þórður sóttu báðir Quadrophonia þá ætla ég að setja meiri músík hingað.

Hér er dót frá 1989 sem ég fílaði ófermdur í Foldaskóla, á meðan ég borðaði snúð og drakk volga kókómjólk.

Numero Uno er algjört snilldarlag! Ég man að ég átti mjög erfitt með að velja á milli þess og Pump Up The Volume með M.A.R.R.S., fannst þau bæði æði. Þetta lag er klassískt Italo House frá 1989, mikið af píanói og stuði. Í Starlight voru þrír ítalir (einn frægur dj, einn tölvu- og hljómborðsgaur, og einn klarinettleikari) sem saman kölluðu sig Groove Groove Melody. Frá þeim kom hellingur af allskonar snilld, þ.á.m. Black Box ('Ride on Time', 'Everybody Everybody' o.fl.), Lonnie Gordon ('Happenin' All Over The World') og Mixmaster (Grand Piano). Guð blessi þá.

Starlight - Numero Uno (Club Mix)

Betty Boo var ótrúlega hress og flippuð pía. Þetta lag er kannski hvað mest 'soft' af hittunum hennar - hin voru 'Doin' The Do', og 'Where Are You Baby?' og eru meira Deee-Lite-skrýtin og hálf flippuð. Þau eru samt öll æði. Betty er hálf-bresk og hálf-malasísk og ég veit ekkert hvað ég á að segja meira um það. Hún gaf út tvær stórar plötur, "Boomania" og "Grrr... it`s Betty Boo", og þar sem hún var orðin 29 ára árið 1989 þegar hún meikaði það (svona næstum því) þá gefur það okkur hinum smá auka sjens. Betty hvarf eiginlega eftir allt flippið, gaf út Best Of plötu árið 2001, samdi bestselling singúl fyrir breska ógeðisbandið Hear'Say, og er að vinna að nýju efni í dag sem Alison Clarkson. Fáránlegt nafn, tvo "son" í röð, og ekkert skrýtið að hún skyldi hafa valið Betty Boo. En hún er orðin 35 og dáldið húsmæðraleg. Ég vona að nýja dótið sé jafn skemmtilegt.

Betty Boo ft. The Beatmasters - I Can't Dance (To The Music You're Playing)

Hringur og ég dönsuðum mikið við þetta lag sumarið 1992 þegar við héngum heima hjá honum og ég splæsti snúðum og köldum kókómjólkum (framþróun). Sem fyrr eru það þrír hressir Ítalir (hr. F, hr. P og hr. I) sem bjuggu til F.P.I. Project. Eftir að meika það með þessu lagi stofnuðu þeir labelið Paradise Project Records, og síðar meir bandið TC, sem gaf t.d. út lagið "Funky Guitar" árið 1992, sem var vinsælt á FM 957, Bylgjunni og Partyzone. Það eru til nokkrar útgáfur af þessu lagi, en mér finnst þessi best (búið að klippa út leiðinlega intróið með gervibassanum og stuðið byrjar strax).

F.P.I. Project - Rich In Paradise/Going Back To My Roots

Hljómsveitin The Twins var stofnuð árið 1980 af tveimur þýskum vinum sem eru ekkert skyldir, en vildu nafn sem lýsti geysilega hagkvæmu og tilfinningaríku (og -þrungnu) samstarfinu. Þeir kumpánar voru búnir að spila með öðrum hljómsveitum, og í The Twins gerðu þeir allt: sömdu lögin, spiluðu og sungu, tóku upp, mixuðu (og það allt nokkuð hressilega). Þeir voru upphaflega innblásnir af Gary Numan, OMD, Depeche Mode og þessháttar early ný-rómantíkusum, en tónlistin þeirra þróaðist þó útí hreint synthapopp (eða "80s tónlist") og var vinsæl í heimalandinu þeirra, Þýskalandi, og einnig Ítalíu og Sovetríkjunum, þannig að þetta eru aungvir aukvisar þó fáir kannist við þá. Ég hélt lengi að The Twins væri early Thompson Twins dóterí, enda söngröddin stundum svipuð, en það gladdi mig að sjá þessa eiturhressu gaura sem standa á bakvið þetta alltsaman. Svolítið einsog Modern Talking, Wham, Simon & Garfunkel, og Halli & Laddi: einn dökkhærður með slétt hár og einn ljós/skolhærður með fluff. Eini munurinn er minna hár, minna gloss og aðeins minni geðveila. Og ókei, næstum engin alvöru frægð.

Þeir bjuggu til læv-band og túruðu eitthvað um heiminn til að sanna fyrir öllum (og sjálfum sér) að þeir væru ekkert eins-slagara-undur, en tóku því svo rólega og fóru að pródúsa aðra minni listamenn. Hvernig það gekk veit ég ekkert um, en er örugglega skrifað hetjulega á vefsíðuna þeirra. Þar kemur líka fram að þeir séu sprelllifandi og túrandi ennþá í dag, og að vinna að nýrri plötu, en við vitum alveg hvað það þýðir. Ég ákvað að setja rímixið af laginu afþví að það er aðeins meira stuð.

The Twins - Love In The Dark (remix)
af 12" (1985)

Linkar:
- www.the-twins.de
- Plötuumslögin þeirra

Mobius Band er þriggja drengja elektrónískt-pop-rokkband (þúveist: gítarar, hljómborð, samplaðar trommur, venjulegar trommur, allt í bland) frá Massachusetts sem býr núna í Brooklyn, líklega til að koma sér betur á kortið. Ég heyrði fyrst um þá þegar ég hlustaði á rímix af laginu þeirra "The Loving Sounds of Static" á safnplötunni 'Idol Tryouts Two' frá útgáfunni Ghostly International. Lagið er tekið af samnefndri plötu Mobius Band sem kom út í fyrra (2005) á sömu útgáfu, sem er annars betur þekkt fyrir annars ágæta elektróník (þ.á.m. Solvent, Dykehouse, Dabrye og Matthew Dear).

Þegar ég hlustaði á rímixið vissi ég ekki að lagið væri upprunalega rokklag (eða hvað sem þetta er, stundum einsog Postal Service, stundum einsog Franz Ferdinand) og þó það sé alltílagi lag þá held ég að ég muni ekki spila það oft þegar ég verð gamall og heyrnarlaus, ég meðan að ég muni örugglega blasta rímixinu fyrir allt hitt gamla fólkið á elliheimilinu. Platan þeirra er svo ekkert voðalega spes og ekki alveg minn bolli af tei. Textarnir dáldið mikið um að vera ungur og standa frammi fyrir lífinu eitthvað. Bleh. Kannski fínt á tónleikum þegar þú heyrir bara "murmurmur"? Hér eru báðar útgáfur lagsins, svo þú getir borið þau saman.

Mobius Band - The Loving Sounds of Static
af 'The Loving Sounds of Static' (2005)

Mobius Band - The Loving Sounds of Static (Junior Boys remix)
af safnplötunni 'Idol Tryouts Two' (2006)

Linkar:
- Mobius Band
- Ghostly International

Hljómsveitina The Books er dáldið erfitt að finna á netinu þarsem að nafnið er jú heitið á innbundnum papýrus fullum af texta og myndum, einmitt einsog þeim sem fylla hillur og þyngja skólatöskur og teygja plastpoka. Já, ég er að tala um bækur..

Hljómsveitin var stofnuð árið 2000 og hafa þeir ótrúlega sniðugu félagar gefið út þrjár frábærar plötur. Lögin að neðan eru af fyrstu og þriðju plötunni þeirra, 'Thought for Food' og 'Lost and Safe', respectively. Flest sem kemur frá þeim er bæði skemmtilegt, sniðugt, clever og fallegt, og þeir eru ein uppáhalds hljómsveitin mín. Þeir gera folk-tónlist með smá rafmagni, allskonar hljóðbútum héðan og þaðan, glerflöskutrommutöktum, gítarbarningum, hummi, strengjum og plink-plonki, en umfram allt gera þeir þetta mjög vel og áheyranlegt og skemmtilegt og áhugavert. Alls ekki fyrir alla, en samt nokkuð marga.

Svipað og hinir alls óskyldu The Twins þá gera þeir félagar í The Books allt sjálfir, og þá meina ég allt, því plöturnar eru pressaðar í aftursætinu á heimasmíðaða bílnum þeirra. Ókei, það er lygi, en þeir gera allt tónlistartengt sjálfir og það sem þú heyrir á plötunni kom þannig úr tölvunni þeirra án þess að stoppa við í stúdíói með Ultra Maximizer.

Þrátt fyrir að fá nær alltaf frábæra dóma og vera vel liðnir, vel virtir og vel fílaðir af, well, fólki, þá selja þeir ekki mikið af plötum og eru því strögglandi artistar, alveg einsog flestir íslenskir popparar, rokkarar, leikarar, trúðar og fatahönnuðir. Á vefsíðunni biðja þeir fólk vinsamlega að stela ekki músíkinni þeirra, og því vona ég að eftir að þú gerir það sem þeir vilja helst ekki að þú gerir, þá farir þú annaðhvort á amazon.com eða beint útí næstu plötubúð og kaupir eintak. Kannski ég geri það sama sjálfur, ehemm.

The Books - All Bad Ends All
af 'Thought for Food' (2002)

The Books - Be Good To Them Always
af 'Lost and Safe' (2005)

Linkar:
- The Books

Þegar ég var í Tower Records í London árið 2000 fann ég fyrirfram ólíklegan chillout / lounge safndisk sem varð algjört uppáhald í langan tíma. Á safnplötunni, sem heitir Coming Home, voru nokkur lög með böndum sem ég hafði aldrei heyrt um og sumum sem ég hafði hlustað smá á, einsog Bent og Groove Armada (ekki með lagið "At The River"!).

Uppáhalds lagið mitt á plötunni var samt lagið Walkabout með einu af böndunum sem ég vissi ekkert um: Blue States. Það er í svipuðum fíling og Lemon Jelly, en aðeins meira cinematízkt (afsakið typpalegheitin) og mun dramatískara. Dáldið dark, en samt soldið jollý, einsog hetjurnar orða það.

Andy Dragazis er Grikkinn sem tekur í gikkinn í Blue States. Hann er menntaður í tónlist og hefur verið að pródúsa ýmis bönd, t.d. nýútgefna plötu The Pipettes. Hann var einn í Blue States til að byrja með, en gaurarnir sem hann sullaði inn sem túr-spilurum runnu inní hljómsveitina, sem varð að einhverskonar rokkbandi sem ég er hvorki að fatta né fíla nógu vel. EN, platan sem "Walkabout" var tekið af heitir "Nothing Changes Under the Sun" og hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér. Rólegt, frekar gáfað, yfirvegað, létt, hresst, og mjög vel gert. Svona einsog Tiramisúið hjá mömmu minni.

Blue States - Walkabout
Blue States - Trainer Shuffle
Blue States - Elios Therepia

...öll af plötunni Nothing Changes Under the Sun frá árinu 2000. Farið og kaupið hana, strax.

Annars finnst mér svolítið fyndin þróun á sumum sóló-fikturunum sem byrja ferilinn með áhugaverðri tónlist, sbr. Blue States, Dykehouse og svo David Holmes. Þeir eiga það allir sameiginlegt að byrja í elektróníska hlutanum (give or take örfáa gítara) en færa sig allir yfir í rokk-kennt fikterí, og missa dáldið "það" í leiðinni. Meiraðsegja Future Sound of London gerðu það sama með plötunni "The Issness", en ég fílaði hana soldið samt afþví að þeir eru FSOL. Dykehouse er aftur farinn að gera rafmagn, en David Holmes skeit hrikalega á sig að mínu mati með öllu hipparokkinu, og trúið mér ég reyndi að fíla það. Reyndar var fyrsta platan hans "This Films Crap Lets Slash the Seats" ekkert frábær, sérstaklega ekki þegar ég heyrði hana á eftir plötunni sem kom á eftir, "Let's Get Killed" sem mér og Jóni Agnari fannst besta plata á jörðunni, og gerði hann hip & kúl.

Og svo eru menn einsog Tommy Lee, sem byrja í brjáluðum metal en fara svo að gera elektrónískt drum'n bass rokk, sem er máski ein sú sorglegasta tónlistarstefna í heimi. Og vanmetnasta, því þetta er stórkostlega fáránlegt.

Linkar:
- Blue States*
- Dykehouse

* (það er dáldið fyndið að gaurinn í miðjunni er ekki Andy Dragazis. Kannski finnst honum hann vera feitur og ljótur.)