Lög sem mér finnst falleg á mismunandi hátt:

Transformer di Roboter - Stranger in Moscow

Transformer di Roboter (ítalska þýðingin á 'Transformers') eru mjög skemmtilegir, og konseptið á bakvið þá ótrúlega skemmtilegt: þeir byrjuðu sem koverband og ætluðu bara að kovera fræga popp-hittara, en fóru að semja sína eigin tónlist. 'Stranger in Moscow' er kover af samnefndu Michael Jackson lagi, og mér finnst það æði. Svo ótrúlega einlægt og heimagert og rómantískt.

Lexaunculpt - Le Elancholia

- af plötunni The Blurring of Trees frá 2003

Lexaunculpt heitir Alex Graham og er kalifornískur. Það er svolítið erfitt að skilgreina tónlist Lexaunculpt; þó hún sé vanalega flokkuð undir 'raftónlist' (e. electronica) er það aðallega vegna plötuútgáfunnar (Planet Mu, leibeli µ-ZIQ). Í fljótu bragði er hægt að líkja honum við aðra listamenn frá sömu útgáfu (og öðrum frá tengdum útgáfum), en melódíustrúktúrinn er ótrúlega sérstakur og díteilaður á annan hátt...þetta er vesen, skiluru.

Kannski er best að segja að þetta sé bara tónlist sem notist við allar þær sköpunar- og fiktaðferðir sem til eru í dag? Tölvur til að breyta hljóði, fingur til að ýta á hljóð, rafmagn til að beygja hljóð.

Á sama hátt lenda Max Richter og Jóhann Jóhannsson (og Steve Reich og Fennesz) í nokkrum flokkum, þar sem í tónlistinni þeirra er hægt að finna leyfar allsstaðar frá. Dáldið einsog fusion-eldhús, nema skammtarnir eru stundum stærri en hjartað skilur.

Enníveis, lagið er frábært.

(hér er hluti úr, eða heilt viðtal við Alex Graham (ég náði því ekki alveg), þar sem hann tjáir sig um tækni og tónlist)