Ég var búinn að lofa (sjálfum mér a.m.k.) að tala ekkert um nýja tónlist, og leyfa öllum hinum að sjá um það.

En þetta er bara svo frábært!

Ég heyrði um Cortney Tidwell í fyrrahaust frá Jóni Agnari vini mínum sem vann með mér í Virgin plötubúðinni back in the day þegar Borgarkringlan var kúl. Hann rembdist geðveikt við að troða henni uppá mig og af einhverjum fáránlegum ástæðum hlýddi ég ekki strax, en um leið og ég gerði það fattaði ég hvað platan hennar er mikil snilld.

Í staðinn fyrir að skrifa eitthvað um plötuna vil ég benda á færsluna hans.
Hún segir nákvæmlega það sem þarf að segja.

Hér eru tvö lög af plötunni hennar Don't Let Stars Keep Us Tangled Up sem kom út í fyrra:

Cortney Tidwell - Eyes at the Billions

Cortney Tidwell - La La

Og þetta eru ekki einu góðu lögin á plötunni. Treystið mér eða spyrjið bara Jón Agnar eða Óla Té. Báðir ljóshærðir og fyrrum starfsmenn í plötubúð. Pros, skiluru. Og í laginu "Society" heyrist dimm og rispuð rödd Kurt Wagners úr Lambchop. Verður betra og betra og betra og...

> Kaupa plötuna á Amazon.com
> Cortney Tidwell á mæspeis

Aaaahhhh...þetta er örugglega besta konsept sem ég hef heyrt!

Ég varað gramsa eftir skemmtilegum tónleikum, og rakst þá á bandið Hair Supply sem er "The Greatest Heavy Metal Tribute to Air Supply in the tri-state area"!!!

Þetta er svo mikil snilld, ó jesús!

Hér er vefsíðan þeirra: hairsupply.org
Hér er mæspeisið þeirra: myspace.com/hairsupply

Þeir voru að spila í kvöld með Neil Diamond koverbandinu (eitthvað munstur?) Super Diamond, en mér fannst þetta aðeins of pínlegt kombó til að borga $25. Kannski voru það mistök. En næst fer ég, svo hjálpi mér Ésús!

John Paul Young er hálfgert tveggja-hittara-undur. Hann er lang-lang-langfrægastur fyrir lagið sitt "Love Is In The Air", sem varð fyrst megaheimshittari 1978, og svo aftur þegar myndin "Strictly Ballroom" kom út 1992. Það hafa allir einhverntímann staðið upp úr sófanum og tekið nokkur mjaðmamúv við þetta lag, sérstaklega mamma og pabbi.

John Paul fluttist ungur frá Glasgow til Ástralíu þar sem hann fiktaði í tónlist, söng í algjörlega gleymdu rokkbandi og lék sjálfan Símon í heimalandsuppfærslunni á Jesús Kristi Ofurstjörnu, en festist svo syngjandi á sveittri knæpu í Newcastle (ekki í Ástralíu!) þangað til ástralskur pródúser fékk hann aftur heim (til Ástralíu!) og bjó til mini-hittaramaskínu úr honum.

Þegar ofurpródúserarnir Harry Vanda og George Young fluttu aftur heim til Ástralíu tóku þeir við uppeldinu. Þeir tveir eru hvað frægastir fyrir að hafa unnið með AC/DC meirihluta ferilsins þeirra (og örugglega kennt Angus Young að vera ljótur og dansa fínt). Tveimur árum áður en þetta megateymi skapaði tilfinningaskrímslið "Love Is In The Air", settust þeir niður, reimdu á sig sleipa dansskóna, horfðu útí rigninguna og bjuggu til prótótýpuna: stærri, búlduleitari, og aðeins hrárri eldri bróðurinn sem fékk nafnið "Standing In The Rain".

Lögin eru frábærlega lík, en samt svo stórkostlega ólík. Næpuhvítur salsafílingur sem skekur hvaða mjaðmir sem er, tindrandi gítar, og hamrandi tsjigga tsjigga úr öllum áttum.

Ahhhh.

John Paul Young - Standing In The Rain

Mér finnst þetta lag stórkostlegt.

Svo er auðvitað gaman að segja frá því að elskulegur John Paul Young okkar performaði í lokaathöfn Sumarólympíuleikanna árið 2000, og, það sem meira er, fór aftur í stúdíóið í fyrra tilað gera nýja plötu með Harry Vanda vini sínum. Hvað nú, skiluru, hvað nú?!

Morgan Geist, sem elskar italo (sérstaklega skrýtna dótið) rekur plötuútgáfuna Environ, er helmingur Metro Area, og hefur rímixað Telex, Erlend Öye, The Rapture og fleiri. Environ leibelið notar hann fyrir tónlist eftir sjálfan sig, og líka tilað gefa út og endurútgefa italo, annaðhvort nýja (og hreinni) pródöksjón, eða þá dót sem er out of print eða kom aldrei út.

Safnplatan hans Unclassics frá 2004 er einmitt þannig: italolög sem honum fannst skemmtileg og skrýtin, og hann fékk license fyrir þau öll! Mér finnst það magnað, þar sem að meirihluti nýrra italo-útgáfa eru bootleggar eða dót eftir höfunda sem náðist aldrei í, og útgefandinn því hugsað "fökkit" og gefið það samt út. Og þó markaðurinn fyrir italo hafi alveg stækkað á fullu er þetta samt niche, og því þarf ekkert mikið tilað kæfa hann alveg. Einn bootleg og þá eiga allir eintak.

Enníveis, eitt af pródjektunum sem Morgan Geist gaf út á Environ er Jersey Devil Social Club. Á vefsíðu Environ er saga bandsins, og mér finnst hún mjög rómantísk, svo rómantísk að ég þýddi hana á mjög ósensjúal hátt:

Bandið var stofnað í New Jersey árið 1980 af tveimur ítölskum bræðrum, og óútgefin teipin voru geymd miskláruð til ársins 2001. Dóttir annars þeirra sá um talaðar raddir (electró, skiluru) afþví að hún var með svo lítinn ítalskan hreim, og þeim til hjálpar voru tveir gaurar sem sáu um latin slagverk og voru bara kreditaðir sem "Carlos 1" og "Carlos 2".
Þetta lænöpp gerði t.d. 13 mínútna tribute af Black Devil (Bjarki...þúveist!) en bandið leystist upp árið 1984 þegar bræðurnir opnuðu pizzastaðinn Vinnie's Pizzarama, sem fagnaði 20 ára starfsafmæli 2004!!!

Ég fæ tár í augun.

Einhvernveginn tengdur þessu prójekti er Anthony Monn, mega-pródúser sem vann með og fyrir Amanda Lear og fleiri, og er einna frægastur fyrir Magnifique prójektið sitt (gaf út trilljón snilldarlög frá mjög early 70s, og pródúsaði billjón trilljónir annarra). Anthony var á sínum tíma mjög huggulegur, eiginlega blanda af Richard Branson, Wayne Coyne (söngvara Flaming Lips), og Zaphod Beeblebrox úr Hitchhiker's Guide to the Galaxy (sem er örugglega byggður á þeim fyrrnefndu hvortsemer). Sjáðu bara!

Afþví að Morgan Geist er snillingur --og það sem meira er, snillingur frá New Jersey-- gaf hann út tólftommuna "Homage at 121 BMP" með Jersey Devil Social Club. Aðallagið er fínt (í öllum sínum útgáfum) en á B-hliðinni er miklu miklu betra lag:

Jersey Devil Social Club - Italo Bassline

Og! Þetta yndislega leg verður súper yndislegt á miðri 17. sekúndu 2. mínútu þegar aðalmelódían flæðir inní. Nammi nammi nammi. Gamla góða mjúka nammi nammi nammi!

>> Anthony Monn á Discogs
>> Environ plötuútgáfan

Ohh, muniði?

Transglobal Underground - Temple Head

Þó ég hafi alltaf elskað þetta lag, þá held ég að keisari aðdáendaklúbbs heimsins hafi alltaf verið Balli Batman. Hef aldrei séð neinn mann elska neitt lag jafn mikið og hann (nema auðvitað Njörð og "Nookie" með Limp Bizkit).

Guru Josh - Infinity

Opið hús, billjard, borðtennis, tyrkisk peber. Svo ball, og Guru Josh og streetdance. *sniff*

Lög sem mér finnst falleg á mismunandi hátt:

Transformer di Roboter - Stranger in Moscow

Transformer di Roboter (ítalska þýðingin á 'Transformers') eru mjög skemmtilegir, og konseptið á bakvið þá ótrúlega skemmtilegt: þeir byrjuðu sem koverband og ætluðu bara að kovera fræga popp-hittara, en fóru að semja sína eigin tónlist. 'Stranger in Moscow' er kover af samnefndu Michael Jackson lagi, og mér finnst það æði. Svo ótrúlega einlægt og heimagert og rómantískt.

Lexaunculpt - Le Elancholia

- af plötunni The Blurring of Trees frá 2003

Lexaunculpt heitir Alex Graham og er kalifornískur. Það er svolítið erfitt að skilgreina tónlist Lexaunculpt; þó hún sé vanalega flokkuð undir 'raftónlist' (e. electronica) er það aðallega vegna plötuútgáfunnar (Planet Mu, leibeli µ-ZIQ). Í fljótu bragði er hægt að líkja honum við aðra listamenn frá sömu útgáfu (og öðrum frá tengdum útgáfum), en melódíustrúktúrinn er ótrúlega sérstakur og díteilaður á annan hátt...þetta er vesen, skiluru.

Kannski er best að segja að þetta sé bara tónlist sem notist við allar þær sköpunar- og fiktaðferðir sem til eru í dag? Tölvur til að breyta hljóði, fingur til að ýta á hljóð, rafmagn til að beygja hljóð.

Á sama hátt lenda Max Richter og Jóhann Jóhannsson (og Steve Reich og Fennesz) í nokkrum flokkum, þar sem í tónlistinni þeirra er hægt að finna leyfar allsstaðar frá. Dáldið einsog fusion-eldhús, nema skammtarnir eru stundum stærri en hjartað skilur.

Enníveis, lagið er frábært.

(hér er hluti úr, eða heilt viðtal við Alex Graham (ég náði því ekki alveg), þar sem hann tjáir sig um tækni og tónlist)