Síðustu tveir tónleikar sem ég hef farið á hafa verið pínulítil vonbrigði. Bæði böndin hljóma betur á plötum en læv og það er einmitt andstæðan við langflest önnur bönd sem ég hef séð, sem hljóma annaðhvort bara "öðruvísi" og þá jafngóð, eða eru miklu betri á sviði, oft stútfull af allskonar krafti og stuði sem kemst ekki í gegn á illa upptekinni plötunni.

Böndin tvö eru Ladytron (breskt rafband sem gerir frekar mónótóníska og narratíva tónlist með skemmtilega tilfinningadofinni söngkonu), og Nouvelle Vague (tveir franskir pródúsentareynsluhnullar sem fengu ungar söngkonur til að syngja yfir bossanóvalegar útgáfur af gömlum og klassískum pönk- og rokkslögurum).

Ladytron voru auðvitað ótrúlega kúl, öll dökkhærð í svörtum fötum og með mjög móðins klippingu og allt voða fínt, og visjúalarnir á sviðinu mjög fínir og þau eiginlega einsog litlar háþróaðar tízkugeimverur sem eru komnar til að syngja sannleikann inní okkur svo við vitum hvað sé kúl og hvað sé prumpó. En eftir fyrstu tvö lögin þá varð prumpið sem þjappaðist útúr ljóta parinu fyrir framan okkur miklu áhugaverðara. Kannski var þetta geðveikt sterkt prump og að það sé ástæðan fyrir fókus-sviptingunni, en líklega var það sambland af mjög einsleitu performansi og grimmu prumpi.

Ég hlakkaði mikið til að heyra læv-útgáfu af 'International Dateline' sem er eitt uppáhalds lagið mitt með Ladytron, en þegar það byrjaði þá skammaði ég Svenna fyrir að tala alltof hátt, en varð síðan alveg sama og talaði sjálfur og fylgdist bara smá með. Aftur, þarna getur vel verið að einsleitingurinn, prumpið og Svenni hafi truflað mig, en kannski var það...æj þú fattar.

Það var gaman að sjá Kraftwerk-kallana standa kyrra uppá sviði í Kaplakrika og ýta á takka og vera vélmenni, og mér fannst meira fútt í að "sjá þá" en að sjá þá spila. En Ladytron voru einhvernveginn mis. "Fínir tónleikar" á eins lítinn hátt og hægt er, og það hefði örugglega dugað jafnvel að spila bara diskinn.

Þetta minnti mig eiginlega á tízkusýningu. Andrúmsloftið frekar ópersónulegt og smá yfirborðskennt og allir harðákveðnir í því að hafa gaman og finnast allt vera réttu megin við kúlið. Og nóg af prumpi.

Nouvelle Vague ollu mér líka geðveikum vonbrigðum. Það sem er svo fínt við plötuna þeirra: þessi lágstemmdi hvíslandi stemmari með víbrafónum og mjúkum píanóum, og brakandi gíturum einmitt þegar það á við, og bíng-bang-búnks þegar það á við, og saklausu söngkonunum sem höfðu aldrei heyrt upprunalegu lögin var eitthvað svo fínt og svo þægilegt og samt svo skemmtilegt og sniðugt og kúl. Stundum var stuð, stundum var hvíslerí, en alltaf fílingur. Hih.

Á tónleikunum leið mér einsog ég hefði verið rifinn úr fötunum og settur í Ralph Lauren hnébuxur og silki pólóbol, kornpípu troðið uppí munnvikið og glasi með martíní og fjórum ólívum troðið á milli puttanna á mér, og mér svo skutlað í handsmíðuðum Ferrari á ströndina í Mónakó á jazzhátíð snekkjuklúbbsins, sem væri að reyna að vera "hip og kúl einsog unga og venjulega fólkið" með því að fá þessa sniðugu bossanóvakoversveit til að fýra uppí stemmaranum.

Allt það sem var svo fínt við plötuna varð eftir á plötunni. Á sviðinu (ekki í Mónakó heldur sviði lífsins) voru tvær mis-ungar söngkonur (sem mér finnst mjög, mjög ólíklegt að hafi aldrei heyrt lögin sem þær eiga að vera að kovera "án áhrifa") og einhverjir hljóðfæravopnaðir gaurar með og án alpahúfa, og fyrir framan sviðið stóð krádið, sem dansar krappan línudans á milli ungdóms og gráa fiðringsins. Allir soldið tipsí, og í soldlum flamingófíling, og að vera með úlnliðs-dansmúv, og hafa mikil læti...í kringum ekkert.

Andstætt Ladytron þá var þetta ekkert einsog platan, heldur einsog hvert annað kaffismökkunarkvölds- eða árshátíðarkoverband. Og ég meina það illa.

Önnur söngkonan rembdist við að vera Roisin Murphy með allskonar flogakippum og raddgurglum, og leit út fyrir að hafa stúderað upprunalegu böndin. Svei henni! Og hin var bara frönsk og "sæt" (ekkert sæt sæt, heldur bara lítil og sæt) og söng með þægilegri og mjúkri röddu og var ótrúlega kraftlaus. Og svo talaði bandið svo mikla frönsku og alltaf svaraði salurinn með gargi. Það minnti mig eiginlega á alla tónleika á Íslandi þegar söngvarinn segir eitthvað einsog "murmurmurmurmur murmurmur iceland..." og allir rifna úr stolti og fara hamförum í gleðiöskrum og klappi, án þess að hafa minnstu hugmynd um hvað var sagt. Ég er ekkert fúll, þetta var bara hálf slappt.

Besti partur Ladytron var prumpið, og bestu partar Nouvelle Vague voru þegar fulla hlunkastelpan vildi ekki standa uppúr stiganum, og þegar Sveinbjörn.com týndi Baldri.com.

Bráðum fer ég á Adam Green og það verður gaman.