...fyrir utan skóla, svefn, steypiböð og að borða ómarkverðan mat, þá er ég búinn að gera allskonar sniðugt:

Ég fór t.d. á tónleika með Kieran Hebden + Steve Reid. Kieran gefur einnig út tónlist sem Four Tet, en Steve Reid er gamall jazztrommararefur, sem spilaði m.a. með Ornette Coleman, Sun Ra og Miles Davis og mörgum, mörgum, mörgum fleiri. Á tónleikunum gerðu gaurarnir það sem maður býst við af þeim: Kieran stóð við rafmagnstækin sín og spilaði allskonar Four Tet-lega hljóma, tóna og hljóð, á meðan Steve bjó til einhverskonar yndislegt grúverí; stundum bara slagverk, stundum hnausþykka taktvellinga. En það mikilvæga er að þetta er ekki það sem þú býst við að sjá á tónleikum, þar sem að það eru ekki margir sem performa með læv elektróník og læv trommum.

Það sem einkenndi þessa tónleika (bæði aðalatriðið sem og þá sem hituðu upp) var að þetta var einskonar "Had To Be There"-hátíð, en það á ótrúlega góðan og jákvæðan hátt því 70-83% af upplifuninni varað horfa á hvað gaurarnir voru sniðugir á sviði og sniðugir í framan. Þúveist hvernig sumar hljómsveitir sem þér finnst bara la-la verða frábærar eftir að þú sérð þær spila á tónleikum? Þetta voru þannig tónleikar, nema að annaðhvort fannst mér þeir sem komu fram súper-súper, eða ég vissi ekkert um þá. Virkaði samt!

Fyrst dídjeiaði gaur sem kallar sig Koushik, og gaf út plötu á útgáfu Four Tet. Það hefði verið gaman að sjá hann spila læv og þá sérstaklega syngja, en það var ansi gaman að hlusta á það sem hann dídjeiaði. Hann minnti mig dáldið á Þórð; ekki útlitið, því miðað við hann er Þórður hinumegin á skalanum útlitslega (vel meint!), heldur lagavalið. Nógu undarlegt til að fólk héldi kjafti, nógu undarlegt til að enginn reyndi að dansa. Hann leit út svona: ef þú sérð þennan einstakling labba uppá svið þá er hann annaðhvort ótrúlega klár í því sem hann gerir, eða nákvæmlega eins lélegur og þú býst við. Þessi var mjög klár.

Næstur var Tyondai Braxton, sem er kannski yngri bróðir fátæku smávöxnu stórsöngkonunnar Toni en er með stórt hár og mjóa upphandleggi. Hann kom sér fyrir á stóru hringlaga götóttu stálborði (ímyndið ykkur borð úr mjög götóttum og þunnum stálosti) með tvo gítara, einhverskonar pedala, einhverskonar tæki með tökkum, og míkrafóni. Hann rispaði hljóðhimnuna í mér og flestum öðrum þegar hann barði á strengina til að byrja með, og ég vissi eiginlega ekki hvað hann var að pæla. Tónlistin hans samanstendur af svokölluðum "orchestratedloops", þar sem hann spilar á gítar, syngur og gaular, eitt hljóðfæri/hljóð í einu, sem er svo lúppað og óverdubbað aftur og aftur, og skapar á endanum heild sem er stundum fáránlega frábær (einsog fyrsta lagið) en stundum alltof mikil læti. Aðferðin er ekki ósvipuð þeirri sem Jamie Lidell, Dosh og Mugison nota á tónleikum (Jamie Lidell er frábær á tónleikum, og Dosh gerði mjög flott vídjó með þessari aðferð). Tyondai er stundum aðeins of aggressívur fyrir minn smekk, þ.e. hamast of mikið á gítarnum og býr til aðeins of mikil læti, því það sem mér fannst flottast við lögin hans var þegar það sem ég vissi ekki hvernig gæti passað við eitthvað annað varð svo partur af einhverju mjög flottu (og ég fékk gæsahúð þegar hann raddaði sjálfan sig). Hann er nýbúinn að gera samning við Warp plötufyrirtækið; vonandi verða plöturnar jafn sniðugar og performansinn (ég mæli þó með því að fólk sjái hann læv ef hægt er, þó það sé vídjó).

Það var svo frábært að sjá framan í Kieran Hebden og Steve Reid, sérstaklega Steve Reid sem geiflaði sig og gretti og teygði andlitið útum allt. Þegar hann varað fíla grúvið þá opnaði hann augun geðveikt mikið og brosti lítið, eða opnaði augun lítið og brosti geðveikt mikið. Ég gladdist svo óskaplega mikið við að fylgjast með honum að ég held að ef tónlistin var á köflum 100% góð, þá gerði hann sjálfur hana ca 150%. Kieran fannst mér stundum vera að rembast dáldið of mikið við að búa til hávaða og eitthvað öðruvísiog random (tilgátur, skiluru), þannig að stundum skemmdi hann grúvið sem var komið í gang og fólk virtist fíla best hvortsemer. En sjóvið var mjög skemmtilegt og þá sérstaklega andlitin á þeim sem spiluðu og grettu sig fyrir okkur.

Við sátum rétt við sviðið og vorum að hugsa um að kasta kveðju á Four Tet og þakka honum fyrir sjóvið, og einhverntímann kom það plan að segja eitthvað um að hafa "misst af honum á Airwaves", en einhvernveginn var of mikið af öðrum lúðum í sömu erindagjörðum, þannig að við sátum bara kyrr, fylgdumst með lúðunum, og vorum þegjandi og ofurfeimnir lúðar í staðinn. Góð skipti.

Ég er líka búinn að hanga í bíó og orðinn húkkt á Prison Break. Svei þér, Bellick!

Fyrst sá ég Thank You For Smoking. Hún er æði. Fyndin, flott, og það allt fyrir gáfaða og lekkert einstaklinga (einsog mig). Meiraðsegja grafíkin var vel gerð, og fullt af klever poti hingað og þangað. Aðalleikarinn er fínn í svona kaldhæðnislegi-góði-gaurinn-hlutverkum, er búinn að gera það oft og gerir það vel. Og hann er með gríðarlega stóran munn.

Svo sá ég Ice Age 2. Gvuð minn góður hvað hún er stórkostlega fyndin, og það meiraðsegja fyrir vitleysinga (einsog mig). Fullorðna fólkið hló hærra en börnin (sem hlógu stundum bara með) og það er svo mikið af bröndurum sem er gaman að leika eftir og tísta úr hlátri að mig langar að sjá hana aftur. Sumir geta jafnvel pissað í sig úr hlátri og gleði og hamingju ef þeir kjósa svo (og það er auðveldara hér úti þar sem að "stór kók" þýðir ca 3 lítrar af glundri).

Svo sá ég The Devil and Daniel Johnston. Sko, þessi mynd er svona heimildarmynd sem er fyrir fólk sem hefur gaman af góðum myndum (og það útilokar m.a.s. ekki einusinni þá apaheila sem fíla Bad Boys 3 eða The OC). Það skiptir engu máli þó þú dýrkir bara norskt kolsvart bárujárn, eða hafir bara smekk fyrir því sem selst í a.m.k. 500.000 eintökum og notar varalit; myndin er frábær um frábæran gaur sem heitir Daniel Johnston. Hann syngur einmitt eitt uppáhaldslagið mitt í öllum heiminum, 'Walking the Cow'. (Önnur heimildarmynd um tónlistargaura sem er ekki bara fyrir áhangendur er Some Kind of Monster, sem fjallar um Metallica og sýnir rifrildi og fýluköst. Sú mynd er líka frábær, jafnvel þó þér finnist Kirk Hammett vera með fyndið skegg.) Mér finnst Daniel Johnston sem karakter, sem og heimildarmyndin vera svo hreinskilin að ég hefði getað farið að skæla hvenær sem er. Það hefði eiginlega ekki breytt því hvernig ég horfði á myndina. Ég sitjandi inní bíósalnum með smyglað Snapple og tropical hlaup í maganum og risabros á andlitinu, eða ég sitjandi inní bíósalnum með smyglað Snapple og tropical hlaup í maganum og risabros á andlitinu og tárblautt andlit og smá grenjihor.

Horfðu á báðar þessar myndir, en þó sérstaklega Daniel Johnston. Strax.

Svo sá ég Inside Man, sem er miklu betri en ég hélt, þó svo að hún hafi verið nákvæmlega það sem ég hélt. Þú veist alveg hvernig mynd þetta er, og hún er bara fín svoleiðis. Nei, þetta er ekki ástarþríhyrningsdrama sem kemur við kaunarnar á róttækum friðarsinnum, heldur bonafide löggu og bankabófamynd eftir Spike Lee. En Jésús, músíkin er mjög, mjög undarleg. Upphafslagið er einhverskonar poppútgáfa af miðausturlenskri rappmúsík, og tónlistin inní myndinni er blanda af Moonraker og The Streets of San Fransisco, þ.e. geimleg einkaspæjarahorn, Femme Fatale-saxófónar, og seventís West Coast flauelsbuxna löggusjónvarpsþáttadramatónlist, án wagga-wagga. Undarlegt mjög.

Og já, svo er Prison Break mjög skemmtileg tímaeyðsla. Jafnvel tímagróði, þar sem ég er búinn að ákveða að fara aldrei í maximum security fangelsi; fá mér aldrei húðflúr með kúlupenna (né heldur hefðbundnari húðflúrstólum); handleika skammbyssur ekki meira en ég nauðsynlega þarf; skilja fingraförin mín eftir á puttunum mínum og hvergi annarsstaðar; láta ekki leyniþjónustur veiða mig í blekkingarvef; treysta ekki sólglerauguðum jakkafataklæddum mönnum í vel bónuðum svörtum bifreiðum sem leggja hinumegin við götuna og stara á mig, né heldur götusópurum sem eru með krullótta símasnúru inní eyrað og sópa ýkt hægt og fylgjast líka með mér, og blikka svo blöðrusölumanninn, sem blikkar svo pulsusölumanninn, sem blikkar svo ljósastauraviðgerðarmanninn, sem tekur svo út óskráða skammbyssu með stórum hljóðdeyfi og reynir að fylla líkamann minn af funheitu blýi. Já, og kaupa meira Peffsí til að hafa ískalt og tilbúið fyrir næstu þætti. Það er ó svo lokkandi.

En, svo hjálpi mér Drottinn, þá fór ég ekki á allar þessar myndir á sama deginum. Svei þér fyrir að láta þér detta það í hug! Þetta er síðan á föstudaginn...