Síðustu tveir tónleikar sem ég hef farið á hafa verið pínulítil vonbrigði. Bæði böndin hljóma betur á plötum en læv og það er einmitt andstæðan við langflest önnur bönd sem ég hef séð, sem hljóma annaðhvort bara "öðruvísi" og þá jafngóð, eða eru miklu betri á sviði, oft stútfull af allskonar krafti og stuði sem kemst ekki í gegn á illa upptekinni plötunni.

Böndin tvö eru Ladytron (breskt rafband sem gerir frekar mónótóníska og narratíva tónlist með skemmtilega tilfinningadofinni söngkonu), og Nouvelle Vague (tveir franskir pródúsentareynsluhnullar sem fengu ungar söngkonur til að syngja yfir bossanóvalegar útgáfur af gömlum og klassískum pönk- og rokkslögurum).

Ladytron voru auðvitað ótrúlega kúl, öll dökkhærð í svörtum fötum og með mjög móðins klippingu og allt voða fínt, og visjúalarnir á sviðinu mjög fínir og þau eiginlega einsog litlar háþróaðar tízkugeimverur sem eru komnar til að syngja sannleikann inní okkur svo við vitum hvað sé kúl og hvað sé prumpó. En eftir fyrstu tvö lögin þá varð prumpið sem þjappaðist útúr ljóta parinu fyrir framan okkur miklu áhugaverðara. Kannski var þetta geðveikt sterkt prump og að það sé ástæðan fyrir fókus-sviptingunni, en líklega var það sambland af mjög einsleitu performansi og grimmu prumpi.

Ég hlakkaði mikið til að heyra læv-útgáfu af 'International Dateline' sem er eitt uppáhalds lagið mitt með Ladytron, en þegar það byrjaði þá skammaði ég Svenna fyrir að tala alltof hátt, en varð síðan alveg sama og talaði sjálfur og fylgdist bara smá með. Aftur, þarna getur vel verið að einsleitingurinn, prumpið og Svenni hafi truflað mig, en kannski var það...æj þú fattar.

Það var gaman að sjá Kraftwerk-kallana standa kyrra uppá sviði í Kaplakrika og ýta á takka og vera vélmenni, og mér fannst meira fútt í að "sjá þá" en að sjá þá spila. En Ladytron voru einhvernveginn mis. "Fínir tónleikar" á eins lítinn hátt og hægt er, og það hefði örugglega dugað jafnvel að spila bara diskinn.

Þetta minnti mig eiginlega á tízkusýningu. Andrúmsloftið frekar ópersónulegt og smá yfirborðskennt og allir harðákveðnir í því að hafa gaman og finnast allt vera réttu megin við kúlið. Og nóg af prumpi.

Nouvelle Vague ollu mér líka geðveikum vonbrigðum. Það sem er svo fínt við plötuna þeirra: þessi lágstemmdi hvíslandi stemmari með víbrafónum og mjúkum píanóum, og brakandi gíturum einmitt þegar það á við, og bíng-bang-búnks þegar það á við, og saklausu söngkonunum sem höfðu aldrei heyrt upprunalegu lögin var eitthvað svo fínt og svo þægilegt og samt svo skemmtilegt og sniðugt og kúl. Stundum var stuð, stundum var hvíslerí, en alltaf fílingur. Hih.

Á tónleikunum leið mér einsog ég hefði verið rifinn úr fötunum og settur í Ralph Lauren hnébuxur og silki pólóbol, kornpípu troðið uppí munnvikið og glasi með martíní og fjórum ólívum troðið á milli puttanna á mér, og mér svo skutlað í handsmíðuðum Ferrari á ströndina í Mónakó á jazzhátíð snekkjuklúbbsins, sem væri að reyna að vera "hip og kúl einsog unga og venjulega fólkið" með því að fá þessa sniðugu bossanóvakoversveit til að fýra uppí stemmaranum.

Allt það sem var svo fínt við plötuna varð eftir á plötunni. Á sviðinu (ekki í Mónakó heldur sviði lífsins) voru tvær mis-ungar söngkonur (sem mér finnst mjög, mjög ólíklegt að hafi aldrei heyrt lögin sem þær eiga að vera að kovera "án áhrifa") og einhverjir hljóðfæravopnaðir gaurar með og án alpahúfa, og fyrir framan sviðið stóð krádið, sem dansar krappan línudans á milli ungdóms og gráa fiðringsins. Allir soldið tipsí, og í soldlum flamingófíling, og að vera með úlnliðs-dansmúv, og hafa mikil læti...í kringum ekkert.

Andstætt Ladytron þá var þetta ekkert einsog platan, heldur einsog hvert annað kaffismökkunarkvölds- eða árshátíðarkoverband. Og ég meina það illa.

Önnur söngkonan rembdist við að vera Roisin Murphy með allskonar flogakippum og raddgurglum, og leit út fyrir að hafa stúderað upprunalegu böndin. Svei henni! Og hin var bara frönsk og "sæt" (ekkert sæt sæt, heldur bara lítil og sæt) og söng með þægilegri og mjúkri röddu og var ótrúlega kraftlaus. Og svo talaði bandið svo mikla frönsku og alltaf svaraði salurinn með gargi. Það minnti mig eiginlega á alla tónleika á Íslandi þegar söngvarinn segir eitthvað einsog "murmurmurmurmur murmurmur iceland..." og allir rifna úr stolti og fara hamförum í gleðiöskrum og klappi, án þess að hafa minnstu hugmynd um hvað var sagt. Ég er ekkert fúll, þetta var bara hálf slappt.

Besti partur Ladytron var prumpið, og bestu partar Nouvelle Vague voru þegar fulla hlunkastelpan vildi ekki standa uppúr stiganum, og þegar Sveinbjörn.com týndi Baldri.com.

Bráðum fer ég á Adam Green og það verður gaman.

The Yeah Yeah Yeahs kovera 'Hyber Ballad' eftir Björk. (undir MP3 of the week).

"I'm not especially a fan of the Yeah Yeah Yeahs..." segir vefsíðan, og ég er mjög sammála. En þetta lag er alveg fínt, þannig séð. Pínulítið einsog volgur grjónagrautur sem er alltílagi og gerir mann næstum því saddan og er ókeypis. Þetta er alls, alls ekki neitt merkilegt lag, en samt bara alveg fínt.

Mér finnst 'Hyber Ballad' samt eitt flottasta Bjarkar-lagið (einsog vefsíðunni) og þessi útgáfa fer algjörlega á mis við allt dramað sem er í hennar útgáfu. Bara eitthvað plíng-plong, sem er samt alltílagi plíng-plong. Æji afhverju þarf þetta að vera svona flókið? Það hefði verið miklu skemmtilegra ef Michael Schenker Group og U2 hefðu gert sitthvort koverið, og þá hefði ég getað elskað MSGið og hatað U2ið. Málið leyst.

I Guess I'm Floating er ágætur mp3-blókur með nýjum Sufjan Stevens lögum og allskonar öðru dóti. Ég sá Sufjan spila á síðasta ári og langar mjög, mjög mikið að sjá hann aftur. Hann var titrandi sveittur og feiminn með tvö göt á gamla bolnum sínum og stóð bara einn með gítar og titraði og svitnaði og söng með lokuð augun og opinn munninn.

Fyrir framan eitt af spænsku vinskapar-delíunum inní Kínahverfinu sitja tveir hressir heimilisleysingjar (eða bónafide rónar), nikka höfðunum í takt og segja ekki orð. Ástæðan er ekki sú að þeir hafi misst tunguna í slæmu veðmáli, eða séu svo djúpt undir áhrifum ódýrs glundurs að vélindað sé lamað. Málið er einfalt: þeir eiga ekki til aukatekið orð yfir félaga sínum, þriðja heimilisleysingjanum, sem þolprófar gangstéttina þar sem hann stígur trylltan reivdans við undirspil pínulítils gettó blasters, eiginlega "gettó selbitara", með hrúgu af "Dinacell" batterýum á bláu og frekar slitnu teppinu.

Þó ég hafi oft séð rónalinga stíga mis-undarlega frumsamda tilfinningadansa, með tónlist eða án, með söng og frussandi gargi eða án, þá var þessi dans alveg einstakur.

Það voru ekki síðu brúngráu lokkarnir sem dingluðu undan risastórri netaderhúfunni með límbandsklessunni. Eða pínulitlu og þröngu grænu sólgleraugun sem eru framleidd fyrir 5 ára stelpur sem eiga pabba sem versla á bensínstöðvum. Eða hólkvíðar strigabuxurnar sem voru einusinni hvítar og eru núna græn-bleik-brún-blá-gular. Eða skórnir, sem voru fastreimdari en allflestir hlaupaskór, utan um sokkana sem huldu skálmarnar.

Nei, það var tónlistin sem glumdi úr tækinu og endurkastaðist á húsveggjum og gömlu dósakonunni sem boraði í nefið. Alvöru old skool hardcore. Rozalla, Acen, 4hero, meiraðsegja Manix, spilað af kassettu í frábærum gæðum.

Nú hef ég séð og heyrt allskonar hluti um ævina og veit fullvel að inná milli rónalinga leynast plötusnúðar, fyrrum forstjórar og lærðir djúpsjávarkafarar. En aldrei í lífinu bjóst ég við því að sjá og heyra tvo hressa höfuðnikkandi heimilisleysingja fylgjast ofsaglaða með sísvitnandi félaga sínum stíga trylltan reiv-dans við alvöru óld skúl hardcore, á litlu bláu teppi fyrir utan spænskt vinskapar-delí í Kínahverfinu í New York.

A.m.k. ekki í kvöld.

...fyrir utan skóla, svefn, steypiböð og að borða ómarkverðan mat, þá er ég búinn að gera allskonar sniðugt:

Ég fór t.d. á tónleika með Kieran Hebden + Steve Reid. Kieran gefur einnig út tónlist sem Four Tet, en Steve Reid er gamall jazztrommararefur, sem spilaði m.a. með Ornette Coleman, Sun Ra og Miles Davis og mörgum, mörgum, mörgum fleiri. Á tónleikunum gerðu gaurarnir það sem maður býst við af þeim: Kieran stóð við rafmagnstækin sín og spilaði allskonar Four Tet-lega hljóma, tóna og hljóð, á meðan Steve bjó til einhverskonar yndislegt grúverí; stundum bara slagverk, stundum hnausþykka taktvellinga. En það mikilvæga er að þetta er ekki það sem þú býst við að sjá á tónleikum, þar sem að það eru ekki margir sem performa með læv elektróník og læv trommum.

Það sem einkenndi þessa tónleika (bæði aðalatriðið sem og þá sem hituðu upp) var að þetta var einskonar "Had To Be There"-hátíð, en það á ótrúlega góðan og jákvæðan hátt því 70-83% af upplifuninni varað horfa á hvað gaurarnir voru sniðugir á sviði og sniðugir í framan. Þúveist hvernig sumar hljómsveitir sem þér finnst bara la-la verða frábærar eftir að þú sérð þær spila á tónleikum? Þetta voru þannig tónleikar, nema að annaðhvort fannst mér þeir sem komu fram súper-súper, eða ég vissi ekkert um þá. Virkaði samt!

Fyrst dídjeiaði gaur sem kallar sig Koushik, og gaf út plötu á útgáfu Four Tet. Það hefði verið gaman að sjá hann spila læv og þá sérstaklega syngja, en það var ansi gaman að hlusta á það sem hann dídjeiaði. Hann minnti mig dáldið á Þórð; ekki útlitið, því miðað við hann er Þórður hinumegin á skalanum útlitslega (vel meint!), heldur lagavalið. Nógu undarlegt til að fólk héldi kjafti, nógu undarlegt til að enginn reyndi að dansa. Hann leit út svona: ef þú sérð þennan einstakling labba uppá svið þá er hann annaðhvort ótrúlega klár í því sem hann gerir, eða nákvæmlega eins lélegur og þú býst við. Þessi var mjög klár.

Næstur var Tyondai Braxton, sem er kannski yngri bróðir fátæku smávöxnu stórsöngkonunnar Toni en er með stórt hár og mjóa upphandleggi. Hann kom sér fyrir á stóru hringlaga götóttu stálborði (ímyndið ykkur borð úr mjög götóttum og þunnum stálosti) með tvo gítara, einhverskonar pedala, einhverskonar tæki með tökkum, og míkrafóni. Hann rispaði hljóðhimnuna í mér og flestum öðrum þegar hann barði á strengina til að byrja með, og ég vissi eiginlega ekki hvað hann var að pæla. Tónlistin hans samanstendur af svokölluðum "orchestratedloops", þar sem hann spilar á gítar, syngur og gaular, eitt hljóðfæri/hljóð í einu, sem er svo lúppað og óverdubbað aftur og aftur, og skapar á endanum heild sem er stundum fáránlega frábær (einsog fyrsta lagið) en stundum alltof mikil læti. Aðferðin er ekki ósvipuð þeirri sem Jamie Lidell, Dosh og Mugison nota á tónleikum (Jamie Lidell er frábær á tónleikum, og Dosh gerði mjög flott vídjó með þessari aðferð). Tyondai er stundum aðeins of aggressívur fyrir minn smekk, þ.e. hamast of mikið á gítarnum og býr til aðeins of mikil læti, því það sem mér fannst flottast við lögin hans var þegar það sem ég vissi ekki hvernig gæti passað við eitthvað annað varð svo partur af einhverju mjög flottu (og ég fékk gæsahúð þegar hann raddaði sjálfan sig). Hann er nýbúinn að gera samning við Warp plötufyrirtækið; vonandi verða plöturnar jafn sniðugar og performansinn (ég mæli þó með því að fólk sjái hann læv ef hægt er, þó það sé vídjó).

Það var svo frábært að sjá framan í Kieran Hebden og Steve Reid, sérstaklega Steve Reid sem geiflaði sig og gretti og teygði andlitið útum allt. Þegar hann varað fíla grúvið þá opnaði hann augun geðveikt mikið og brosti lítið, eða opnaði augun lítið og brosti geðveikt mikið. Ég gladdist svo óskaplega mikið við að fylgjast með honum að ég held að ef tónlistin var á köflum 100% góð, þá gerði hann sjálfur hana ca 150%. Kieran fannst mér stundum vera að rembast dáldið of mikið við að búa til hávaða og eitthvað öðruvísiog random (tilgátur, skiluru), þannig að stundum skemmdi hann grúvið sem var komið í gang og fólk virtist fíla best hvortsemer. En sjóvið var mjög skemmtilegt og þá sérstaklega andlitin á þeim sem spiluðu og grettu sig fyrir okkur.

Við sátum rétt við sviðið og vorum að hugsa um að kasta kveðju á Four Tet og þakka honum fyrir sjóvið, og einhverntímann kom það plan að segja eitthvað um að hafa "misst af honum á Airwaves", en einhvernveginn var of mikið af öðrum lúðum í sömu erindagjörðum, þannig að við sátum bara kyrr, fylgdumst með lúðunum, og vorum þegjandi og ofurfeimnir lúðar í staðinn. Góð skipti.

Ég er líka búinn að hanga í bíó og orðinn húkkt á Prison Break. Svei þér, Bellick!

Fyrst sá ég Thank You For Smoking. Hún er æði. Fyndin, flott, og það allt fyrir gáfaða og lekkert einstaklinga (einsog mig). Meiraðsegja grafíkin var vel gerð, og fullt af klever poti hingað og þangað. Aðalleikarinn er fínn í svona kaldhæðnislegi-góði-gaurinn-hlutverkum, er búinn að gera það oft og gerir það vel. Og hann er með gríðarlega stóran munn.

Svo sá ég Ice Age 2. Gvuð minn góður hvað hún er stórkostlega fyndin, og það meiraðsegja fyrir vitleysinga (einsog mig). Fullorðna fólkið hló hærra en börnin (sem hlógu stundum bara með) og það er svo mikið af bröndurum sem er gaman að leika eftir og tísta úr hlátri að mig langar að sjá hana aftur. Sumir geta jafnvel pissað í sig úr hlátri og gleði og hamingju ef þeir kjósa svo (og það er auðveldara hér úti þar sem að "stór kók" þýðir ca 3 lítrar af glundri).

Svo sá ég The Devil and Daniel Johnston. Sko, þessi mynd er svona heimildarmynd sem er fyrir fólk sem hefur gaman af góðum myndum (og það útilokar m.a.s. ekki einusinni þá apaheila sem fíla Bad Boys 3 eða The OC). Það skiptir engu máli þó þú dýrkir bara norskt kolsvart bárujárn, eða hafir bara smekk fyrir því sem selst í a.m.k. 500.000 eintökum og notar varalit; myndin er frábær um frábæran gaur sem heitir Daniel Johnston. Hann syngur einmitt eitt uppáhaldslagið mitt í öllum heiminum, 'Walking the Cow'. (Önnur heimildarmynd um tónlistargaura sem er ekki bara fyrir áhangendur er Some Kind of Monster, sem fjallar um Metallica og sýnir rifrildi og fýluköst. Sú mynd er líka frábær, jafnvel þó þér finnist Kirk Hammett vera með fyndið skegg.) Mér finnst Daniel Johnston sem karakter, sem og heimildarmyndin vera svo hreinskilin að ég hefði getað farið að skæla hvenær sem er. Það hefði eiginlega ekki breytt því hvernig ég horfði á myndina. Ég sitjandi inní bíósalnum með smyglað Snapple og tropical hlaup í maganum og risabros á andlitinu, eða ég sitjandi inní bíósalnum með smyglað Snapple og tropical hlaup í maganum og risabros á andlitinu og tárblautt andlit og smá grenjihor.

Horfðu á báðar þessar myndir, en þó sérstaklega Daniel Johnston. Strax.

Svo sá ég Inside Man, sem er miklu betri en ég hélt, þó svo að hún hafi verið nákvæmlega það sem ég hélt. Þú veist alveg hvernig mynd þetta er, og hún er bara fín svoleiðis. Nei, þetta er ekki ástarþríhyrningsdrama sem kemur við kaunarnar á róttækum friðarsinnum, heldur bonafide löggu og bankabófamynd eftir Spike Lee. En Jésús, músíkin er mjög, mjög undarleg. Upphafslagið er einhverskonar poppútgáfa af miðausturlenskri rappmúsík, og tónlistin inní myndinni er blanda af Moonraker og The Streets of San Fransisco, þ.e. geimleg einkaspæjarahorn, Femme Fatale-saxófónar, og seventís West Coast flauelsbuxna löggusjónvarpsþáttadramatónlist, án wagga-wagga. Undarlegt mjög.

Og já, svo er Prison Break mjög skemmtileg tímaeyðsla. Jafnvel tímagróði, þar sem ég er búinn að ákveða að fara aldrei í maximum security fangelsi; fá mér aldrei húðflúr með kúlupenna (né heldur hefðbundnari húðflúrstólum); handleika skammbyssur ekki meira en ég nauðsynlega þarf; skilja fingraförin mín eftir á puttunum mínum og hvergi annarsstaðar; láta ekki leyniþjónustur veiða mig í blekkingarvef; treysta ekki sólglerauguðum jakkafataklæddum mönnum í vel bónuðum svörtum bifreiðum sem leggja hinumegin við götuna og stara á mig, né heldur götusópurum sem eru með krullótta símasnúru inní eyrað og sópa ýkt hægt og fylgjast líka með mér, og blikka svo blöðrusölumanninn, sem blikkar svo pulsusölumanninn, sem blikkar svo ljósastauraviðgerðarmanninn, sem tekur svo út óskráða skammbyssu með stórum hljóðdeyfi og reynir að fylla líkamann minn af funheitu blýi. Já, og kaupa meira Peffsí til að hafa ískalt og tilbúið fyrir næstu þætti. Það er ó svo lokkandi.

En, svo hjálpi mér Drottinn, þá fór ég ekki á allar þessar myndir á sama deginum. Svei þér fyrir að láta þér detta það í hug! Þetta er síðan á föstudaginn...