Tónleikarnir voru mjög skemmtilegir. Mjög skemmtilegir, sama hversu prumpó fólki þykir nýja platan.

Á undan spilaði eitthvað gamalmennakombakk-band sem var ekkert þannig heldur nýstofnað trendí drasl, og var bara sorglegt, svo ég noti besta orðið (ég vil ekki einusinni segja hvað þeir heita, bjakk). Þeir einu sem fíluðu þá voru lúðar (sorrý, en satt!) í fastreimuðum hlaupaskóm, niðurþröngum gallabuxum og með slush og nachos. Mig langaði reyndar mjög mikið í bæði slush og nachos, en ég reikna með því að sú týpa af manneskju sé ekki ofarlega á blaði á "uppáhalds áhangenda"-lista Strokes. Ekki að mér sé ekki sama um það, heldur fæ ég alltaf meiriháttar heilafros í bakið (afþví ég þamba alltaf slushinn) og get því ekkert fengið mér svoleiðis. Kókurinn sem Auður keypti sér var einsog klósettvatn með mintubragði og örlitlu kirsuberi, og *hrollur* þetta bragðkombó lét mig hætta við að fá mér dásemdir.

Strokes voru eiturhressir og með mjög flott ljósasjóv: bæði þrusubjarta kastara sem lýstu í margskonar litum, og svo tölvuskjái með móðins grafík sem voru aðallega allskonar fallega litaðir ferningar á ferð og flugi. Litríkt rokk er mest móðins hér að austan!

Ég er búinn að hlusta mjög lítið á nýju plötuna og þekkti því bara örfá lög, en öll gömlu lögin (sérstaklega af fyrstu plötunni) fengu mig til að skoppa smá og hrista búkinn og rassalinginn, og taskan og umframhúðin dingluðu harkalega með. Það er eitthvað við fyrstu plötuna sem er svo hetjulegt. Mér finnst ég vera kúl þegar ég hlusta á þessi lög, á sama hátt og mér finnst ég vera danskóngur alheimsins þegar ég hlusta á sum Giorgio Moroder lög og önnur italo house meistaraverk og stend í herberginu mínu og dansa mig sveittan rétt fyrir svefninn. Strokes láta mig langa til að fá mér leðurjakka og þröngar gallabuxur, en svo fer ég og máta svona og líður einsog bjúga. Ég get ekki einusinni verið með móðins hár, fólk fer bara að hlæja að mér og útlendingar kalla mig hobbita.

Ef Strokes tekst að vera skemmtilegir á tónleikum þá skiptir það eiginlega litlu máli þó fólk sé að rembast við að hata þá í gegnum rispaða tölvuhátalara og dánlódaða illa kóðaða mp3fæla. Þeir eru bara kúlir rokklingar.

En, þegar ég og Auður og allir hinir vorum að bíða eftir Strokes og vonast eftir tímabundnu heyrnarleysi vegna dynjandi leiðinda upphitunarbandsins, þá tókum við eftir allskonar fínu fólki að koma sér fyrir í einni stúkunni sem var ca 7,25 metra frá okkur.

Lucy Liu sat með pínu fyndið og stórt hár og við fengum frægramannakitl í magann, en alltíeinu kom röndótt pils með Drew Barrymore innanundir og þá jókst kitlið enn meira. En svo kom Gwyneth Paltrow með bumbuna sína og Chris Martin (sem bjó bumbuna til) faldi sig bakvið súlu og þá hélt ég að við féllum í "ómægod"yfirlið.

Landslið selebritía var komið til að skemmta sér með okkur og við göptum helling. Sjit, þau eru svo fræg. Mér fannst fyndið að sjá þau þarna. Drew er miklu sætari en Lucy, og miklu sætari í persónu en ég hélt (já Njörður, ég skal viðurkenna það). Hún er enginn hlunkur heldur bara venjuleg pæja og pilsið var mjög smekklegt. Ekkert "Hvað-var-hún-að-hugsa-hún-Drew-mín", a.m.k. ekki í kvöld.

Mér fannst allt skemmtilegt. Líka litli krúttikallinn sem vann í apótekinu og stóð með græna rakvél í höndunum og vildi ofsalega mikið raða henni á réttan stað en var svo ótrúlega litblindur/gamall að hann stóð bara kyrr og starði og andaði. Hann skoðaði þessar bleiku, og svo þessar bláu, og svo þessar bleiku, og svo þessar bláu o.s.frv. o.s.frv., og þegar ég benti honum á þessar grænu þá horfði hann á mig og sagði "ertu viss?". Krúsípúpú. Ég keypti mér svo tannbursta með forláta skræpóttri tungusköfu og hlakka mikið til að prófa hann, eftir að ég borða extra-krönsjí og extra-litríka MogMið mitt.

mm mm, líf.