Í gamla daga, þegar Daníel frændi minn bjó uppí Grafarvogi, hlustuðum við oft á allskonar tónlist, sem í dag heitir Old Skool Hardcore, eða early House, Softcore, Acid House, late New Wave, og eitthvað fleira ruglingslegt.

Þetta var á þeim tíma sem t.d. A Homeboy, Hippy & A Funki Dredd, Snap!, Technotronic, Nomad og BG The Prince of Rap voru mjög, mjög ferskir tappar og danstónlist og rapp að merjast í eitt, Gvuði sé lof. Ég held að langflestir rappararnir hafi verið Hollenskir --enda tónlistin að miklu leiti upprunnin úr Evrópu-- og því fyndið að hugsa að fyrstu rapptextarnir sem ég lærði voru með þannig lögum.

Ég man að við vorum oft að pæla í hvað þeir væru eiginlega að segja og skrifuðum stundum niður textana og, síðarmeir, röppuðum væntanlega með, hvor í sínu horni með krumpað blað og eyddan blýant og lagið á rípít.

Ég man að eitt lagið sem mér fannst frábært og söng alltaf með var einhvernveginn svona: "Beat Up Stan, Beat Up Stan, Beat Up Stan... ". Ég elskaði þetta lag.

Ég var að hlusta á það áðan og sá að það heitir "Beat of Zen".

Mér finnst hinn titillinn miklu flottari. Það fyndna er að ég pældi aldrei í því hvað ég væri að segja. Hugsaði aldrei um neinn Stan sem allir voru að lemja í endalausa kássu. Fannst bara lagið frábært.

Og mér finnst ennþá betra að hafa fundið það aftur. Nú get ég haldið áfram að lemja Stan, eftir 10 ára hlé.