Ohh.

Til hvers? Sólgleraugu sem spila músík? Hvað ef það er kvöld eða rigning, eða ef þú ert úti að hlaupa af þér sælgætisfranskraspikið. Ætlaru þá að vera jafn mikill lúði og alheimskonungur lúðanna, Boner, og vera bara alltaf með sólgleraugun?

Þetta er án efa eitt það fáránlegasta sem ég hef séð, og fyrir utan það hversu ótrúlega ljót Oakley-gleraugu eru vanalega þá slá þessi öll heimsmet. En ég efast ekki um að þau seljast ýkt vel, sérstaklega þar sem þau kosta bara 20 þúsund kall og gera mann svo smekklegan þar sem maður röltir um Hagkaup í brjáluðum Doobie Brothers fíling.

Ef þú vilt endilega vera laminn í andlitið á djamminu, að bíllinn þinn verði rispaður og fjölskyldan þín verði fyrir aðkasti bæjarbúa (kartöflur í húsvegginn, sesamfræ í beðið, hlaupkallar innum bréfalúguna og fleiri fræg dreifbýlistrikk) þá skaltu endilega kaupa þér svona gleraugu.

p.s. hér er svo risamynd sem þú getur prentað út og límt á Firebirdinn þinn. Saman munuð þið rúla Blönduósi í nokkra mánuði.

Í gamla daga, þegar Daníel frændi minn bjó uppí Grafarvogi, hlustuðum við oft á allskonar tónlist, sem í dag heitir Old Skool Hardcore, eða early House, Softcore, Acid House, late New Wave, og eitthvað fleira ruglingslegt.

Þetta var á þeim tíma sem t.d. A Homeboy, Hippy & A Funki Dredd, Snap!, Technotronic, Nomad og BG The Prince of Rap voru mjög, mjög ferskir tappar og danstónlist og rapp að merjast í eitt, Gvuði sé lof. Ég held að langflestir rappararnir hafi verið Hollenskir --enda tónlistin að miklu leiti upprunnin úr Evrópu-- og því fyndið að hugsa að fyrstu rapptextarnir sem ég lærði voru með þannig lögum.

Ég man að við vorum oft að pæla í hvað þeir væru eiginlega að segja og skrifuðum stundum niður textana og, síðarmeir, röppuðum væntanlega með, hvor í sínu horni með krumpað blað og eyddan blýant og lagið á rípít.

Ég man að eitt lagið sem mér fannst frábært og söng alltaf með var einhvernveginn svona: "Beat Up Stan, Beat Up Stan, Beat Up Stan... ". Ég elskaði þetta lag.

Ég var að hlusta á það áðan og sá að það heitir "Beat of Zen".

Mér finnst hinn titillinn miklu flottari. Það fyndna er að ég pældi aldrei í því hvað ég væri að segja. Hugsaði aldrei um neinn Stan sem allir voru að lemja í endalausa kássu. Fannst bara lagið frábært.

Og mér finnst ennþá betra að hafa fundið það aftur. Nú get ég haldið áfram að lemja Stan, eftir 10 ára hlé.

Ég hef sjaldan á ævinni séð jafn glaða manneskju og elskulegan Plastic Bertrand þegar hann skoppaði iná Eurovision-sviðið árið 1987 og söng Amour Amour.

Númer eitt, hann er með stórt ljóst hár sem dinglar útum allt. Það er stutt að neðan og stórt að ofan, þannig að dinglið verður gríðarlegt og algjörlega stórkostlegt.

Númer tvö, hann er í skærbleikum jakka við látlausu fötin sín (útpælt sölutrix) og saman eru hárið og jakkinn banvænt kyn-vopn.

En afhverju að eyða meiri orðum í þessa snilld?

Hér er vídjóið:

Ég er svo glaður! Ég var að horfa á treiler fyrir heimildarmyndina 'The Devil and Daniel Johnston' og er svo ánægður með að það sé búið að gera mynd um hann! Hún virkar líka skemmtileg og lítið um gagnrýni á hann sem persónu, a.m.k. í treilernum. Myndin fékk verðlaun á Sundance (fyrir besta leikstjóra) og áhorfendaverðlaun í San Fransisco.

Á las líka að hann muni eiga verk í Whitney tvíæringnum sem verður hér í New York frá 2. mars, og mér finnst það frábært. Þá get ég vonandi séð myndirnar hans með votum augum og séð hann vera hressan.

The Devil and Daniel Johnston - treiler

Fyrir þá sem vita ekki hver Daniel Johnston er þá er hægt að lesa um hann hér, hér, sjá myndir eftir hann hér, nota bara Google, og kaupa tribute-plötuna með Flaming Lips, Tom Waits, Eels og fleirum.

Einusinni bað ég Maus að kovera 'Walking the Cow', sem er eitt uppáhaldslagið Daniel Johnston lagið mitt, en þeim fannst það ekkert sniðug hugmynd. Ef þeir hefðu hlustað á mig væru þeir kannski frægir núna. Og ennþá hljómsveit.

P.s. Nacho Libre, Dave Chappelle's Block Party, Brick, Silent Hill, V for Vendetta.

Já, Italo House, Synthpopperí, New Wave, Old Skool Hardcore, Old Skool Hip Hop, early 90s Hip Hop, Drill n' Bass, Klassík er uppáhalds tónlistin mín í gervallri veröld.

Silver Pozzoli, YMO, Silicon Teens, Landscape, Polyphonic Size, Giorgio Moroder, Radiorama, og elsku bestu Lime.

Ulrich Schnauss er fæddur 1977.

Ég er í sjokki.

>>> Ishkur's Guide to Electronic Music

...er akkúrat það: vefsíða sem fer í gegnum sögu raftónlistar, frá diskó til dirty south rap, með hljóðdæmum fyrir hverja tegund og meiraðsegja tutorial fyrir þá sem eru ringlaðir á útliti síðunnar (þ.m.t. mig).

Flash-intróið er hræðilegt, en síðan sjálf er mjög sniðug og fróðleg, og Ishkur veit helling og kann að segja það.

Hann er t.d. að lýsa Speed Garage (þjóðlagatónlist Selfoss), sem samkvæmt honum er ekki tónlist, og segir: "Those dulled basslines sound like someone farting into a pillow."

Word, vinur minn, word.

Hann segir líka að ástæðan fyrir því að svo margt af fyrstu raftónlistinni (t.d. Vangelis, Jean-Michel Jarre og Giorgio Moroder) sé svona góð, og oft mikið betri samanborið við nýrri lög, sé sú að þessir gaurar voru allir established tónlistarmenn sem ákváðu að grípa rafhljóðfæri til að taka tónlistina sína lengra. Í dag séu of margir sem treysta of mikið á forritin og preset bankana í hjóðfærunum. Ég er alveg sammála honum, því langflestir af mínum uppáhalds í dag hafa verið að fikta í hljómsveitum alla ævi, margir hverjir byrjað í paunki, og raftónlist var því bara partur af þeirra glæsta ferðalagi inní undirbúin eyrun mín.

Áhugavert og skemmtilegt viðtal við stofnanda og eiganda plötuútgáfunnar Beggars Banquet, sem er ein helsta útgáfa independent tónlistar í Bretlandi, og kannski heiminum.

Beggars Banquet varð síðar Beggars Group (hah!) og uppúr því skrímsli spruttu t.d. útgáfurnar 4AD, MoWax og svo XL Recordings, sem gaf út t.d. SL2, Liquid, Dance Conspiracy, og auðvitað The Prodigy, og ber ábyrgð á því að ég lærði Street Dance, gerði köflótta mottu á L.A. Gear skóna mína, fór í leiðangra niðrí Undirgöng að kaupa plötur fyrir plötusnúðaráð Fjörgynjar, fór á allskonar reif með svarta plastpoka fyrir gluggunum, og fór með ristað brauð um hálsinn í Háskólabíó, á tindinum í oldskool flippi.

Jesús hvað ég sakna LA Gear skónna minna. Þeir voru svo fínir, sérstaklega hákarlarifflurnar á hliðunum. Mín reimamotta var úr hvítri, rauðri og svartri reim; sannkallað listaverk. Skórnir gerðu mig svo forvitinn, að þegar ég var búinn að ganga þá niðrí tungu þá réðst ég á þá með eldhúshníf og skar loftpúðann út. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum, því þetta var bara glær gúmmíklumpur sem varð ekkert flottur uppí hillu. Gaurinn sem stofnaði LA Gear stofnaði síðar Skechers. Er það ekki ansi góður árangur, að starta tveimur fyrirtækjum sem bæði verða stór en samt ótrúlega miklir undirhundar (e. underdogs)?

Hann hefur fæðst með silfurskeið í munninum...þúveist, ekki gull...annað sætið er nefnilega silfur...ehh...

Talandi um Proddigí, 7. febrúar kemur út safndiskur með öllum smáskífunum þeirra. Það er verið að mjólka þá fáu aðdáendur sem hlupu ekki í felur og skáru úr sér ístaðið eftir síðustu plötuna þeirra, sem var bæði ótrúlega ljót og ótrúlega leiðinleg. Ég man a.m.k. ekki eftir neinu lagi. Þetta varalita- og hattskrímsli sem var á umslaginu hræddi mig í burtu.

Algjörlega óskylt afmynduðu skrímsli með hatt, þá var ég að skoða allskonar myndir af Michael Jackson og finnst hann bara helvíti huggó. Einhversstaðar í miðjunni á öllum viðgerðunum var hann helvíti vel skapað kvikindi, hann má eiga það. Svo er hann líka góðhjartaður og frábær poppari. Satt.

Þessi síða er ljót. En myndirnar eru fyndnar. En samt ljótar.

Ókei. Ég veit ekki hvað ég á að segja. Var að leita að myndum af LA Gear og fann...eða rakst harkalega...á eftirfarandi síðu.

Hún er með myndum af strigaskóm og bönnuð innan 18 ára. Já, einhverskonar strigaskóafetish vefsíða. Ég skil og veit að fólk er með fetish fyrir allskonar hlutum (örugglega líka lyklakippum, nammiumbúðum og krukkulokum) en ég held að sumt sé samt búið til, í þeirri örlitlu vonarglætu að einhver segji bara "jájá, ég skal vera með" og búi sér til áhuga.

Strigaskór??? Kommon.

Pervertar heimsins kynna: sneakerfetish.com

Ekki segja þeim að ég hafi sent ykkur.

Hér er ein algjörlega skaðlaus mynd af síðunni. Veit að ég er þjakaður af skilningsleysi, en er þetta ekki bara einsog trúður utanaf landi?

Cassetteboy eru komnir aftur!

Fyrir nokkrum árum gáfu þeir út The Parker Tapes, sem er frábært 100-og-eitthvað laga meistaraverk samsett úr lögum, hljóðbútum, ræðum, auglýsingum og hverju sem er.

Einsog þeir segja sjálfir: "Basically we record famous people and make it sound like they're talking about sex or drugs. It's a winning formula."

Þetta er samt ekkert bara eitthvað lapþunnt grín. Þetta er hnausþykkur vellingur af snilld. Þeir köttuðu upp lag með David Bowie þannig að hann talaði um að prumpa upp í vindinn; ræðu með Tony Blair þannig að hann talaði um að senda herinn á skólabörn; og Jamie Oliver þannig að hann talaði aðallega um að berja fólk í andlitið með blautu grænmeti. Ó Cassetteboy.

Það eru til þrjár aðrar plötur:
- Cassetteboy vs. Dj Rubbish - Inside a Whale's Cock vol. 1
- Cassetteboy - Mick's Tape
- Cassetteboy - Dead Horse

Hlaupið útí Amazon.co.uk og kaupið þær allar!