Fórum á tónleika með Antony & The Johnsons í Carnegie Hall á fimmtudaginn.

Það er minna en mánuður síðan ég ákvað að hlusta á Antony í fyrsta skipti, er einhvernveginn alltaf svo viðkvæmur fyrir því að hlusta á eitthvað sem allir eru að garga að sé svo frábærlega frábært. Finnst í þannig tilvikum miklu betra að bíða bara og vera ýkt seinn að fatta. Þá er það líka svo gaman. Einsog Little Britain og Nodd Osdam (takk Njörður minn).

Tónleikarnir voru voðalega fínir í voðalega fínu húsi sem er einsog Íslenska Óperan plús hellingur af plussi og gullmálningu og nokkrum svölum. Og meiraðsegja rótararnir eru allir með doktorsgráðu og klæddir í fínasta púss sem peningar geta keypt (smóking og slaufur).

Fyrst komu McCollough Sons of Thunder, sem var ca 16 manna blásturssveit sem talaði um son Gvuðs og bjó til rok með lúðrunum. Þetta var fínt tilað byrja með, en ég er enginn sérstakur lúðrasveitaráhangandi og varð því meira spenntur fyrir bæklingnum eftir 1-2 lög (1-2 lööööng lög). En ég klappaði og fannst pínu gaman.

Svo kom Antony & The Íslenskukennarar. Bandið hans, fyrir utan tattúveruðu sellókonuna, er allt einsog hópur íslenskukennara að spila á skólaskemmtun. Handklæðisþurrkað hár, flauel, tweed-jakki og örugglega smá andfýla. En þeir eru samt frábærir, þó þeir heiti ekki einusinni Johnsons.

Antony var auðvitað æði. Ég fékk gæsahúðir og leið vel í sálinni. En svo stóð hann upp og kynnti til sögunnar "ástæðuna fyrir því að við erum öll á lífi:" JIMMY SCOTT!

Ha? Hvern? Jimmy Scott! 120 ára crooner sem labbaði löturhægt inná sviðið undir dynjandi standandi lófataki og frammíköllum. Við klöppuðum líka án þess að hafa hugmynd um afhverju. Svo settist öldungurinn í fína smókíngnum sínum og var svo hokinn að naflinn snerti hökuna. Og svo byrjaði dreadlockaði píanóleikarinn að þukla píanóið sem það væri brothætt barnsfingurnögl. Og fagrir ljúfir tónar svifu um loftið. Og svo skrækti öldungurinn einhverju og mér dauðbrá. Ég hugsaði í nokkrar sekúndur að hann væri svona Wesley Willis týpa, eða m.ö.o. hálf-þroskaheftur listamaður sem hefði unnið sér inn virðingu fyrir dugnað og einhverja hæfileika, en ég sá fljótt að hann væri ekkert þroskaheftur heldur bara gamall.

Ég og Ari vorum greinilega báðir að hugsa það sama, því þegar ég sagði við hann "er fólk að klappa afþví hann er svo gamall?" þá fórum við báðir að hlæja niðurbældum hlátri og ég fékk næstum því óstöðvandi hláturkast. Sem hefði verið mjög óviðeigandi, trúið mér. Þannig að ég starði uppí loftið í hina áttina og hugsaði um kúk, jarðarfarir og heimavinnu og tókst að fæla hláturinn burt. En svo söng Jimmy Scott eitthvað óskiljanlegt og Ari hvíslaði að mér "var hann að syngja "'cause I am so old"?" og allt byrjaði uppá nýtt. Ég beit í peysuna mína og Ari hristist og gaf frá sér eitt "HNNGGH" hljóð og ég átti svo bágt með mig að ég var búinn að plana flóttaleið út úr húsinu. Auður dinglaði höndinni til okkar og skammaði okkur, heh, og við hættum hægt og rólega. En ég mátti ekki sjá glott á honum án þess að þurfa að stilla mig.

Að hlæja á óviðeigandi tíma og stað er sjúkdómur sem hrjáir mig. Jól, ferming, gifting og skírn í heimahúsi. Já, ég heiti Halli og ég er hlátursauli.

Svo fór öldungurinn og ég og Ari klöppuðum fast, dauðfegnir. Antony söng fleiri falleg lög og ég fékk aftur gæsahúðir og ljúfa sál. Hann söng líka nokkrar línur úr Whitney Houston laginu "I Wanna Dance With Somebody" og breytti textanum í margt fyndið og lét salinn syngja með. Ég var pínu feiminn og söng mjög varlega og mjög lágt, en fannst gaman að mega syngja í Carnegie Hall.

En svo kom uppklappið. Þeir hneigðu sig og þökkuðu fyrir og salurinn stóð upp og klappaði eins fast og hann gat. Og þeir fóru af sviðinu. Og allir klöppuðu hærra og ég gargaði "vúhúúú". Og svo komu þeir aftur uppá sviðið, og með þeim sveittari týpan af rótara sem hélt á rafmagnsgítar. Antony settist ekki við píanóið, heldur stóð á miðju sviðinu og sagði "Hmm, ég held við þurfum smá hjálp við þetta...Lou?"...

Og inná sviðið labbaði Lou Reed.

Og ég fann fjaðrir vaxa á handleggjunum mínum. Þetta var æði.