Það var gaman. Gaman gaman.
Morten Harket hefur sko engu gleymt, og stendur uppá sviði í sömu mjaðmamjúku erótísku pósu og hann stóð fyrir 20 árum síðan, og er ef eitthvað er, alveg jafn massaður, þröngbolaður og vel greiddur. Eftir tvo daga verður hann 45 ára (sagði hann á tónleikunum, ég er ekki geðsjúkur) en lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en...43ja.
Ég sá að A-Ha aðdáendaklúbburinn var mættur á svæðið (maður þekkir liðið aðallega á breiðum lærum, umvöfnum teygjuefni, og hnausþykkum yfirvaraskeggjum) en það voru líka allskonar gæðingar og pæjur, sumir með blásið hár, aðrir með hip&kúl. Þverskurður af þjóðinni? Kannski. Og það var mögnuð röð inná staðinn...hún var lengri en 3 street blocks, þ.e. náði yfir þrjú götuhorn (svipað og frá Laugardalshöll uppað Ásmundarsafni?). Var boðið ókeypis peanut chew eitthvað en afþakkaði gott boð.
Íslandsvinirnir í A-Ha spiluðu blöndu af nýjum lögum og gömlum kreísí hitturum. Þetta nýja var bara fínt, kemur út einhverntímann í nóvember. Ég veit ekki alveg hvort ég kaupi diskinn en ég lofa að nikka hausnum í átt að útvarpinu þegar ég heyri lagstúfa. En jeminn eini, að heyra gömlu sprengjurnar...það var magnaðara en ég bjóst við. Þeir eru (sem betur fer) búnir að reyna að uppfæra sig, og því ekki lengur í gallavestum með tóbaksklúta um hálsinn. Þeir eru líka með meira hefðbundið band (gítara, bassa, trommur og það allt) en samt fjögur hljómborð, guði sé lof. Mér finnst ótrúlega gaman að heyra allt crowdið syngja hástöfum með, sem er eitthvað sem gerist eiginlega bara á Joe Cocker og Pink tónleikum á Íslandi. Hér virðast allir kunna textana við næstum öll lögin, og því verð ég að viðurkenna að það gerir flesta svona stóra tónleika miklu, miklu skemmtilegri.
Ég kunni þó ekki alla textana, hreyfði munninn við sum gömlu lögin, en söng hátt með Hunting High & Low, I've Been Loosing You, The Sun Always Shines on TV, Take on Me og Living Daylights, og dansaði og hoppaði með (einsog allir aðrir á staðnum). Ég hefði mjög mikið vilja heyra Crywolf, Touchy, Train of Thought og Stay on These Roads, kannski hefði ég grátið við það síðastnefnda, hvur veit.
Nú er ég búinn að fara á tvenna A-Ha tónleika með 20 ára millibili, sem þýðir að ef ég ætla að halda forminu þá verð ég einn af þessum krumpuðu með yfirvaraskeggið í teygjubuxunum. Fyrir ykkur sem fílið A-Ha --eða fíluðuð, hvernig sem þið viljið orða það-- þá plís spilið eitthvað lag með þeim og ímyndið ykkur að heyra það live á troðfullum tónleikastað. Eruð þið að gráta?
Ég er ekki frá því að Morten Harket sé kyntröll, a.m.k. kyntákn. Hann var í ansi þröngum svörtum stuttermabol með einhverja keðju um hálsinn, mjög næntís en samt mjög viðeigandi eitthvað. Þegar hann blikkaði stelpurnar uppá svölunum þá heyrðist fruss og þær hrundu niður einsog...eitthvað sem hrynur niður á tónleikum. Hellingur af kvendum mættu með blómvendi (!) en gleymdu greinilega að gefa þeim blómin í öllum hamaganginum og héldu á þeim stjarfar þegar ljósin kviknuðu. Litlu greyin.
En djö, auðvitað þurfti einhver þriggja metra sláni að fíla A-Ha og hvar plantaði hann risastóru skónum sínum? Jú, mikið rétt, beint fyrir framan skóna mína. Nefið mitt var akkúrat í handarkrikahæð, þannig að þegar hann viðraði sig eða opnaði þá fann ég fyrir svima. Hann var handalangur, fótalangur og voðalega mambólegur eitthvað, dinglaði mjöðmunum í óttalega skrýtnum kippum, ég hefði kannski ráðið við hann? Ég var mjög framarlega, og þegar risinn færði sig hægt og rólega til hægri, þá held ég að allir fyrir aftan okkur hafi hallað sér með mér.
Þegar ég labbaði út stóð hann inní anddyri að bardúsa eitthvað risavesen. Ég labbaði nokkuð rösklega og var kominn nokkuð góðan spöl, en áður en ég vissi heyrði ég vindgustinn þar sem hann klofaði yfir mig og aðra putalinga og þrammaði í átt að sólsetrinu. Djöfuls risi.
Þetta var ótrúlega gaman og ég er ýkt glaður.
- - -
Mér finnst Morten Harket og Josh Hartnett mjög líkir. Kannski er Morten Harket pabbi hans og mamma Josh ekki viljað segja. Harket/Hartnett, týpískur misskilningur?
