(þessi mynd er eftir einhvern John Ritter, samt örugglega ekki fyndna og dána)

Velskur maður upplifir tónlistar-ofskynjanir eftir aðgerð á spítala og er víst búinn að vera svona í sjö ár! Þetta er að vera með tónlist á heilanum - bókstaflega.

Linkur: NY-Times greinin

Ég vona bara að hann hafi verið með góðan tónlistarsmekk áður en þetta byrjaði.

Þessi hressi hópur af fólki kallar sig Alarm Will Sound, og er ca 22 manna, ný-klassískt ensemble frá Pennsylvania sem eru nýbúin að gefa út plötuna Acoustica: Alarm Will Sound Performs Aphex Twin, sem er útfærsla þessa 22+ manna hóps á 15 lögum eftir Aphex Twin, mest af plötunni Druqks frá 2001. Persónulega finnst mér þetta sniðugt, og kannski aðeins sniðugra en þetta Apocalyptica->Metallica dót þó það hafi kannski verið ágætt. Kannski. Alarm Will Sound eru með um 10 arrengerera (mig vantar orð) útsetjara og voru víst nokkur ár að setja þetta verkefni saman svo að útkoman yrði eitthvað í líkingu við upprunalegu lögin. Mér finnst það reyndar pínu skrýtið. Til hvers að vinna að því í mörg ár að fínstilla 22 manneskjur svo þær geti hljómað alveg eins og 30.000 kr. sampler? Kannski voru þau ekkert að gera það í nokkur ár, heldur vildu muna að gleyma engu bíbi eða blúbbsi. Útkoman er öðruvísi en Druqks, læv spileríið er oft skemmtilegra en lögin sjálf.

(Lestu review frá öðrum en mér)

Annað ágætt? Útgáfa hammondhetjunnar Lonnie Smith á verkum Beck á plötunni Boogaloo to Beck. Sumt virkar vel, annað er skrýtið. (RealMedia hljóðbútar hér)

En í mestu uppáhaldi er þýskfæddi englendingurinn Max Richter, sem er algjör snillingur. Mig minnir að það hafi verið Krilli sem kynnti mig fyrir honum. Kannski er það bara minningin um alla góðu tónlistina sem Krilli hefur kynnt mig fyrir í gegnum árin, hann fær sjálfkrafa kredit. (Þessi setning hljómar mjög væmin með Max Richter í bakgrunni...)

Max Richter er búinn að gefa út tvær eiginlegar sólóplötur, The Blue Notebooks og Memoryhouse (sem var spiluð af BBC symfóníunni). Ég heyrði The Blue Notebooks fyrst og veit ekki hve oft ég hlustaði á hana í röð fyrstu vikurnar. Ég flokkaði hana undir electronica, því eitthvað við þessa músík -þó hún sé klassísk- á að mínu mati meira skylt við framþróun líka raftónlist. "Ný klassík" er asnalegt, kannski aðallega vegna þess hve það minnir mig á tónlistarafsprengi sem fær forskeytið "ný" sökum þess hve undarlega það hljómar. Þegar ég var lítill fannst mér allt sem var flokkað nýtískulegt vera skrýtið, Max Richter er búinn að afsanna það.

Eftir að ég fékk Memoryhouse er ég búinn að hlusta á plötuna mörgum, mörgum sinnum. Á random, repeat og sama lagið oft oft oft. Hann er á kafi í allskonar verkefnum, bæði tónleikum og að semja músík. Ó hr. Richter.

Fannst það skemmtilegt surprise en alls ekki skrýtið að á vefsíðu Max Richter stendur "Johann Johansohns new disc is in residence in the CD player." Finnst ekkert skrýtið að hr. Richter hlusti mikið á Jóhann Jóhannsson þar sem hann er engu síðri snillingur. Svo hlustar Jóhann Jóhannsson mikið á Úlf Eldjárn, sem er algjör snillingur. Og einhverntímann hafa þeir hlustað smá á mig, þannig að óbeint hef ég haft huglæg áhrif á Max Richter.

- -
Linkar:
- Jóhann Jóhannsson
- Max Richter
- Lonnie Smith
- Ég

p.s. ef það er eitthvað orð sem ég hata, þá er það LOL!!! Fólk sem segir LOL eru asnar.

Úr New York Post:

"July 3, 2005 -- A gang of thugs brutally stabbed and killed a music-loving teen on a busy Brooklyn street yesterday in a bid to steal his ipod - the first known murder in the Big Apple over the increasingly popular and expensive portable music players, police sources said.

Christopher Rose, 15, of Bushkill, Pa., was in town to visit his mother when he was stabbed.

A mob of six to 10 people surrounded him and three friends around 5:30 p.m. and demanded the iPod, police said.

Sá svo myndina Tarnation í gær. Loksins. Er líka búinn að vera að bíða eftir að sjá hana (ætlaði oft á hana í bíó, svo var hún sýnd uppí skóla en ég hafði ekki tíma og yadayada) þannig að ég fékk hana bara gegnum Netflix.

Tarnation er frábær sjálftekin heimildarmynd um og eftir strák sem ólst upp við pínu skrýtnar aðstæður. Frá því að hann var 11 ára tók hann allskonar vídjó af sér og ættingjum, og breytir því síðan í mynd og klippti hana á iMovie (sem fylgir með Apple tölvum). Low budget og high feelings (hah). Myndin er frábær, kannski sérstaklega vegna þess hvernig hún lítur út og að hann stjórnar þessu alveg sjálfur. Æji, sjáið hana bara.

Í Tarnation er fullt af góðri músík, þar á meðal frábæra semi-eitís lagið Strange Powers, sem ég sá í lokin að var með hinni frábærru The Magnetic Fields.

The Magnetic Fields er eitt af helling af sólóverkefnum Stephin Merritt sem er frábært undrabarn...nei, undrakall. Hann spilar á öll hljóðfæri sjálfur eða fær hjálp frá öðrum undraköllum og -konum, hann syngur og trallar og er frábær.

Frrrrrábært lag, ég er búinn að vera með það á rípít á meðan ég skrifaði þetta allt (tekur lengri tíma að skrifa en að lesa) og þetta er svo frábært að það er frábært! Lagið er af plötunni Holiday frá 1994, og afþví að ég er svo frábær og Stephen Merritt er svo frábær þá er lagið nákvæmlega hér:

The Magnetic Fields - Strange Powers