...betur þekktur sem Rosh Hashanah, er ábyrgur fyrir því að ég og allir samnemendur mínir erum í fríi á morgun. Gotta love the J's.

Aaaah, frí...ég var í fríi í gær og svo er frí á morgun. Það væri unaðslegt ef ég hefði ekki verið sveittur að læra í gær og verð líklega sveittur á morgun líka. Hmm.

Fór annars á tónleika í gærkvöldi. Sá hljómsveitina M83 og Ulrich Schnauss.

M83 er ofurhæpað franskt band og á heiðurinn að headlæna skrýtnasta performans sem ég hef á ævi minni séð.

Ekki það að þeir séu leiðinlegir - langt í frá! Lögin þeirra sánda vel, eru ágætlega uppbyggð, mjög epísk, og þeim tekst að blanda saman elektróník og rokki og poppi á mjög góðan hátt...

...en þetta er eitthvað svo...holt!

Ulrich Schnauss hitaði upp og gerði það vel. Ef þú fílar músíkina hans þá fílaru sjóvið hans - það er eiginlega eins. Það sem mér fannst skemmtilegt er að hann var búinn að skreyta fartölvuna sína með blómum og hamraði á hljómborðið einsog Gunnar Jökull lamdi húðir. Hann lengdi sum lögin og sneri útúr öðrum og bjó til hinn fínasta stemmara. Ég vaggaði mér til og frá - sem í draumi - og lokaði augunum og hugsaði með mér að kannski væri fínt að fá hann til að gera sándtrakkið fyrir næstu mynd Steven's Soderberghs, ef sá punghaus hlunkast til að gera almennilega mynd sem hann samdi sjálfur en er ekki endurgerð. Bjakk!

Semsagt: Úlli Snáss var einn uppá sviði með fartölvu,hljómborð og snúningstakkamixer og komst vel frá sínu, þó hann sé með skrýtið hár.

Svo var komið að M83. Í sjálfu sér er ég enginn brjálaður fan, hef hlustað nokkrum sinnum á rammstolna plötuna og finnst þetta dóterí bara fínt...en gleymi alltaf að hlusta á það í iPodinum...er það kannski hint?

Ef þú hefur heyrt í M83 þá ímyndaru þér 2 gaura, annar er elektróníski gaurinn og hinn er bassa- og gítarsgaurinn sem kann smá að tromma. En nei, á sviðið koma 4 gaurar: 2 á gítar, 1 á bassa og 1 á húðir. Þeir byrja á aðallaginu (sem heitir eitthvað voðalega fínt) og ég dillaði mér smá og fannst þetta fínt, nema það fór óendanlega mikið í taugarnar á mér að söngvarinn mæmaði, og það sem meira er, þá var allt hljómborðsundirspilið í lögunum þeirra á teipi, og hljómborðið sem "saungvarinn" notaði annarsvegar til að dúllast og svo þruma út gítarsólóum. Já, gítarsólóum á hljómborð. Hann hélt á gítar, right?

Svo kom næsta lag...og næsta þar á eftir...og þarnæsta...og ég leit í kringum mig og leið undarlega. Mér fannst einfaldlega ekkert gaman. Allt hljómaði þetta súpervel, lögin ó svo epísk og söngurinn dreamy og allir með hreyfingar á hreinu og hey, svo eru þeir franskir. En ég gafst upp. Fór að hugsa um að mig langaði bara að rölta heim og fara í tölvuna eða eitthvað.

Þannig að ég fór á meðan partýið stóð sem hæst. Dyravörðurinn stoppaði mig og spurði hvort ég væri að fara og ég sagði já. Allir aðrir á staðnum dilluðu sér, skælbrostu, eða voru skrýtnir á svipinn. Ég held að þeim hafi liðið einsog mér.

En málið er að þetta eru skrýtnustu tónleikar sem ég hef farið á. Þeir voru ekki leiðinlegir. Sándið var fínt. Lögin alveg fín líka, mörg alveg mjög sniðug. En mér leið einsog ég hefði farið í bíó, keypt mér popp, kók og Leo, sest í leðursófann og borðað nammið og farið svo heim án þess að sjá myndina. Ég fór á tónleika en sá bara previewin.

Mæli því með því að þið ykkar sem ætlið að sjá M83 takið með ykkur moggann eða yatzi.