« Ýkt gleðileg jól með steypu | Aðalsíða | Hvort er fyndið »

6. janúar, 2006

Best of ár

Ég er oft að hugsa um hvað fólki finnst svona gott við að minnast á ár sem var að klárast, og er ekki viss um hvort meiningin sé að heiðra gamla árið eða syrgja það. Þetta er kannski ekkert svo bjánaleg hugmynd í sjálfu sér ef upprifjunin verður til þess að fylla mann af tilhlökkun, gleði, svengd, ást, innblæstri, loforðum um bætt líferni og risastórum framtíðarplönum, en ég veit ekki hvort þetta séu leifar af torfkofalífi þar sem enginn vissi hvort armageddon kæmi næsta dag, eða það að maður eigi að vera þakklátur fyrir það sem maður upplifði og það að maður hafi lifað til að upplifa það og eigi að vona að maður fái að lifa til að upplifa enn meira.

Persónulega finnst mér árið í fyrra alltof nálægt mér til að þurfa að rifja það upp, þó svo að ég sé strax búinn að gleyma helling. Auðvitað leið það ótrúlega fljótt, en ég held að mér finnist alltaf einsog tíminn líði hraðar og hraðar. Kannski er einhver erlendur braskari búinn að stela jörðinni og fikta í snúningshraðanum og flýta öllum klukkum, en kannski gerist þetta bara þegar maður hættir að vera barn og úllingur og fer að hugsa stanslaust um framtíðina sem fullorðinn vesalingur. Fullorðinn hamingjusamur og glaður vesalingur.

Þessvegna ætla ég að rifja upp árið 1995. Ég man reyndar ekkert voðalega mikið frá 1995. Ég veit að ég var í 3. bekk í MS og fannst kennaraverkfallið svo gríðarlega heimskulegt að ég var næstum því hættur í skólanum. Það var sambland af því að finnast sum fögin svo fáránlega leiðinleg, og því að missa næstum tvo mánuði úr skóla og koma svo beint inní prófin og fá lélegri einkunnir, ekki útaf mér heldur kennurunum. Ég ákvað samt að halda áfram og þjást í píp-testum í leikfimi, enda vissi ég ekki hvað ég ætti svosem að gera annað en vera í skólanum.

Sumarið 1995 fór ég á Uxa á Kirkjubæjarklaustri um verslunarmannahelgina, og sannaði fyrir sjálfum mér að daggarrök tjöld eru mitt Kryptonít. Að vakna um morguninn og klæða sig í kaldar og hálf-sveittar gallabuxurnar sem maður notaði fyrir kodda, og blotna strax í tærnar þegar maður labbar á skringilega röku grasinu er eitt það viðbjóðslegasta sem ég get ímyndað mér. Ég vissi þetta reyndar áður en ég fór, þannig að við spöruðum okkur píninguna og sváfum í bílnum í staðinn. Við fengum nefnilega að leggja bílnum inná staffabílastæði, þannig að það var mjög mikið prævasí og engir ókunnugir úllingar að pissa utan í gyllt lakkið. Reyndar vorum við bæði með lokaða glugga og alltof mikið dót í bílnum: ég með volgt kælibox í klofinu og hrúgu af dóti undir og við hliðina á mér og gat ekki einusinni sett lappirnar á gólfið, þannig að svefninn var ekkert alltof ljúfur, en samt miklu betri en pissblautur tjaldsvefn. Og ef tjaldsvefn er einhversstaðar viðbjóðslegur þá er það á miðju verslunarmannahelgarútilegutjaldstæði.

Það gladdi viðstadda óendanlega að sjá hvernig Gvuð almáttugur hafið gert gat í skýin til að hleypa sólinni niður og hvernig kolsvört þrumuský reyndu að sökkva Vestmannaeyjum á sama tíma. Í sólarglampanum fékk ég flýtikennslu í dásemdum Arnet sólgleraugna, og fékk tuggið ofanímig að ef maður stingi hausnum útum bíl á 60 km/klst hraða og fengi aungvan vind í augun, þá væru gleraugun æði. Og þessi voru víst frábært æði, þrátt fyrir að vera bæði dýr og ljót.

Það var gaman að horfa á Aphex Twin sitja á sviðinu og spila sandpappírspússaðar og beyglaðar vínilplötur. Ég hafði ekki hlustað mikið á hann fyrir Uxa og fannst því skemmtilegast að sjá hann í eigin persónu, en naut platnanna auðvitað líka. Í minningunni er hann einsog Boromir úr Lord of the Rings í hettupeysu. Ég var pínu leiður yfir því að hann mætti ekki með nein af sínum heimasmíðuðu hljóðfærum, en þar sem ég hafði ekki vitað um tilvist þeirra fyrr en daginn áður, þegar ég las í einhverju blaði að hann hefði ákveðið að hætta að túra með hljóðfærin sökum þess að þau skemmdust á ferðalögum, þá var mér eiginlega alveg sama. Sandpappírspússaðar plötur voru alveg nóg.

Pínu lúnir í fótunum gengjum við útaf tónleikasvæðinu og gripum remúlaðihjúpaðan pulsuvagnsbekk og bárum í átt að sviðinu. Einhver gæslukall með langloku spurði okkur hvað við værum að gera, en við sögðum bara "okkur var sagt að gera þetta" og hann hleypti okkur inn. Við hlunkuðum bekknum niður beint fyrir framan sviðið og sátum þar og höfðum það ansi næs. Töframáttur sannfæringar.

Frá bekknum elskuðum við handleggsbrotna og gipsklædda plötusnúðinn Dave Hedger, sem, þrátt fyrir gipsið, spilaði einsog hetja og skratsaði með því og allt. Bandulu voru skrýtnir og öskruðu "Bandulu" minnst þrjátíu sinnum, og ég man að mér fannst þeir fyndið konsept. Kannski er ég að rugla, en mig minnir að GCD hafi spilað mitt á milli raftónlistarpoppara og aukið bjór- og pilsnerdrykkju og hlutfall leðurvesta á tónleikasvæðinu um 300%.

Um kvöldið fórum við uppað sviðinu og þar sá ég og heyrði í Atari Teenage Riot í fyrsta skipti á ævinni. Ég var einum of nálægt og einum of óundirbúinn til að fá þetta dóterí í andlitið, og stóð því með gapandi augu og rispaða hljóðhimnu og reyndi að fatta hvað ég væri að horfa á. Gaur í leðurbuxum, gella með sítt hár, Dave Chappelle-lúkkalæk og svo BÚÚÚÚMMMM-BRRRRRRRRR!!! Dáldið had-to-be-there band, sem virkaði bara uppá sviði, í partýi í blokk, eða úr skottinu á bassaboxaðri Hondu CRV fyrir utan Spilatorg.

Á leiðinni á Uxa leyfði ég vindinum að leika við tærnar þar sem þær löfðu útum bílgluggann, og held að þetta sé mannfólksútgáfan af því þegar heimilishundur lætur tunguna flaksa í vindinum.

29. desember fór ég til New York í fyrsta skipti og var þar yfir áramótin með þremur vinum mínum, Alla, Nirði og Goða, þar af einum með axlarsítt appelsínugul-keimað hár. Ættingjar og vinir undirbjuggu okkur fyrir menningarsjokk og urban warfare og á kortinu mínu stóð EKKI FARA HINGAÐ á nokkrum stöðum. Einn af þeim stöðum sem við máttum alls, alls ekki fara á var Alphabet City, sem er heitið á þeim hluta þar sem Avenues A, B, C og D ganga upp eftir East Village. Einn daginn vorum við vel klyfjaðir verslunarpokum og troðfullum bakpokum, nýbúnir að borða Subway með gríðarlegu magni af aukabeikoni þegar við snarstoppuðum við götuskilti sem á stóð Avenue A. Við fengum pínu sjokk og hlupum uppí næsta leigubíl og brunuðum beint uppá hótel, og þökkuðum fyrir að hafa komist lífs af úr þessari nærridauðareynslu.

Ég keypti mér hálf-glansandi smelltar joggingbuxur, svona einsog kapparnir í NBA rifu af sér með miklum tilþrifum í upphaf leikja, og eitt kvöldið er ég var að viðra buxurnar í gönguferð um nágrenni hótelsins rakst ég á sölumann. Hann var þó ekki venjulegur sölumaður, heldur á göngu einsog ég, íklæddur frakka og með staf og skjalatösku. Fyrst var ég ekkert viss um hvort muldrinu væri beint til mín, en þar sem hann horfði beint í augun á mér ákvað ég að hlusta á hann og vona að hann talaði íslensku. Það gerði hann því miður ekki, en bauð mér þess í stað að versla gimsteina, hágæða armbandsúr eða kvöldstund með ungmey. Ég leit snöggt fram fyrir mig og lét sem ég væri heyrnarlaus, á meðan svitinn frussaðist útúr andlitinu á mér og augun stækkuðu um þriðjung. Um leið og græni kallinn birtist hraðgekk ég í burtu og beint inná hótel, þar sem ég þambaði Dr. Pepper og lofaði sjálfum mér að vera ekkert að viðra þessar buxur í einsemd.

Við keyptum margt fleira, þ.á.m. Diet Cherry 7up sem hræddi okkur gífurlega eftir að það náði stofuhita. Við lögðum hver $10 í pottinn en enginn þorði að drekka ógnardrykkinn, ekki einusinni með röri. Ég drakk samt gosdrykkinn með gulu kúlunum sem flutu hreyfingarlausar, og varð bráðgáfaður.

Alli vinur minn var með geysifallegt axlarsítt hár sem hann langaði að lita, og bað mig og Njörð að velja fullkomna hárlitinn fyrir sig. Án þess að hugsa okkur um réttum við honum fullkominn pakka af Perfect Blonde, og ef Alli hefði hlustað þá hefði hann heyrt tístið og niðurbælda hláturinn sem ég held að afgreiðslukonan hafi m.a.s. tekið eftir. Við rukum beint uppá hótel þar sem Alli læsti sig inná baði og undirbjó endurfæðinguna sem lagleg ljóska. Allt sem gat mistekist mistókst, og Alli vildi ekki koma út af baðinu og alls ekki leyfa okkur að sjá hinn nýja hann. Okkur tókst á endandum að sannfæra hann um að opna og lofuðum að taka ekki mynd af honum. Um leið og hann opnaði hurðina blindaðist hann af myndavélaflassinu og fékk pínulítið brjálæðiskast sem týndist í hláturrokum okkar hinna. Ber að ofan með rakt appelsínugultt hár og handklæði réðst hann á okkur og skammaði okkur fyrir að gera sér þetta, en við gátum ekki annað en hlegið og á endanum sætti hann sig við þetta og naut lífsins með nýja fína hárið. Trúið mér, við nutum þess enn betur.

Á hárgreiðsluhorninu á hótelinu keypti ég mér dýrindis útlenskt hárgel með awapuhi, sem hljómaði einsog dulin dásemd frá litlum ættbálki á gleymdri eyðieyju. Í staðinn var awapuhiið einsog lím sem breyttist í molnandi hrísgrjón, þannig að ég var myljandi gelhlunka úr hausnum í marga daga.

Ég og Alli deildum rúmi en Goði fékk afnot af rúminu sem Njörður lagði undir sig. Á meðan ég og Alli lágum sitthvorumegin í okkar rúmi (þar sem ég hraut víst óskaplega hressilega) lagðist Njörður í rúmið og bjó til litla og fallega kvos, þannig að Goði rúllaði tvo-þrjá hringi og endaði þétt uppvið sofandi líkama Njarðar. Goði reyndi allskonar trikk, t.d. að halda rígfast í brúnina og vona að hann héldi gripinu út nóttina, en hann endaði alltaf í þéttu knúsi með Nirði. Einn daginn vaknaði Goði svo með heyrnartólin brotin, ég man ekki hvort þau hafi kramist á meðan hann var með þau á hausnum, en það kæmi kannski ekki mikið á óvart.

Vinum mínum til mikillar gleði fengum við miða á NBA leik á milli New York Knicks og Seattle. Okkur hlakkaði ansi mikið til, en þökk sé veðrinu þá var leiknum frestað, og það í fyrsta skipti í 47 ár. Frekar skemmtileg tilviljun. Í staðinn fyrir NBAleikinn fórum við í túr um Madison Square Garden, og ég hélt á stærsta skópari sem ég hef séð, fyrir utan skó Péturs Guðmundssonar sem voru í Borgarkringlunni og örugglega númer hundrað.

Þar sem borgin lamaðist í slyddunni fórum við að kaupa nammi, og á meðan fólk verslaði batterí, plástra, sárabindi, vatn, vasaljós og legsteina, keyptum við hrúgur af Skittles, M&Mi, Reese's Cups, Starburst, marshmallowskexi og öllu sem okkur langaði í, svo fólkið starði á okkur einsog við værum geðsjúklingar að storka Föður Roki.

Við sáum myndina "Dracula: Dead and Loving It" með Leslie Nielsen í brattasta og hrörlegasta vampýrubíói sem ég hef komið í á ævinni. Gólfið var svo bratt og sleipt að við þurftum kaðal til að klöngrast uppí sætin okkar, og mig minnir að það hafi verið kerti í lugtunum á veggnum. Ég man ekki mikið eftir myndinni, en man að bíóið hræddi mig.

Um áramótin fórum við útað borða þar sem ég fékk gullpípuhatt og hrossabrest, og vorum svo á Times Square á miðnætti. Ég hafði aldrei séð jafnmargar og stilltar löggur á ævinni, en af öllum 500.000 manneskjunum sem tróðust um torgið og nágrennið þá voru pelsklæddi risapimpinn sem dansaði með okkur sönglandi gleðilegt nýtt ár, og hressi gaurinn sem sagði "Mista Lova Lova" í dótatalstöðina sína, dinglandi í ljósastaur, í uppáhaldi. Í niðurtalningunni var ég reyndar að horfa á vitlaust hús og vitlausa kúlu, en náði nokkrum sekúndum af réttu kúlunni og gat gargað með öllu fólkinu og þóst hafa náð öllum tíu.

Í rauninni man ég ekki eftir mörgu öðru frá 1995, þó svo að ég hafi auðvitað heyrt mikið af nýrri tónlist, smakkað allskonar nammi, rekið vitlausa beinið í, sofið yfir mig, stigið í polla, hlegið yfir bíómyndum og grátið yfir sjónvarpsþáttum, notað margar túpur af hárgeli, farið á mörg skólaböll og notið þess að eiga ekki farsíma og hafa aldrei notað tölvupóst.

Gvuð blessi 1995.

Skrifaði halli þann 06.01.06 07:52

Skilaboð

Skrifaði: Óli T at 06.01.06 14:01

Skrifaði: Alli at 06.01.06 23:05

Skrifaði: Halli at 07.01.06 11:51

Skrifaði: Þóra (mbl vinnufélagil) at 09.01.06 17:02

Skrifaðu skilaboð

Nafn:

Netfang:

URL:
Muna eftir mér? JáNei

Skilaboð: