« Takk takk takk | Aðalsíða | Best of ár »
29. desember, 2005
Ýkt gleðileg jól með steypu
Ísland Ísland. Matur, nammi, fjölskyldur, knús og miklu, miklu meiri matur og nammi.
Kom á Þorláksmessumorgun og naut nýja bílsins hennar mömmu á leiðinni heim, og var þakklátur fyrir að hafa þessa yndislegu konu sem bílstjóra, í stað undarlega skapilla klumbufætta leigubílstjórapakistanans sem hét næstum því Singh Star.
Singh Star var gríðarlega óhress með lífið þegar ég, Auður og Ari hittum hann. Óafvitandi hafði hann látið vin sinn sjá um samningaviðræðurnar, og pirringurinn undir stýri því bara agnarögn af bræðinni sem beið haltrandi við hornið.
Þökk sé yfirvöldum og verkföllurum þá var búið að skipta borginni í nokkur gjaldsvæði. Helsti munurinn var að í stað einnar heildarsummu, þá borgaði hver farþegi fyrirfram ákveðið gjald sem var oft jafnmikið og ferðin hefði átt að kosta í heild sinni. Díllinn sem við fengum var $30 x 3 plús þjórfé, en vanalega myndi ferðin kosta frá $30 eftir umferðarþunga. Mig langaði það mikið að komast heim að mér var alveg sama, var m.a.s. búinn að hugsa um að kaupa bara bíl og skilj'ann eftir uppá flugvelli. Missti nefnilega af jólunum í fyrra, þökk sé vondu veðri og verri flugvallarstarfsmönnum, og Ari og Auður (foreldrar mínir númer 2) lofuðu að það myndi ekki endurtaka sig.
Singh Star var ekkert að fela þá staðreynd að hann er ekki hressasti bróðirinn í hverfinu. Fyrstu sekúndurnar okkar saman einkenndust af tauti og mumli á meðan við þrjú rembdumst við að koma öllum farangrinum fyrir í bílnum hans. Að vísu var hann (greyið) búinn að sitja með þau tvö í bílnum aðeins lengur en hann hefði viljað (hann langar örugglega að vera einn og tauta) en hann hefði samt a.m.k. getað reynt að hjálpa þegar ég reyndi að troða töskunni í framsætið, í stað þess að sitja bara og horfa á mig einsog ég væri að reyna að pissa á gröf langömmu hans. Taskan endaði ofan á Auði og Ara, og ég passaði stóran bréfpoka með sjóræningjahúfu.
Við þrjú vorum pínu stressuð yfir að koma of seint á völlinn, og vonuðum að elskulegur bílstjórinn vissi af því. En hann var víst í öðrum pælingum, því að í miðju kafi við að rúnta með okkur um fáfarin íbúðarhverfi og Ármúlaleg skrifstofuhverfi með fjöldamorðingjalegum vélmennajólasveinum í dyragættum sem skoppuðu geðveikislega og hræddu mig ólýsanlega mikið, þá ákvað Singh Star að fara með okkur í smá skemmti- og undarlegheitakrókaleið, sem átti vonandi að vera til góðs, en varð eitt það undarlegasta sem ég hef upplifað.
Við hefðum átt að kveikja þegar fyrsti steypubíllinn hossaðist framhjá, en stundum er maður bara lengi að fatta. Það var máski þegar við renndum framhjá 10-bíla röð að mig fór að gruna að í stað þess að vera á góðri leið uppá flugvöll værum við stödd á lokuðu steypustöðvarvinnusvæði, með sílóum, sandhrúgum, blautri steypu og drullupollum. Og viti menn, það var rétt!
Það hríslaðist um mig og Ari talaði sem útúr mínum munni er hann sagði að nú myndum við enda sem burðarstólpar undir einhverju háhýsi. Maður hefur séð það í bíómyndum, en því miður átti ég aungvan gullhring til að hafa á puttanum mínum sem myndi standa útúr stólpanum. Ég saknaði rjúpunnar, ömmuíssins, kærustunnar og fjölskyldunnar og vonaði að ég myndi ná að smsa nokkrar jólakveðjur áður en ég breyttist í klump.
Björtu framljós gröfunnar sem nauðhemlaði rétt áður en skóflan afhöfðaði okkur vöktu mig til lífsins og ég fann fyrir auknum lífskrafti flæða um líkamann: mig langaði að lifa.
Singh Star fussaði, sveiaði og tók skömmustulega u-beygju en náði þó ekki lengra en að hópi manna, sem minntu mig auðvitað á glæpamannategundina sem maður sér í myndum einsog Die Hard og bera litlar vélbyssur, tala með austur-Evrópskum hreim og keyra steypubíla til að hylma yfir glæpastarfsemina, peningaþvottinn og mannshvörfin, á meðan að glæpabossarnir strjúka pardusdýrum og drekka innflutt brennivín. Einhverjir grínararnir í hópnum spurðu elskulegan bílstjórann um skilríki og pappíra og hlógu svo að fölnandi greyjinu og veifuðu okkur áfram með jólakveðjubónus.
Steypustöðvarrúnturinn var kannski ekki langur, en samt einn sá undarlegasti sem ég hef upplifað. Kannski er skýringin sú að Singh Star er bjartsýnasti maður í veröldinni, og trúði því innilega að handan sandhrúganna lægi einnar akreinar hraðbraut beint uppá flughöfn 7, eða að hann sé búinn að fá svo mikla leið á margtöskufarþegum að hann langi að snúa sér að þögulli steypu.
Þegar ég kom frá hraðbankaförinni uppá flugvelli var Singh Star í miðju kafi við að blóta Ara og Auði fyrir svik og pretti, og seðlarnir sem ég bætti í hrúguna gerðu hann bara enn pirraðri. Hann trúði því ekki að vinur hans hefði gert jafn heimskulegan díl og vildi fá miklu, miklu meiri pening. Ríflegt þjórféð var greinilega ósýnilegt og þegar hann hótaði að kalla á lögguna þá urðum við bara fegin. Mest langaði mig að rífa af honum helminginn af peningnum því mér fannst hann aðeins of frekur miðað við að vera með 130 dollara í krumlunum, meira en helmingi meira en hann ætti að fá venjulega. Löggan hló að honum (þöglum hlátri) og sagði að hann ætti að prísa sig sælan að þurfa ekki að skila hluta peningsins. Hann virtist ekki verða neitt glaður við þær fréttir, en hætti að frussa á okkur og leyfði okkur að rogast inn með allar töskurnar, og ég heyrði ekkert "klomps...klomps..."
Persónulega hefði ég valið annan bílstjóra, en steypustöðvarrúnturinn gerði þetta dásamlega eftirminnilegt. Ég var samt að velta því fyrir mér hvort hann væri með fallegt hár, því þó trúin banni þeim að skerða hárið, þá veit ég ekkert hvað trúin segir um hárnæringu og slitna enda. Miðað við stærð sumra vefjarhatta þá virðist hárið geta náð þeim niðrá rass, og ég er gríðarlega spenntur yfir að sjá hvort hárið sé þykkt og heilbrigt eða gisið og krumpað. Miðað við skapofsann þá efast ég um að elskulegur leigubílstjórinn sé með fallegt hár, en ég efast ekki um að þegar hann var ungur þá hafi hann verið með dásamlegt tíkó. Kannski hittast menn í te-klúbbum og bursta hárið á hvorum öðrum og búa til fiskiflétttur, kannski ekki.
Í flugvélinni var ein fluffan svo góð að leyfa mér að sitja með Auði og Ara, en önnur fluffan var undarlega höst og skrýtin. Kannski hatar hún fólk, en kannski finnst henni vinnan sín ömurlega hallærisleg og kjánaleg, og sérstaklega leiðinlegt að þurfa að vera kurteis við ókunnuga, þó þeir borgi launin hennar og hlæi ekki að henni í búningi.
Má ég fá kodda? Nei.
Má ég sækja töskuna mína? Nei.
Má ég líka fá kók? Nei.
Má ég...NEI!
Kannski sendi Singh Star henni ekkert jóla-sms og hún því pirruð, ringluð og allsendis óviss um framhald ástarsambandsins. En kannski er hún bara vitleysingur með alltof stór kinnbein og flatt andlit.
Sama hvort það er, þá vona ég að hún hafi átt gleðileg jól, fengið góðan mat, mörg fjölskylduknús, fínar gjafir, góðan svefn, og að hún mæti aldrei aftur í vinnuna sína.
Og já, næst þegar þið fljúgið, ekki biðja um Ginger Ale, það kemur nefnilega í ýkt litlum dósum. Mér hefði örugglega fundist ótrúlega kúl að drekka úr svona lítilli dós þegar ég var lítill, en ég er ekki lítill lengur. Ég er þyrstur hlunkur sem væri alveg til í súperdós og franskar næst þegar ég flýg. Mmm. Frönskufýla í flugvél, það væri geðveikt.
Skrifaði halli þann 29.12.05 18:50