Þreyttur ég er. Búinn að ofhugsa, ofur-analæsa, og of-pæla í alltof mörgum hlutum í einu, og heilabörkurinn glitrar jafn mikið og efri vörin.

Kom hingað annarsvegar í frí, og hinsvegar tilað pakka, senda innbúið til Íslands og skila lyklunum að íbúðinni. Ekki einsog ég hafði ímyndað mér að það yrði auðvelt, en um leið og ég kom hingað, þá -- einsog ég vissi nú allan tímann -- langaði mig alls ekkert að hætta með íbúðina eða hvað þá snerta dótið í akkúrat þeim tilgangi.

Ég hef ekki komið til New York sem hótelgestur síðan 1997, og núna eru liðin rúm fimm ár síðan ég hlunkaðist loksins tilað flytja hingað. Þó ég geti ekki sagt að ég hafi "aldrei búið jafn lengi á einum stað og hér" -- bæði vegna þess aðeinfaldlega vegna þess að ég er búinn að ferðast oft til Íslands (og annarra landa) á þessum fimm árum -- þá hefur mér aldrei liðið jafn mikið heima og akkúrat hér.

En "hér" er auðvitað borgin, en ekki íbúðin sjálf. Í New York er ég miklu nægjusamari en á nokkrum öðrum stað. Hér er nefnilega nóg að eiga stað tilað sofa, borða, baða sig og skipta um föt í næði -- svo ferðu bara út í borgina. Hér er nóg að eiga litla íbúð, því þú vilt hafa tækifæri á að gera miklu fleiri hluti en annars staðar, og þarafleiðandi ekki horfa á peningana renna alla í burðarkostnaðinn á svölunum eða þurrhreinsun og stífelsi á hatti dyravarðarins.

Hér er nóg að fara út í göngutúr tilað muna afhverju þú ert hér, fattaru.

Og þessvegna var ég ekki tilbúinn að segja upp leigunni og þannig stöðva þetta tímabil. Þessvegna er ég ekki tilbúinn...

Sko, ég flutti frá Íslandi þegar ég var alveg að fá nóg af Íslandi. Og stuttar heimsóknir minntu mig alltaf á afhverju ég vildi fara. Gamlar rullur sem ekki er hægt að hrista af sér. Þú ert sá sem þú varst síðast þegar hinn sá þig -- þó það séu fimm ár, mörgum vinnum, sigrum og töpum síðar. (Kannski hefði ég átt að fara fyrr.)

Ég seinkaði Íslandskomunni tilað reyna að ákveða mig, en það eina sem ég gerði var að sakna. Ekki bara sakna New York fyrirfram, heldur sakna þess eina sem lét mig velja Ísland framyfir New York síðasta haust, og lét mig velja Ísland framyfir New York...aftur...núna.

Það var þó ekki útaf því sem ég hætti með íbúðina. Ég setti upp auglýsingu og langaði að finna fram-leigjendur, en málið er einfaldlega að fyrir ári síðan hefði ég getað koverað leiguna þann mánuð sem íbúðin væri tóm, en ekki í dag, eftir að krónan breyttist í kúk. Þessvegna er það aðeins of mikil áhætta að halda íbúðinni og framleigja, bara tilað geta notað hana einn-tvo mánuði næsta vor. Og ég segi "aðeins of", því tilfinningalega finnst mér það þess virði, en alveg einsog góður bóndi hendir ekki mykjunni sinni, þá vil ég ekki henda minni.

Ég er í rembingi að ganga frá öllu, og það er ekkert minna erfitt fyrir vöðvana inní hausnum en vöðvana fyrir neðan.

Ég er þó búinn að:
- gefa föt til Rauða krossins
- gefa dósir og flöskur til heimilislausu dósakallanna á horninu
- gefa slúðurblöð til spítalans
- gefa tímarit til kennara sem kennir SAT kúrsa á sumrin
- gefa sinaskeiðabólgu til mín

Og komast að því að þegar ég geri eitt í einu þá er allt einfaldara.