Það er stundum einsog örlögin vilji ekki að maður geri góðverk.

Ég eyddi ca 4 klst. desperately að reyna að finna eitthvað Nursing Home í New York. Hringdi og hringdi og gúglaði og gúglaði. Ætlaði nefnilega að gefa þeim bunka af People og Entertainment Weekly og US Weekly sem safnaðist upp í íbúðinni minni (don't ask). Öll númer sem ég hringdi voru óvirk, eða einhver lobbíisti svaraði sem vissi ekki neitt, eða einhver sagði að ég hefði hringt á vitlausa deild. Þannig að...ég gafst upp.

Og ég verð að leiðrétta rangfærsluna í síðasta tilfinningabloggi þar sem ég sagðist vera búinn að gefa Rauða krossinum föt. Eða...ég er búinn að gefa þeim fötin, þ.e. fylla út nauðsynlegt form á vefsíðunni og biðja um að þetta verði sótt (þessi deild RK er í New Jersey), en fyrir utan automeitaða ímeilsvarið hef ég ekki heyrt í neinum, og ekki fengið svar við gisp!-ímeilinu mínu þar sem ég undraðist þögnina. Jú, annríki er mjög líkleg ástæða, en nú er liðin vika. Fattaru. Þannig að...ég gefst upp og gef öðrum.

Mér hefur líka stundum liðið ofsalega kjánalega þegar ég ákveð að gefa einhverjum götubetlaranum klink, og viðkomandi starir í lófann, ranghvolfir augunum, og horfir í gegnum mig.

Ávaxtakallinn á götuhorninu hefur alltaf verið hress og kátur þegar hann raðar ávöxtunum í poka og tekur við peningunum -- nema í þetta eina skipti sem ég ákvað að borga honum $2 meira en $11 sem þeir kostuðu og segja "this is for you". Hann sagði þá ekki takk, einsog hann gerði alltaf er við skiptumst á góssi, heldur horfði á seðlana, hristi hausinn og sneri sér að næstu manneskju. Eina skiptið, og vissulega það síðasta.

Ég er ekki að biðja um innrammað knús eða skrautskrifað skjal (eða syndaaflausn), en eitt lítið hálf-bros væri pínu næs, eða a.m.k. að einhver láti einsog hann kannist við að hafa fengið eitthvað. Ef ég vil gefa í þögn, þá geri ég það (og ég geri það).