Heyrði alltíeinu mjög skrækan skræk úr (augsýnilega) æstri stelpu, og hann bergmálaði um annars þögult og blautt (og blotnandi) hverfið og inní eyrun mín, sem létu mig pæla í þessari eilífu tilvistarspurningu, sem er örugglega eldri en fyrstu heimspekipælingar homo sapiens:

Hvað á ég að gera þegar ég heyri stelpu garga um miðja nótt?

Ég fer alltaf að hugsa hvort hún sé að djóka, og þá kannski að garga meðvituð um að viðtakandi eyru munu spyrja sig að ofangreindri spurningu, og standa upp, einsog ég, og vita ekki alveg hvernig á að bregðast við, og hlusta því vel (og þykjast vera kúl og rólegur, en vera samt með ööörlítið hraðari hjartslátt), og að henni finnist fyndið að fokka svona í hetjugenum nágranna -- og leimmér að segja þá að mér finnst svona grín mjög ófyndið og þreytandi, sérstaklega þar sem ég hef í mörg ár búið nálægt mörgu fólki, eða gangstéttum og götum sem fólk labbar á, oft með áfengi í maganum, sem virðist leiða til lífsleiða.

Eða, þúveist, er stelpan -- og þá í fyrsta skipti evör -- ekki að djóka, og einhver þrjótur er í alvöru að lumbra á henni og plana frekari líkamsmeiðingar eða jafnvel nauðgun? (sem væntanlega gengur frekar vel, með mig standandi gapandi útá gólfi í einum skó, pælandi í tilgangi lífsins...)

Og hvað á ég að gera? Hlaupa út með hníf? Hringja einsog lúði í 112 og segja að ég hafi heyrt stelpu garga, og biðja svaranda í leiðinni ráða varðandi kvef sem vill ekki fara. Eða á ég alltaf að ignora skrækina og pústa smá andvarpa og segja "kids today!" og hækka aftur í sjónvarpinu?

Ég ákvað áðan, aðallega vegna þess að síðan á sunnudag er ég búinn að vera veikur og fór fyrst út úr húsi í dag, að herða beltið og rölta í átt að skræknum, sem var auðvitað löngu þagnaður þar sem ég eyddi svo miklum tíma í hina eilífu spurningu.

Á meðan mölin brakaði allt of hátt undir löppunum mínum sem áttu að vera að læðast, gekk bolaklæddur ég nær nýbyggingunni (og myrkrinu) og fattaði plottið sem hafði óvart fæðst:

Ég er einskonar mennskur boxpúði. Á meðan þrjóturinn snýr sér að mér og lumbrar flissandi á mínum hóstandi líkama getur hitt fórnarlambið (vonandi) sloppið í skjól -- og ég get á endanum skriðið heim, stoltur yfir lífsbjörginni, og pælt í hvernig ég nái fínu Jordan skónum út úr rassinum.

Í alvöru, hvað hélt ég að myndi gerast? Ég að ráðast á spíttfíkil með grjót? Segja "hættu!" Og hvað ef gellan væri feit? Þá væri þetta allt til einskis.

Djók með feit-ið (ég ellllska feitt fólk!), en næst þegar ég heyri svona garg þá...

...spyr ég mig hinnar eilífu spurningar, býst ég við.