Ég bý í Reykjavík, sem þýðir að fyrir öllu útsýni, hvort sem það er sólarlag, sólarupprás, ský, himinn, fuglar, fjöll, eða önnur hús, eru gulir byggingakranar. Og ef ég vil horfa á krana eru kranar fyrir útsýninu.
Reykjavík er orðin einsog Death Star. Allt í volli, allt óklárað og í byggingu, allt svart og skítugt, holur hér og þar, og rebellarnir að mála húsin hvít (atriðið þegar Luke Skywalker kaupir málningu er klassískt).
It feels like forever (miklu kjarnyrtara á ensku) en er bara búið að vera í gangi í tvö ár eða eitthvað -- stanslaust í tvö ár, nota bene, og það er bara búið að byggja tvö fjölbýlishúsaskrímsli af fjórum eða fimm. Sprengingar, hamarshögg, borasurg, steypubílanötr, og svo versta hljóð í heiminum, jafnvont og ískrið í Grimmu hestaköllunum í Lord of the Rings: byggingarkranapíp.
Gvuðir...mínir...góðir.
Sex daga vikunnar vakna ég við þetta píp klukkan sjö. Klukkan sjö!
Píp þegar kraninn hreyfist svo hann slúnki ekki byggjarana í hausinn. Pípstúfur A þegar hann snýst til hægri. Pípstúfur B þegar hann snýst til vinstri. Pípstúfar C til R þegar hann lyftir, lætur síga, sveiflar, togar...
Það tekur mig alltaf nokkrar mínútur að fatta að ég er löngu vaknaður, starandi uppí loftið með kreppta hnefa og blóðkorn með fýlusvip.
Ég hef heyrt um, get, og hef notað eyrnatappa, en þeir og vekjaraklukkur fara ekki vel saman.
Stundum á ég svo ótrúlega erfitt með að sofna vegna áhyggja um pípið (án gríns). Einsog þegar þú veist að þú verður kýldur eftir kvöldmat, en þú veist ekki hvort það verði fyrir eða eftir Kastljós, eða á meðan á því stendur. Ég vil bara ljúka því af.
Ég hringdi í lögguna áðan og komst að því að almannaróin er bara á milli kl. 23 og 07. Fokkíngs sjö á morgnana!!!
En, það góða er að þetta eru almennar reglur. Þannig að ekkert getur bannað mér að taka óhljóðin upp, og leggja svo fyrir framan einbýlishús verktakafyrirtækjaforstjóranna og spila þau hátt og snjallt. Nú eða smíða dúfnakofa, brjóta frauðplast, leika við fimmtíu svanga ketti, nota þurra hjólsög, blása í ískurgras, ískra úr blöðrum, læra á gítar, læra á fiðlu, eða semja trance plötu.
Hvar er Viggófónninn þegar maður þarf hann?!
Skilaboð (7)
"einn dagur sem þúsund ár"? Kjarnyrtara gerist það varla.
Ég fagna hverjum degi sem líður án þess að framkvæmdir hefjist á Héðinsreitnum.
Skrifað 13.06.08 11:41
Haha, kablúmm, feis á mig -- en samt er maus að troða þessu inní setninguna.
Þú ættir að kveikja á kerti og skála í kampavíni og borða parmesan á hverjum morgni, því trúðu mér, þróttur þinn hverfur með hverjum borsnúningi...
En já, fyrsta kjarnyrðingarútgáfan var: "Mér líður einsog þetta hafi staðið yfir að eilífu...", og mér fannst það of langt.
"Einn dagur sem þúsund ár" er fallegt, kjarnyrt og ljóðrænt, en bögglast inní setninguna. Ég verð óendanlega glaður ef þú getur skrifað alla þessa setningu fyrir mig. :)
Skrifað 13.06.08 12:30
ÉG veit hvað þú átt við með að vera með áhyggjur yfir einhverju hljóði sem er skerandi truflandi.
Það var einu sinni hundur sem bjó fyrir neðan okkur sem gellti STANSLAUST þegar eigendurnir voru EKKI heima. Þau lokuðu dýrið inní svefnherberginu (sem er beint undir okkar) kl.7 eða 8 þegar þau fóru út. Svo þurfti ég alltaf að koma aftur heim í skerandi hundaöskur. Ég var farin að fá kvíðaköst á leiðinni heim. Það endaði samt sem betur fer að fólkið eignaðist barn og hundurinn var látin fara því hann hatar börn víst. Nú heyrum við stundum barna grátur en það hljómar eins og álfasöngur fyrir mér núna.
Skrifað 13.06.08 16:05
Það besta sem þú getur gert í þessari stöðu Halli minn er að rífa sig bara upp klukkan 7 og fara út að hjálpa þeim að byggja. Þá klárast þetta fyrr.
Skrifað 14.06.08 16:15
Ef það er eitthvað sem að ég skil ógeðslega vel, þá er það nákvæmlega þessi færsla. Ég er að bilast, eftir 5 ár af þessu sama helvítis rugli.
Skrifað 14.06.08 17:58
Ég mundi borga góðann pening til að horfa á Halli í byggingarvinnu.
Skrifað 15.06.08 14:46
hundurinn við hliðiná mér spangólar alltaf með hallgrímskirkjuklukkunum þegar mammans og pabbi eru ekki heima
Skrifað 19.06.08 11:14