Sá tvær mínútur af Oprah þætti sem fjallaði um sæðisbankabörn.

Ekki bara voða mikið drama, heldur VOÐA MIKIÐ DRAMA!!!!!!!!

Einhver kona sat í stól og sagði "nú erum við fjölskylda". Ég náði ekki samhenginu, allir í salnum klöppuðu og ég gretti mig.

En svo kom hrollurinn: viðtöl við stelpur frá 19 til 39 (bara stelpur, því þær eru svo tilfinningaríkar?), sem töluðu um áfallið sem þær urðu fyrir þegar mömmur þeirra sögðu þeim hvernig þær urðu til. Ég skil að þetta sé ákveðið áfall ef pabbi þinn sem ól þig upp er allt í einu ekki pabbi þinn...

...en höldum áfram. Ein stelpan, á 19 ári og á barmi niðurbrots og með aðeins of margar hálsfestar, sagði "Ég þekki barasta ekki helminginn af sjálfri mér. Hvaðan kem ég? Hver er ég? Stundum þegar ég lít í spegil spyr ég sjálfa mig, hver er þessi ókunnugi einstaklingur..." -- og Oprah kinkar bústnum kolli og kynnir auglýsingahlé.

Gvuð...minn...góður. Ég ranghvolfdi augunum stanslaust og gubbaði upp í mig af dramatík.

Það er svo ótrúlegt þegar fólk rembist við að FINNA EITTHVAÐ til að klína öllu á. Ég er svona vegna þess að þetta gerðist, og svona því þetta gerðist næstum því. Eða, það hlýtur eitthvað að hafa gerst fyrir mig í æsku fyrst ég er svona.

Aftur: ég skil og virði að þetta geti verið sjokk, en að horfa á 39 ára gamla manneskju með titrandi höku tala um hvað þetta sé enn erfitt? Kommon! Hvað er málið búið að neyða hana oft tilað skipta um vinnu? Eða flytja á milli bæjarfélaga? Eða þurfa "alone time"? Eða borða ísdunk?

Fjakk.