Mér hefur alltaf fundist mjög gaman að horfa á myndir sem gerast í New York, að sjá götur sem ég þekki, staði sem ég hef borðað á, og reyna að fatta hvar fólk er að labba og þannig. Undanfarið er ég búinn að horfa á mikið af myndum sem gerast í New York, aðallega seventís dóterí sem ég er ekki búinn að sjá í langan tíma, t.d. 3 Days Of The Condor, Mean Streets, Times Square, Death Wish, Network, French Connection, The Warriors, og svo fleiri, og er með helling í viðbót í Netflix-röðinni.

Það er gaman að sjá það sem hefur breyst mikið, og líka það sem er eins. Það fyndna er að útkrotaðar lestir og jive-talkin' villingar með hárband, og spilltar löggur í brúnum jakkafötum er eitthvað sem ég bjóst við að sjá útum allt þegar ég kom hingað fyrst 1995, bara afþví að ég var búinn að sjá þannig í myndum.

Ein myndanna sem ég sá heitir Downtown 81, og fjallar eiginlega um Jean Michel Basquiat sem vaknar á spítala og fer svo í göngutúr um New York og hittir vini, vandamenn, áhangendur, listakaupendur og Fab 5 Freddy, James White & The Blacks, Melle Mel, Debbie Harry, og aðra hressa.

Það besta við myndina er tónlistin og fólkið sem hann hittir, en það er líka gaman að sjá hvað Lower East Side er hrrrææææðilega gritty. Inná milli húsa eru grjóthrúgur, og húsin sjálf eru gluggalaus, hurðalaus, og stundum búið að mölva tröppurnar uppað hurðargatinu. Allt skítugt, grátt, brúnt, og viðbjóðslegt með götum.

Þó þessi mynd sé forvitnileg er hún gríðarlega leiðinleg og asnaleg, döbbuð (mjög illa) og alltof kjánaleg. Sándtrakkið er samt frábært (ég er búinn að eiga það í dáldinn tíma) og það var mjög gaman að sjá Coati Mundi, stuðboltann úr Kid Creole & The Coconuts, syngjandi sveittan að garga frábæra lagið 'Que Pasa / Me No Pop I' á sviði einhvers stuðklúbbs. Ef þú vilt heyra, þá er það hér. (Þessi útgáfa er samt aðeins ólík þeirri úr myndinni, sem er meira læv.)

Sjáðu myndina fyrir söguleg merkilegheit og tilað geta neimdroppað henni næst þegar þú ferð á Nonnabita, en sjæt, vertu með helling af nammi og tissjú tilað þurrka kjánasvitn.

Og já, það kjánalegasta af öllu í myndinni, og eitt það mest pretentious sem ég hef séð, er Basquiat að teikna í Man Ray bókina. Ég fæ hroll.