Ég vil ekki að neinn haldi að ég haldi að ég hafi opnað dyr alheimsins að audiophile-sándi með kaupum mínum á plötuspilaranum um daginn. Það sem ég skrifaði hljómaði einsog ég hefði aldrei hlustað á vínyl áður, og að í mínum huga væri þetta fullkomið setup. En nei, þá hefði ég kannski fengið mér Grado nál og Rega spilara og látið flota gólfið og fengið mér lampamagnara og hvíthanskaðan butler (heiðursfélaga í The Vinyl Restoration Society) tilað handlanga plöturnar með alúð og fagmennsku.

En nei, ég vildi bara spilara sem ég get átt þangað til ég verð meira en fertugur, sem, hóst og klígj, er ekki alltof langt í. Og pre-ampinn litli er bara USB-kraftaður og er hljóðkort í leiðinni, þannig að ég geti tekið upp plöturnar mínar (þ.e. ekki lyft þeim frá jafnsléttu, heldur hljóðritað hljóðritanirnar) og sungið.

Mig langar samt í ákveðna Ortofon nál, sem er aðeins hljómbetri en þjarkurinn sem fylgdi með spilaranum (týpísk Dj-nál sem ég hef ekkert að gera við, ég vil hvorki skratsja né spila á Ömmu Lú). Það kom mér frábærlega á óvart að Pfaff á Íslandi selja Ortofon nálar--sem þeir kalla hljóðdósir--á lægra verði en í Bandaríkjunum og Evrópu...þannig er sjaldgæft á Íslandi í dag. Og starfsmaðurinn sagði leiður að því miður myndi verðið hækka um 1000-1500 krónur vegna gengisbreytinga, en nálarnar eru samt ódýrari, hale-ortofon-lúja.

Fyrir nokkrum dögum fékk ég uppáhalds plötuna mína í pósti, sem er dýrasta plata sem ég hef keypt. Þetta er eina eintakið sem ég hef séð til sölu síðan 2005 (fyrir utan eitt sem kostaði nokkurhundruð dollara, og telst ekki með), og ég kyssti það laumulega og hélt því í fanginu og hvíslaði fallega og hreinskilið áður en ég strauk því með dönsku hreinsiglundri búnu til úr uppgufuðum tárum einhyrninga og þurrkaði með skinni af þýskri eineygðri fjallakanínu sem var veidd með lásboga úr fílabeini af þremur hreinum meyjum undir hraunfossi. Nei djók, ég er ekki algjör hljóðpervert, ég notaði bara klút. Erfðagrip úr Titanic, ofinn úr hollensku silki sem Svartskeggur týndi úr arnarhreiðri á tindi Vesúvíusar. Nei djók, bara hvítan klút sem fylgdi með danska glundrinu.

Ég elska samt (og var búinn að sakna) litla ritúalsins að setjast niður og hlusta á plötu. Það er dáldið einsog að elda sér mat.