Fyrir nokkrum dögum hljóp ég yfir möl og grjót og inná McDonald's. Það voru 8 mínútur í lokun og massífur ammóníakskúringarfnykur inná staðnum (og í hverfinu). Svimandi og rauðeygður staulaðist ég að afgreiðsluborðinu og sagði zombie með hatt hvað ég vildi fá. Ég sá þá í afgangshrúguna af kald-útlítandi frönskum. Einsog við vitum eru kaldar franskar einn sá alversti matur sem alheimurinn hefur spýtt útúr sér. Í alvöru. Er eitthvað verra?

Enníveis, ég bað um borgara án gúrku, því það er trikkið tilað fá nýeldaðan ferskleika úr nátturunni beint í endurunnið pappaboxið sitt. Það var enginn þarna inni nema ég, stelpan, ósýnilegur kokkadrengur sem ég heyrði bara í, skúrigaurinn, og ammóníakhvirfilbylurinn sem át ystu húðlögin okkar á meðan við pældum í lífinu og töldum klink.

Klúmp, borgari og franskar í poka og ég flaug næstum því á hausinn á leiðinni út, og var feginn að skósólinn hafi ekki tærst í burtu í ammóníakpollinum. Ég held, án gríns, að þetta sé eitthvað ammóníakþykkni, og að skúringargaurarnir hafi í byrjun verið þrír, en tveimur skrikað til fótur og fuðrað upp.

Klúmp, rassinn minn í sófann heima hjá mér, og ég beit svo í versta, versta, versta og ógeðslegasta hamborgara sem ég hef á ævinni komið við. Hann var...með einhverju tuskubragði.

Ástæðan fyrir því að þreytti þreytti ég fór á McDonald's var--greinilega--sú að ég var ekki alveg að nenna að sneiða eggaldin og tendra lostabál á wokpönnunni. Ég vildi bara tyggja eitthvað. Og ég sótti sterkt sinnep og chilimauk og gerði hamborgaran öðruvísi óætan, og gat borðað þrjá bita með því að tyggja með lokað á milli nefs og munns. Svo gafst ég upp og hrækti öllu útúr mér og þurkaði tunguna með tissjúi.

Ég held að ég hafi aldrei smakkað jafn vondan mat. Verri en geitaostspyntingin, og verri en kaldar franskar. Ég starði bara.

En með mölina og grjótið: það á greinilega að malbika breiðstrætið á næstu dögum, og því er búið að plægja götuna í strimla, möl, grjót, og rykský einsog þegar þú keyrir að eyðibýli. Ég hlakka tilað sjá hvernig malbikið lendir á götunni. Kannski úr þyrlu með risastórri sjóðbullandi malbiksfötu dinglandi niðurúr?

Það eru nefnilega undarlegar aðferðir notaðar tilað laga götuna mína. Í fyrra var hola (pothole) fyllt með mesta overkilli sem ég hef séð. Dáldið einsog gaurinn í The Apprentice sem ætlaði að selja hundrað kjúklingapizzur og pantaði því hundrað kjúklinga. Einn kjúlli á hverja pizzu. Það er overkill, vinur minn. Kannski var'ann rekinn og fór að vinna við að fylla holur með kjúklingi hér í New York.

Hér er mynd af holufyllingunni:

Það sléttist svo úr bungunni á einhverjum mánuðum, og nú er allt slétt og fínt, en ég get ekki bítt eftir að sjá hvað gerist á plægða akrinum.