Það var rugligas inni á piffustaðnum á horninu mínu. Ég rétti gaurnum $20 seðil og sagði honum að eiga afganginn, og hann þurfti að benda mér þrisvar á að ég hefði ekki rétt honum $10 seðil og tróð svo afgangnum í höndina mína.

Á meðan ég beið eftir piffunum komu tvær "skvísur" inná staðinn. Báðar með bluetooth headset að tala við hvora aðra og eyrun sín. Piffugaurarnir urðu allir linir og skrýtnir og gæjalegir.

Hann tók þeirra pöntun, og teygði sig svo í piffuna mína og rétti mér og sagði "here you go love".

Jói talaði um undarlegu og skemmtilegu tónleikana sem ég, Lóa og hann fórum á síðasta laugardag. Ég og Lóa vorum búnað vera fáránlega æst, aðalbandið var sko metal Bee Gees koverband sem heitir Tragedy, en við vildum mest sjá upphitunarbandið...sem var Kiss koverband...sem hét Mini-Kiss...og eru dvergar!!!

Þetta...var...svo...skrýtið!

Söngvarinn og trommuleikarinn (sem litu út einsog Danny Devito og Hugh Grant, respectively) voru þeir einu sem spiluðu í alvöru á hljóðfæri, hinir tveir héldu á ótengdum bassa og gítar og glömruðu bara...líka þegar það var trommusóló...og stundum þegar lagið var búið...og kunnu ekki alveg textann...

Mini-Gene (með ótengdan gítar) var fráááááááááábær. Hann sveiflaði tungunni og starði og brosti allan tímann og spýtti og slefaði gerviblóði og fór í Slash-búning og allt.

Og þetta var svo skrýtið að við störðum eiginlega allan tímann. Það má alveg hlæja þegar dvergar performa svona, og ég hló alveg, en gapti meira.

Metal Bee Gees var líka ýkt fínt. Kúabjöllubumbugaurinn var fínn, og þeir sungu hátt og víbrandi metal sem er svooo fínt. Dáldið einsog Dio. Fyrsta band kvöldsins var Van Halen koverband, og þeir voru líka mjög fínir. David Lee Roth-gaurinn var með geeeðveika rödd, en Jump var dáldið skrýtið án hljómborðs.

Ég fattaði að ég kann eiginlega engin lög með Kiss. Varað vona að þeir spiluðu Crazy Nights, sem ég hlustaði á þegar ég átti kúrekastígvél (á sama tíma, ekki endilega í þeim).

Allar stelpurnar þarna inni voru past their prime, þó þær voru á mismunandi aldri. Allar búnar að ná hátindi fegurðar sinnar og við hittumst þar sem þær ultu niður bratta brekkuna einsog aurskriða, klessandi á tré á leiðinni. Ókei, kannski smá ýkjur, en samt frekar satt.

Minnti mig dáldið á a-ha! tónleikana sem ég fór á hér. Ég var örugglega yngstur, og á aðdáendaklúbbsmyndinni sem ég fann á netinu daginn fyrir tónleikana voru allir kallarnir með yfirvaraskegg, bumbu, og derhúfu. Frábært fólk samt, alveg frábært.

múm-tónleikarnir í gær voru æði, og ótrúlega gaman að hitta alla. Svo yndislegt fólk, þúveist. Eftir sjóvið tókst Jóa að fá mig, Sillu og Eika tilað elta sig, eða nei, leiða sig (hann vissi ekkert hvert hann var að fara) í leit að stað þar sem hægt er að hitta Lenny Kravitz og Kevin Kline og Richard Dreyfuss, aðal celebin. Á okkar löngu göngu um eilífðina, sem var meira fram og tilbaka heldur en fram, varð okkur svo mál að pissa að við löbbuðum eiginlega stjörf.

Við enduðum á að strunsa inná diner og á leiðinni á klósettið rákumst við á John vin minn (sem kenndi mér hljóðkúrs) og settumst svo hjá honum og borðuðum franskar, salt, tomato ketchup, tuna melt, brucchetta, smá pipar, og töluðum um munkaklaustur, frábæra og leyndardómsfulla myndavél, og tilfinningar.

Hlakka til í framhald í kvöld.

Og já, fyrir einhverjum vikum síðan fór ég á frumsýningu á Chapter 27, mynd um gaurinn sem skjótti John Lennon. Jared Leto þyngdi sig um þrjátíu kíló fyrir hlutverkið (já, 30kg) og er frekar fínn. Afþví þetta var frumsýning var hann á staðnum, og talaði í eina og hálfa mínútu um eitthvað sem ég man ekki hvað var, ég var of bissí við að vera kaldhæðinn tilað hlusta. Þessi málsgrein er semsagt um það móment í lífi mínu þegar ég hitti Jared Leto.

Og einhverjum vikum seinna fór ég á frumsýningu á myndinni The Visitor, eftir leikstjórann sem gerði The Station Agent, sem er frábær. The Visitor er líka frábær, aðallega afþví að leikstjórinn er svo klár í að forðast allar mögulegar klisjur. Myndin er nefnilega tilfinningavellingur, en er frábær. Og þessi málsgrein er um það móment í lífi mínu þegar ég hitti leikstjóra myndarinnar og hlustaði á hann svara ömurlegum spurningum úr salnum. Hefði viljað spyrja hann að einhverju, en veit ekki alveg hvað það ætti að vera.

Chapter 27 er fín, The Visitor er frábær, The Station Agent er frábær, múm er frábær, veðrið er frábært. Frábært!