Hér í nágrenninu býr og vinnur svo margt fínt fólk. Sumir eru spes, og sumir eru ýkt spes.

Dáldið spes er t.d. freknótti gaurinn sem vinnur á McDonald's og er alltaf að girða sig. Kannski heitir hann Gyrðir Sig.? Enníveis, hann lítur dáldið út einsog dóttursonur Morgan Freeman. Beltið hans liggur mjög lauslega um mjaðmirnar hans (eða mittið?) og fyrsta skrefið tilað laga og minnka girðið væri jú að herða beltið. En kannski er þetta kúl, hvað veit ég.

Girðingargaurinn myndi ekkert trufla og/eða bögga mig ef hann ynni ekki við að afgreiða mat, þú skilur. Hann er oftast réttu megin við matarafgreiðsluna, þ.e. fyrir framan kassann, og snertir því bara innpakkaðan mat og kannski þrjár-fjórar franskar sem rekast í puttana hans ef hann er grand á'ðí í frönskumokinu.

Ég hef ekki séð hann útbúa matinn...held ég, eða ég er búinn að blokka það í minningunni.

Áðan girti hann sig samt einum of vel miðað við aðstæður, og klóraði sér í rassinum í leiðinni. Ekki beint í rassaskoruna eða boruna, en svona smá klórerí á hægri rasskinnina með höndina oní buxunum. Snúandi baki í viðskiptavinina, standandi bakvið afgreiðsluborðið. Áberandi, og frekar nastí.

Ég lokaði augunum og andaði djúpt, þakkaði Gvuði fyrir að hann væri ekki að strjúka brauði með þessum höndum, og gargaði JÖSS innímig þegar hann fór í pásu þegar kom að mér.

Kannski gef ég honum axlabönd? Eða krem á rassinn?

Ég er annars mjög viðkvæmur fyrir öllu svona dóti þegar kemur að mat. Meika ekki að fólk reki puttana oní einhverskonar salat sem ég ætla mögulega að smyrja á brauðið mitt, meika ekki að fólk káfi á fleiri skinkusneiðum en það ætlar sjálft að kyngja, og meika ekki að fólk sem vill fá bita af matnum mínum snerti matinn. Taktu bara bita, fjelagi, en haltu krumlunum að þér. Þetta gildir líka um (hreinar) stelpur, en ekki um Emilíu frænku mína. Hún má útkáfa allan mat sem ég borða um gjörvalla framtíð. Hún má meiraðsegja mata mig með útslefuðum höndum.

Mamma var einusinni á kaffihúsi og horfði á afgreiðslupíuna (hún var pía) opna mjólkurfernuna með tönnunum, og stinga svo puttunum oní gatið tilað opna það almennilega.

Minnir mig á Íslendinginn sem var með vegabréfið sitt í munninum við innritunina á JFK, og sleppti því--úr munninum--á borðið, með slefbletti og öllu. Afgreiðslufrúin setti upp gúmmíhanska og horfði á viðkomandi einsog hann væri vitstola, og bað hann ótrúlega kurteisislega að gera þetta aldrei, aldrei aftur. Hann horfði framan í hana einsog hissa kanína, og umlaði einhverskonar "uuhh..huuhhh?"

Þegar ég vann á hinu dásamlega Fastlandi barðist ég einmitt við áðurnefndar matarkáfsaðstæður reglulega. Það var auðvitað bara ég, þ.e. samstarfsfélagar mínir voru að mestu leyti mjög hreint og yndislegt fólk, en ég held að ég mér hafi tekist að skapa smá matarparanoju í sumum, sérstaklega hvað varðar snertar skinkusneiðar, putta oní majonessalöt, óþarfa brauðsneiðakáf, o.s.frv.

Og verst af öllu er þegar fólk fær sopa af gosinu þínu og skilur eftir slef.

Mér finnst svona matarkáf bara óþarfi, þúveist, þetta drepur mig ekki, en það drepur líka engann að snerta bara það sem þú vilt bryðja. Alveg einsog bikiníklæddar stúlkur að selja bifreiðar, eða alltoflangt kynlífsatriði í bíómyndum. Ég er engin tepra og get alveg fengið mold undir neglurnar, en þetta er samt óþarfi. Fólkið fer í sleik, klöngrast uppí rúm, nærbuxur fljúga á skenkinn, parið hlær (pör hlæja ALLTAF í kynlífi í bíómyndum), og svo er blaktandi flugnanet á milli myndavélarinnar og Emanuelle-legs ástarlífsins. Það er nóg. Svo má bara klippa á morguninn eftir þegar gellan stendur upp--með bakið í myndavélina, btw--og labbar í átt að baðherberginu en stoppar í hurðinni og lítur yfir öxlina og segir eitthvað ótrúlega smart og hnyttið. Eða að konan vaknar við að gaurinn er farinn. Oftast með því að slengja höndinni á koddann hans, sem er--ómægad!--líkamslaus.

Meika bara ekki tilfinningaklám, eða tónlistarnotkun í bíómyndum. Nú áttu að gráta, og því koma hér vibrato strengir. Nú áttu að vera spenntur, og hér er því Propellerheads lag frá 1996.

En ég á rosa fínt páskaegg sem Linda gaf mér. Get ekki bítt eftir að bíta í það!

Ókei, gleðilega páska.