Kom aftur til New York í fyrrakvöld. Var búinn að svitn-obsessast í áhyggjum yfir mögulegu (og auðvitað frekar ólíklegu raunverulega, en staðfest í hausnum mínum) ástandi sem íbúðin mín hefði getað verið í -- áhyggjast það mikið að ég stífnaði stundum upp og gapti með galopin augun og vissi ekkert hvort ég ætti að svitna eða lamast. Ókei, full dramatískt, en mér leið einsog það væri svona.

Síðast þegar ég kom ekki í íbúðina í langan tíma gleymdi ég að hafa akkúrat þessar áhyggjur, eða hafði meiri áhyggjur af einhverju öðru. Minnir að ryk hafi verið það hræðilegasta sem ég óttaðist. Ókei, og krakkfíklar, en ég var ekkert svo stressaður.

En núna var þetta erfitt. Ég bjó til lista í hausnum yfir helstu mögulegu skaðvalda:
- pöddur (það er nú beisik)
- birnir (sofandi, en samt birnir + þeir pirrast við vakningu og skræki)
- elgur að naga loftið, eða elgur í baðinu
- bjórar búnir að byggja stíflur í baðinu, ef elgurinn færir sig
- mauraþúfa
- skallaörn með hreiður í rúminu
- og auðvitað bannsett hórulík troðið á milli rúmdýnanna, með marblettað fiskinetssokkabuxnaklætt lærið dinglandi útfyrir, naglalakksflögurnar svífandi reglulega til jarðar

Þessi listi er alvöru. Pöddurnar voru það sem ég hugsaði mest um, fyrir utan póstinn minn sem er búinn að vera að safnast upp síðan 1. desember og var í höndunum á góðri eða illri póstmanneskju, en þúveist, póstur, hver þarf hann.

Ég var langvissastur um að þegar ég opnaði hurðina myndi einhverskonar skrið- eða nagdýr skríkja/hvína/hvæsa og skjótast á milli lappanna minna og út, upp lappirnar og innaná mig, eða, það sem mér fannst eiginlega verst, hlaupa í felur inní íbúðinni. Ég stæði auðvitað stjarfur fyrir utan með lykil í útréttri höndinni, og galopin augu sem vísuðu inní eilíft myrkrið.

Eitthvað svoleiðis.

Og að einhverjar tegundir af pöddum heimsins væru búnar að strjúka maganum yfir öll yfirborð í íbúðinni, þ.m.t. gaffla, sogrör, hurðarhúna og allt hitt, og að áðurnefndar pöddur myndu bíða með að skjótast í felur þar til ég væri örugglega búinn að sjá þær.

En ég kom út og engir elgir, aungvar pöddur, engin fótspor í glugga, engar spætuholur í stoðveggjum -- bara fínt og kósí.

En ofninn sem ég bjóst við að myndi leka, lak, og þar er gólfið er einsog mjög útflött og teygð (og smá ryðguð) harmonikka. Músík forever.

p.s. vaknaði alltof snemma í gær og fór út í göngutúr, og fattaði alltíeinu hvað mér leið ótrúlega vel labbandi um borgina. Hef ekki liðið svona vel hérna í langan tíma. Þetta er aðallega frelsistilfinning, og hún er góð.