Dagsdaglega reyni ég að skora eins mörg Karma-stig og ég get, mis-meðvitað (stundum viljandi tilað geta verið með, stundum fatta ég eftirá að ég er dýrlingur í mannsmynd (einsog þegar ég beygi mig eftir barnahúfu sem smjattandi foreldrar vita ekki að liggur á brösuðu gólfinu).

Pointið er auðvitað að Karma-leikurinn er alltaf í gangi, og gengur eiginlega út á stigaskipti. Ef þú ert með þrettán stig (hélst kannski hurðinni opinni fyrir einhvern (sem sagði svo ekki einusinni takk)) þá fer kannski eitt stig í að þú gleymir því hvernig þú fékkst stigin, og svo, alltíeinu, þegar þú ert ekkert að pæla í því, heldur einhver hurð opinni fyrir þig og brosir ýkt breitt til þín og þú labbar í gegn pínu rin-glaður (ringlaður og glaður, skiluru) og líður vel og verður hlýtt í hjartanu og hugsar með þér að mannkynið eigi sér máski von eftir allt saman.

Eða eitthvað á þá leið, mögulega aðeins minna dramatískt.

Kannski er hægt að spila þennan leik fullmeðvitaður, þ.e. að vera góður til þess eins að fá eitthvað í staðinn, en ég held að þeir sem ætla að skila fimmhundruðkalli til þess að finna þúsundkall verði oft fyrir vonbrigðum. Kannski finna þeir bara tjakkinn sinn, eða heyra uppáhaldslagið sitt í Hagkaup þegar þeir eru í miðri laaangri röð. Eitthvað þannig.

En það er miklu þægilegra að vera alltaf að skora Karma-stig, þægilegra því þá getur þér liðið einsog ósveittri manneskju af og til og haft rétt fyrir þér, og líka afþví að þá ertu a.m.k. örlítið framar í röðinni að fá eitthvað tilbaka frá, hendur uppí loft, almætti og öðrum Karma-spilurum...

...t.d. að finna aftur úlpuna þína, eða eitthvað þannig.

Annars er ég bara vakandi afþví að ég erað rembast við að kaupa mér tónlistarforritið Live, frá Ableton, svo ég geti fiktað meira í músík, og þá meina ég búið til samviskubitslausa músík. Ætlað eyða jólagjafarpeningunum og hlakka tilað þetta gangi í gegn og ég fái seríalnúmerin í fangið.

Það er samt pínu maus, því ég erað fá námsmannaafslátt -- ekki á mínu nafni heldur annars, því ég er ekki alveg í þeim hópi einsog er -- og er búið að vera að malla síðan í síðustu viku, en hey, ég kvarta ekki því ég er að fá forritið á afslætti sem er ekki á mínu nafni, og þeir eru að leyfa það, og því er ég þolinmóður.

Ég er búinn að hringja þrisvar í Ableton í Þýskalandi tilað skiptast á upplýsingum, og það er svoooooo fyndið að tala við þessa tilteknu Þjóðverja á ensku, þeir eru allir svo krúttilegir eitthvað.

Lang fyndnast er að í öll þrjú skiptin sem ég hringdi hafa þeir lesið upp töluna 6 með því að segja "five...eight...zero...sex...oh! I mean zix...zix!" og ég útskýri alltaf að á íslensku sé 6 líka borið þannig fram. Fyndið hvernig þeir missa þetta alltaf útúrsér og verða mega vandró og segja fullt af "ehh" og "uhh".

Vonandi vonandi fæ ég seríalin í dag, síðasti gaurinn sem ég talaði við lofaði því.

Þeir eru samt víst voða bissí, þessi nýjasta útgáfa forritsins nýkomin út og tölvupóstspantanir og föx flæða útum allt.

Annars held ég að ég (og við sjálfkrafa) misreiknum eitthvað stærðina á fyrirtækinu. Þetta er örugglega eitt krúttilega lítið rými í frekar hip&kúl iðnaðarhverfi með fullt af járnhillum og pappakössum, og þremur til fjórum hressum gaurum að svara í símann, svara ímeilum, senda fax, og skera upp stóra pappakassa með mörgum minni oní.

Fór nefnilega í Lomographic Society í Brooklyn í desember fyrir Óla Té vin minn og kauffti myndavél fyrir hann, og ég bjóst við að eitthvað sem heitir Lomographic Society sé dáldið risa og fínt og fansí með glerhurðum og allskonar látúnsskjöldum og afrískum dýrahöfðum og "fínni stofu", en svo var þetta akkúrat einsog það sem ég lýsti að ofan, nema að í staðinn fyrir tvo af hressu gaurunum voru hressar stelpur.

Það fólk sem kýlir í annarra manna bíla, rænir og lemur gamalt fólk, öskrar á börnin sín, og hatast útí fólk sem er ekki einsog það sjálft, getur auðvitað ekkert búist við því að góðir hlutir sem gerist séu annað en fullt af heppni.

Einn daginn, skiluru, einn daginn bara *klomps*: peningaskápur í hvirfilinn, eða bíllyklarnir oní niðurfall, eða fyrsta einkunnaspjald dóttur þinnar fýkur inní svarthol. Eða nýir vinir sem eru verri en þú sjálfur.

Hey, bókin sem var næstum týnd fannst. Hefði getað verið klúður, en ég skýt á tvöfalt karma: mitt og viðkomandi fyrrverandi-týnara/núverandi-finnara. Þrefalt ef ég tel viðtakandann með, þó hann viti ekkert um þetta. Hann er bara heppinn í leyni.