Gærkvöldið var æði. Ég, Teo, Árni og Lóa fórum í neðanjarðarborðtennis á billjard- og borðtennisbúllu og spiluðum okkur sveitt. Ég er ekki búinn að spila borðtennis síðan á glerfundarborðinu á Fastlandi, og þaráður ekki síðan í Fjörgyn, og ég fattaði í gær hvað ég er búinn að sakna þess mikið.

En ég saknaði 3ja stjörnu Stiga-spaðans míns ó svo miklu meira. Hann er einhversstaðar í kassa á Íslandi í rauða fína pleatherhulstrinu sínu með stífa rennilásnum, og vælir mjúklega og kallar á hasar. Saman unnum við bronsmedalíu í Reykjavíkurskólamóti (liðakeppni, ég vann mína keppendur en allir hinir töpuðu, og ég fékk medalíu fyrir eitthvað), og gullmedalíu í Fjörgynjarmóti. Hann verður það fyrsta sem ég finn þegar ég kem næst til Íslands -- nema ég plati einhvern tilað koma með'ann til mín.

Ég, Árni og Lóa urðum svo sameiginlega æst yfir möguleikanum á að spila borðtennis alltaf þegar okkur hentar að snilldarhugmyndin um borðtennis-stofuborð gerði íbúðarleitina þeirra sjöþúsund sinnum flóknari. (En ímyndaðu þér bara að svipta dúknum af og sproinga netið og spila borðtennis þegar þú vilt! Alltaf!) Ég íhugaði alvarlega að dömpa bara sófanum mínum og stofuborðinu og fá mér líka borðtennisborð, en það yrði frekar þröngt og alltof mikið af hlutum tilað brjóta. En mig langar. Ó mig langar.

Ég fór beint á Amazon þegar ég kom heim og skoðaði alltof marga spaða og fór á Stiga-síðuna (sem selur bara sláttuvélar?!) og skoðaði helling
útum allt internetið en ringlaði mig alltof mikið af öllum möguleikunum og var ekkert viss um að það væri yfirhöfuð hægt að kaupa spaða án þess að fara á námskeið í spaðakaupum. Ég saknaði gamla spaðans míns miklu meira. Mig langar ekkert að líma svamp og gúmmi sjálfur -- ég vil fá tilbúinn kúlukremjandi spaða, spaðann minn. Búh.

Um daginn vorum við þrjú mjög eftirréttasvöng eftir litla rétti á japanska staðnum (þ.á.m. sveppina í eigin safa, sem voru skrýtnir) og enduðum á Johnny Rockets, sem er diner í 60s fíling (þar sem ég, Ómar og Njörður uppgötvuðum bestu sjeika í alheiminum). Við fengum okkur öll malt-púður í sjeikana okkar og eftir fyrstu slurpana varð allt mjööög skrýtið. Við urðum þvoglumælt, varirnar límdust við tennurnar og augun urðu bogin og við glottum og tístum úr hlátri og heilinn svampaðist upp. Við fórum í einhverskonar sjeik-vímu og vorum pínu skrýtin að hræra með rörunum og giggla. Ég held að annaðhvort hafi sjeikhrærarinn ruglast á malt-púðri og krakk-púðri, eða að við vorum að upplifa sterkasta og mesta sykursjokk lífs okkar.

Auðvitað voru sjeikarnir bestu sjeikar sem við höfum smakkað (sjit hvað mig langar í þannig aftur) og við vorum m.a.s. að spá í að fá okkur aftur í gærkvöldi, en jafn mikið og mig langaði þá var ég pínu smeykur. Sjeiksmeykur.

En nú hef ég svo margt til að hlakka til: borðtennis, sjeikar, cupcakes, tónleikar, Íslandsferðir, heimsóknir, og fullt annað. Mmm.