Í Ítaló-einkapartýinu í kvöld (við spiluðum eiginlega bara fyrir okkur sjálfa, og svo Landsliðið sem sat í hring og brosti fallega til okkar á milli þess sem það böstaði eitruð múv með tilheyrandi skrækjum og hársveifli...og smá hina sem mættu...) kom að mér stúlka (takk fyrir hittinginn, btw) sem sagði að Kaffibarsstelpuþrídettifærslan mín hefði verið pínu úr karakter fyrir mig, hinn einlæga og hjartagóða dreng (ég bætti þessu við sjálfur).

Þar sem að ég er búinn að heyra það sama frá helling af (greinilega) mannelskandi fólki, þá vil ég segja eitt (eða margt): tilefni dettisögunnar var ekki að ég gladdist svo gríðarlega við að sjá stúlkuna detta í þrípít--a.m.k. ekki einungis--heldur hvað dettingurinn þýddi, hvað gerðist á undan, og hvað hann slökkti.

Sko, þetta kvöld var stúlkan nefnilega búin að eyða miklum tíma í að vera frek og dónaleg og með yfirgang við fólkið í kringum sig, takandi drykki sem hún átti ekki, hrindandi fólki, ryðja sér leið í gegnum þvögur, ranghvolfandi augum, hnussandi, fnæsandi, og stappandi þykkbotna skónum sínum þegar henni mislíkaði eitthvað - sem var eiginlega allt í fari allra annarra inná staðnum. Mega-diva.

Rétt áður en ég fór niður örlagapallinn útí bakgarð brunaði hún sömu leið, ryðjandi mér og vini mínum í átt að vegg og mannsbökum, og sagði eitthvað hátt og leiðinlegt við kærastann.

Þannig að þegar hún datt í fyrsta skiptið, og í hin tvö skiptin sem fylgdu ekki svo löngu á eftir, þá skemmdist ekkert nema samanherpt egóið hennar, og öllum stælunum og tjúdinu var troðið aftur þaðan sem það kom.

Vont karma = payback time, og ég var bara auðmjúkt vitni, skiluru?