Sökum anna í Óskalagabransanum hef ég setið sveittur við að bræða saman playlista og rippa innfluttan vínyl úr saggakenndum dýflissum og handsaumuðum leðurtöskum í Rimini. Ítalókvöldin hjá mér og Sveinbirni eru búin að vera mjög skemmtileg og ég hef spilað ólýsanlega mörg uppáhaldslög á fullu blasti...og það er svo ótrúlega gaman. Takk takk takk til allra sem komu einhverntímann, sérstaklega þeirra sem sögðu "hæ" og brostu, en mest til þeirra sem dönsuðu og sveifluðu hári og líkamspörtum (sínum eigin).

Sökum u.þ.b. 12 ára gapandi svarthols á plötusnúðaferli mínum er ég ekki alveg viss hvort ég hafi einfaldlega bara gleymt því (þ.e. dröslað því inní dimmustu og dýpstu borholur heila míns, hent því oní svörtustu sprunguna og svo mokað yfir það með bráðnu hrauni), eða hafi aldrei lent í því, en það að fá óstöðvandi óskalagabeiðnir er, svo ég orði það nú kurteisislega, spes.

Sumir eru hressir á því og trúa öllu sem ég segi. "Það er óskalagalisti á barborðinu" virkar greinilega mjög trúverðugt og viðkomandi rýkur brosandi af stað, treður sér í gegnum þvöguna fyrir framan barinn, leitar svo ringlaður að týnda óskalagalistanum og klórar sér í hausnum og blótar þeim bargesti sem er, væntanlega, að krota uppáhaldslagið á eftir nafninu sínu.

Ofarlega á þeim lista eru Smiths, Daft Punk, og "þúveist, lagið þarna sem var í myndinni...uh...Ocean's 12...nei æji, þúveist, ítalskt eða franskt...eða breskt...æji, veistu hvað ég erað tala um? Það spilaði það einhver hér í sumar. Eða vor." En á toppnum trónir það sem ég og Sveinbjörn gátum bara ekki fundið sama hvað við reyndum, lagið "Eitthvað harðara". Ég veit ekki hversu margir pólskir teknótrukkar görguðu þetta í viðkvæm eyrun okkar þegar við spiluðum Ítaló á Barnum um verslunarmannahelgina, en ég veit að þeir voru ekki ánægðir með áferðarfegurðarstigið á músíkinni sem flæddi úr hátölurunum.

Sveinbjörn varað spila á lokakvöldi Innipúkans. Einn kunninginn orðaði það svo vel er hann rembdist við að sannfæra dídjeinn um ágæti hreinnar upptöku af þotuhreyfli, beyglaðs olíubors, eða hjólalauss búks farþegaflugvélar að renna eftir flugskýlisgólfi útötuðu í glerrúðum: "Ég meina, maður er ekki að mæta hingað í vímu tilað hlusta á svona tónlist."

Það er erfitt að svara svona vel orðarðri og hnitmiðaðri beiðni (svo ekki sé minnst á sterku röksemdarfærsluna) hvað þá finna réttu músíkina, þannig að Sveinbjörn dró andann djúpt og spilaði smá Marvin Gaye fyrir tryllt lýðbrotið.

Skemmtilegasti hluti kvöldsins, þ.e. eftir hina stórskemmtilegu tónleika FM Belfast sem ég mætti ekki á, var einmitt á svipuðum tíma og fjelaginn bar upp óskalagabónina. Þá höfðu tvær hressar píur á miðjum aldri slæðst inná staðinn með hinu fólkinu sem virtist hafa bærst með vindinum og endað bara óvart á miðju dansgólfinu, sem var þá orðið næstum tómt. Þeir einu sem dönsuðu af lífi og sál voru ég, Ómar, og stelpan í fötunum endalausu sem stóð uppá sviði með volga bjórinn sinn, starði fram fyrir sig og reyndi að vera lokkandi. Henni tókst það kannski aðeins, en þetta lyktaði einumof mikið af einhverskonar gildru, sem virkar svo:

Þú sérð föngulega og (greinilega) ansi drukkna stúlkuna. Hún dillar sér undir diskókúluglitri og virðist vera einmana...og reyndar ansi skrýtin, sem var ekki alveg að hjálpa, en ókei. Þú heillast af dansinum (je ræt), dansar rólega í áttina til hennar og í fjórða snúningi vinduru þér að henni og segir....já, ég veit ekki alveg hvað þú segir, en það er eitthvað í þá átt að hún sé sæt og fín, og að þú viljir endilega bjóða henni heim að skoða frímerki. Eða þú spyrð bara "Hleypiru?".

Enníveis. Gildran. Það sem þú sást ekki en sá þig (og fylgdist með hverju einasta skrefi þínu) var tryllingslegur æðisglampinn í þrútnum augum afbrýðissemisskrímslisins kærastans, sem situr bakvið bólstraða súluna og lætur braka í kjúkunum og glottir yfir því að vera nýsloppinn úr einangrun.

Þessi hressi kjeppi veit ekki af gildrunni, því, skiluru, hann er bara öngullinn. Þú ert murtan. Og stelpan, hún er ekki ormurinn. Nei, hún er glitrið á önglinum, glitrið sem lætur þig halda að það sé eitthvað fínt tilað narta í. En það er ekkert fínt, heldur bara nýgeltur göltur sem krafsar upp sandmökk og kann bara að bryðja saklaus lærbein.

Og þú dansar til hennar og segir "Hæ ég heit..." og kemst ekki lengra með olnboga kærastans kominn oní kok.

En já, öldruðu stuðpíurnar. Þær voru um ca fertugt. Sú staðfastari klöngraðist uppá stól, og beygði sig meira en hálfa innfyrir búrið og veifaði með höndunum - nokkrir sentimetrar í viðbót og Sveinbjörn og mixerinn hefðu fengið öll stuðkílóin hennar í fangið. Hún vildi ólm heyra smá eitís en Sveinbjörn var orðinn pínu pirraður á krádinu og sussaði eiginlega á hana með handabendingum og horfði á mig, þannig að ég ákvað að hjálpa honum við að losna við þær.

Þar sem hún stóð á stólnum og veifaði Sveinbirni tilað fá athygli, hallaði ég mér að henni og sagði með minni heyrnarlausustu röddu: "Hann er heyrnarlaus".

Hún horfði á mig og hætti að veifa. Ætlaði hún kannski að kýla mig? Nei, hún steig niður af stólnum, hallaði sér að búrsbrúninni með krosslagðar hendur og horfði aðeins á Sveinbjörn, en leit svo á mig.

"Er hann?"
"Ha," sagði ég.
"ER - HANN - H-E-Y-R-N-A-R-L-A-U-S-?" endurtók hún, mjööög hátt og alltof skýrt, og ég fattaði að hana grunaði að ég væri það líka.
"Já, heyrnarlaussjj" svaraði ég og benti á Sveppsterinn sem starði oní diskamöppuna sína pínu stúrinn í framan.

Hún fór aftur uppá stólinn og hallaði sér aðeins nær og byrjaði svo að skrifa í loftið. Hún var aðeins rólegri en áður en þetta var eitthvað það undarlegasta sem ég hafði séð. Sveinbjörn hafði ekki meiri þolinmæði fyrir þessum bargesti, ranghvolfdi smá augunum og fletti bara fast í möppunni. Pían teygði sig aðeins nær og benti á möppuna og teiknaði geisladisk í loftið (eða 16" pizzu miðað við stærðina) og setti meiri og meiri metnað í skilaboðin. Þetta var magnað. Ég hélt niðrí mér hlátrinum og reyndi að veifa Sveinbirni en hann ignoraði okkur bæði og skipti bara um lag. Þá gerði pían tilraun tilað snerta diskamöppuna og gera sig skiljanlega en Sveinbjörn rykkti möppunni að sér og urraði eitthvað og veifaði höndinni mjög undarlega sem, í ljósi aðstæðna, gerði þetta allt miklu trúanlegra.

Pían skrifaði áfram í loftið og Sveinbjörn hristi hausinn svo mikið að hann missti afþví þegar ég reyndi að tala táknmál við hann. Pían sá það hinsvegar og hallaði sér að mér.

"ÞANNIG - AÐ - HANN - HEYRIR - EKKI - NEITT?"
"Ha?", svaraði ég, og hélt niðrí mér andanum
"Æjj...", sagði hún, og steig niður af stólnum og stóð bara.

Ég kreisti magann og labbaði rólegur framhjá henni og inní búrið og einbeitti mér að því að hlæja ekki.

Eftir að hafa sagt fólki á Barnum að ég væri ekkert að spila heldur bara að fikta í græjunum, bent á einhvern gaur með bjór og sagt að hann væri plötusnúðurinn, eða sagt fólki að ég væri þokkalega til í að spila lagið þeirra bara á meðan þau væru örugglega með lagið á geisladiski á sér, þá toppaði heyrnarlausa reddingin allt.

Eftir árangurslausa óskalagaherferð labbaði pían nefnilega að Árna Rúnari og sagði:"Vá, en æðislegt. Þeir eru báðir heyrnalausir, en samt plötusnúðar!".

Takk fyrir öll óskalögin og öll hintin um hvernig maður gleður gesti staðarins. Ég ákvað að kópera þessa taktík, og er búinn að eyða deginum liggjandi útá verönd með íste, gargandi hintum og tipsum til verkamannanna sem vinna baki brotnu við að reisa háhýsi á lóðinni við hliðina.

"Nei, hægar, HÆGAR, og meira til vinstri!" segi ég við kranakallinn.
"Það er enginn ryþmi í hamarshöggunum, fjelagi!" segi ég við neglarann.
"Passaðu bakið, dreng, viltiggi verða sextugur?" spyr ég svo burðarann.

Ég er búinn að finna arkitektastofuna, og ætla að mæta í sörpræsheimsókn í fyrramálið og sýna þeim leiðréttingarnar sem ég er búinn að gera við þessa byggingu, sem og nokkrar aðrar sem eru á planinu.

En fyrst ætla ég að stoppa við í Björnsbakarí. Þeir verða endilega að færa Napóleonshattana niður um eina hillu, við hliðina á múnsnittunum. Kókóskúlurnar, hinsvegar, eiga að fara í litlar rauðar bastkörfur ofan á afgreiðsluborðið. Og svo vil ég segja við bakarann að hann eigi að nota aðeins meira salt í pálmabrauðið.

Ég segi bara stelpunum frammi að hafa kókómjólkina aðeins meira áberandi. Ég meina, sjá þær ekki krádið inní búðinni? Það er greiiinilega ekki að fíla kókómjólkina þar sem hún er!