Er búinn að kaupa rúm!
Er búinn að kaupa skrifborðsplötu!
Og ég er búinn að skrúfa og þjösna öllu saman, miskófsveittur og stundum í nærbuxum og sokkum og stundum í náttuxum og einum sokk!

Þegar ég eignast börn ætla ég bara að setja hluti saman á næturnar þegar þau og konan eru sofandi, vegna þess að ég-að-setja-saman-hluti er ekkert voðalega fallegt. Skemmtilegt örugglega, ef þú ert nágranni, kærasta eða vinur, en frekar sálarrispandi ef ég er faðirinn.

Málið er nefnilega að ég verð oftast pínu sveittur þegar ég er að hamast --já, ég hamast líka alltaf. Ég keypti mér router og setti hann ekki saman fyrr en ég var a.m.k. kominn úr buxunum. Ég keypti mér loftkælitæki og setti það ekki í gluggann fyrr en það var örugglega orðið dimmt úti og allt það sem gerðist í glugganum mínum væri crisp og vel upplýst. Og...já ég var sveittur standandi uppí rúmi bara í teygðum boxerum með níðþungt tækið í fanginu og gardínuna algjörlega uppí toppi, og barðist við græjuskrímslið í a.m.k. hálftíma, útí glugga, bara í boxerum, glansandi sveittur. Og ég keypti mér bókahillu, og ég keypti mér stillanlega skrifborðsfætur, og ég keypti mér skrifborðsstól, og ég keypti mér sjónvarpsborð, og ég keypti mér stofuborð, og meiraðsegja iPod og var í öllum tilvikum kominn úr einhverri spjör og orðinn vel sveittur þegar ég byrjaði að fikta.

Þetta er ekki viljandi, en það kemur yfir mig einhverskonar hamagangur og þá verður mér ýkt pípandi heitt --er eiginlega alltaf heitt hvortsemer-- og vil auðvitað hvorki fá svita né hlutakám í fötin mín þannig að ég held á þessu þunga sem ég varað kaupa í annarri höndinni og fer úr einhverjum fötum með hinni, og svo verður það vesen, og ég legg eitthvað frá mér þar sem ég á ekki að leggja það frá mér, t.d. í rúmið, eða ofan á símann minn, og þá-fyrst-byrja-ég-að-svitna útaf þessu nýja álagi.

Og ég held að ég hafi aldrei sett neinn hlut saman þegar ég er ekki annaðhvort að verða of seinn eitthvað, orðinn of seinn eitthvað, eða löngu eftir miðnætti þegar gólfdynkir, veggdúnk og líkamsklúmp eru ekki í uppháldi hjá öllum hinum.

En, hey, ég er líka bleikur og fínn og þau geta horft á mig í nokkrar mínútur áður en þau kvarta.

Ókei.

Það nýjasta sem ég gerði var semsagt að kaupa rúm (um daginn) og skrifborðsplötu (í dag). Rúmið var dýrt og án allra galla og mjög fínt, og skrifborðsplatan (framvegis "sbp")var ódýr og með horngöllum og mjög fín.

Ég átti (og á) rúm fyrir, og það var ekkert gríðarlega mikið pláss þegar kófsveittu úllingarnir ruddust inn með rúmið, sem var í pappakassa! Hann var risastór. Og er, þar sem að hann er hér inní stofu hjá mér. En já, úllingarnir ruddust inn og ráku pappakassann í allt það sem þeir gátu rekið hann í (örugglega einn kall í verksmiðjunni og eitthvað fólk hér fyrir utan líka) og skelltu honum inn. Og svo náðu þeir í hinn pappakassann, ráku hann í alla þá sem þeir hittu, og ruddust með hann inní húsið beint á eitthvað brunaboðarör sem sagði bara "halló, áts" og færði sig smá. Eða beyglaðist, ég er ekki viss, en þessi rauða pera sem er undir járnblóminu og má ekki hnjaskast eða brotna (þá kemur fruss) er ennþá heil (og þarafleiðandi ekkert fruss).

Og ég ákvað auðvitað að rúmvesenast sjálfur og aleinn. Ég sé dáldið eftir því að hafa ekki fengið mér þrífót og tekið þennan atburð uppá vídjó, því ef einhver hefði viljað sanna fyrir yfirvöldum (og fjölskyldunni minni og vinum) að ég væri þroskaheftur þá hefði þetta vídjó tekið af allan vafa.

Ég fór úr bolnum, klóraði mér í hausnum, tók lakið af rúminu, leit á pappakassann, klóraði mér í hausnum, tók sængurnar og koddana af, togaði í rúmdýnuna, klóraði mér í hausnum, togaði í pappakassann, togaði í rúmdýnuna, sleit límband af pappakassanum, togaði rúmdýnuna svo hún skagaði langt framá gólf, færði sófann alveg útí horn, togaði rúmdýnuna lengra útá gólf, fiktaði í hinum pappakassanum, fiktaði svo í þeim fyrsta og sleit nokkur límbönd í viðbót. Svo stóð ég eiginlega í tuttugu mínútur og vissi _ekkert_ hvað ég átti að gera. Og svitnaði, auðvitað.

Svo fór ég bara á internetið, gúglaði eitthvað sem ég þurfti ekkert að vita, gægðist afogtil á hryðjuverkin sem ég hafði framið inní stofu, og gúglaði enn fastar, og hækkaði í loftkælitækinu.

Svo stóð ég upp, uppfullur af eldmóði, lyfti grautlinri og brjálæðislega þungri dýnunni og balanseraði henni uppað skrifborðinu mínu. Þar sem tölvan mín, skjárinn, síminn, beitt skæri, djúsglas, heimasíminn, hátalarar og fínu heyrnartólin mín biðu. Risky Business 2.0. Svo balanseraði ég rúmbotninum á sama fermetra, hrósaði sjálfum mér fyrir verkfræðisnillina, og skúraði stofuna.

Svo barðist ég við pappakassana, sneri rúmbotninum í marga hringi og rak hann í loftið í hverjum hring (ath. þetta var besta þroskahefta-mómentið), og mjakaði svo rúmdýnunni úr pappakassanum og tók tvö skref afturábak tilað komast að því að hún væri ekki bara líka grautlin og helmingi þyngri, heldur leggðist beint í andlitið mitt í allri sinni pólýesterfýluskýisdýrð. Og þá bara stóð ég kyrr með nýju dýnuna í andlitinu og gömlu dýnuna á bakinu og heyrði braka í gólfinu, skrifborðinu og hausnum mínum, og hringla í skærunum, og gutla í djúsglasinu, og marra í risastóra loklausa teiknibóluboxinu sem ég hefði alveg eins getað haft á borðbrúninni.

En ég gat þetta, einsog alltaf. En pointið er að ég vil ekki að neinn sem þyki vænt um mig horfi á þetta, sérstaklega ekki litlu ófæddu börnin mín.

Gamla rúmið stendur núna uppvið vegginn þar sem nýja rúmið stóð. Ég er að nota nýja skrifborðið, og það gamla stendur við gamla rúmið. Þar eru líka pappakassarnir utan um nýja rúmið. Ég tími ekki að henda þeim ef ske kynni að einhver kaupi gamla rúmið og vilji bera það heim í kassa. Mér finnst það samt mjög ólíklegt. En ég vil samt geyma kassann þangað til rúmið er horfið undir einhvern bakveikan.

Ég vildi óska þess að það væri til geymsla fyrir alla pappakassa sem ég á og þarf ekki núna, en gæti mögulega þurft einhverntímann í framtíðinni. Og aukaskrúfur, og alla Ikea-sexkantana, og stöku batterýin, og límmiðana, og þarna plasthúðaðavírvefjidótið sem kemur alltaf utan um snúrur. Ég á ýkt mörg svoleiðis á ýkt mörgum stöðum, og gæti ekki fundið eitt einasta ef ég þyrfti það núna.

En ég á hinsvegar nóg af stórum pappakössum.

Í dag þegar ég keypti skrifborðsplötuna byrjaði vinur minn að daðra við skringilega vöxnu og stressuðu kassadömuna sem byrjaði að fitla við þunga borðplötuna mína og berjast við að gera hana haldbæra. Hún hraðvafði annan endann í sellófani, smeygði plastpoka undir vafninginn, vafði svo aðeins í viðbót og batt mjög slæman plastpokahnút sem reif pokann (hún sá það ekki), vafði svo hinumegin og gat ekki bundið hnút þar sem hún spanderaði of miklum poka í hinn endann. Á meðan þetta gekk yfir (og skringilega daðrið hélt áfram) voru ca 40 manns (and counting) í biðröð (án gríns) enda bara ein önnur manneskja að afgreiða, og feita stelpan sem var á kassanum við hliðina löngu skroppin í nokkur langþráð Snickers með þeyttum rjóma. Mér leið eitthvað svo kjánalega að standa þarna í miðju asnalegu daðri að fylgjast með skrítinni stelpu plastfitla með borðið mitt að ég þorði ekki og gat ekki sagt neitt, og fann að ég svitnaði á enninu (og efri vörinni) því ég var í hettupeysu í 26 stiga hita sem ég þorði heldur ekki að fara úr afþví að mig langaði bara að komast út.

Hún hélt áfram að vefja, biðraðarfólkið starði á mig (ég svitnaði enn meira), ég reyndi að lyfta öxlunum og segja að æðri máttarvöld hefðu tekið í taumana og ég væri aðeins peð í þessu örlagadrama, en fylgdist með fitlinu í 8 mínútur í viðbót (ég tók tímann).

Svo sagðist hún vera búin. Ég tók borðplötuna í fangið. Hún spurði hvort ég ætlaði ekki að nota vafninginn sem hún væri búin að eyða svooo miklum tíma í. Ég umlaði vandræðalegt "eehh..." því ég vissi að það myndi slitna. Ég sagði henni að ég héldi að það myndi slitna. Hún sagði "neih, er búinaðgeraþettasvooft." Ég kinkaði kolli, lagði borðplötuna á gólfið. Tók í plastið.
*slitn*

"Eyða" tíma indeed.
Hún var kassadama í gríðarlegu kassadrama.