Já, þessi drykkur er magnaður. Hann heitir svo fáránlega löngu nafni að mig er búið að dreyma um að smakka hann í marga marga mánuði. Diet Cherry Vanilla Dr. Pepper.

Og loksins keypti ég mér svona í dag, og loksins smakkaði ég.

Og hann er nákvæmlega eins viðbjóðslegur og nafnið gefur til kynna. En hann er samt góður. Kannski afþví að hann heitir svo fínt, eða kannski afþví að hann er svo vondur að hann getur ekki verið meira vondur og verður því góður.

En sama hvort hann sé góður eða vondur þá er hann hollur. Eða ókei, ekki beint hollur, ekki "laufblað" hollur, en kannski skárri en matskeið af sýrópi?

En það merkilegasta er að Diet Cherry Vanilla Dr. Pepper bragðast nákvæmlega einsog eitthvað viðbjóðslegt meðal. Kirsuberjasykursullmeðal. Með vanillukeim. Og bubblum. Og þunnt. Og maður drekkur marga sopa.

Skrýtið. En samt gott. Og vont. Mmmm. Oj.

Það átti greinilega að bömpa upp áhorfið og selja fleiri DVD, og þessvegna heitir þátturinn Amazing Race: Family Edition. Núna samanstendur hvert lið af einhverskonar fjölskyldukássu, t.d. ekkja og þrír úllingar, kall með þrjár dætur, hjón með tvo stráka, eða kall með stjúpmömmu og tvö börn sem sögðust vera "pabbabörn" í viðtalinu. Bömmer fyrir stjúpuna.

Þar sem ég er sökker fyrir raunveruleikasjómmarpi (ég veit, Njörður minn, ég veit) þá horfi ég auðvitað á þennan þátt (og flesta hina). Ég hef oft pælt í því hvort ég myndi meika einn svona Amazing Race-rúnt, og held að það velti ansi mikið á því hver er í liðinu mínu. En þó ég hefði Indiana Jones og Phileas Fogg þá held ég samt að pöddur, lokaðar leiðir og það að vera villtur í landi sem talar ekkert tungumál sem ég skil, geti verið ansi erfitt.

Og þá fór ég að pæla í börnunum sem eru í þessari nýjustu seríu. Aldurstakmarkið er 8 ár, en er það nóg? Ég veit að við erum ekki að tala um að klæða stelpuna í bol úr Hagkaup sem á stendur "Porn Star", en er þetta ekki dáldið svona "ferðalag úr helvíti"? Foreldrarnir, sama hversu hamingjusöm þau voru áður en þetta byrjaði, eiga pottþétt eftir að missa þolinmæðina einhverntímann (a.m.k. einusinni, ef ekki þúsundsinnum oftar) og það er spurning hversu hollt það er fyrir 11 ára strák að horfa á foreldra sína rífast ("ÞÚ VILT ALDREI KYSSA MIG Á ÞRI–JUD÷GUM!") eða brotna niður og grenja pissublaut inní miðjum frumskógi. En hvað veit ég.

Vonandi endar þetta bara allt vel, einsog fyrsti þátturinn sem var stórkostlegur. Ekki bara vegna þess að þau byrjuðu kapphlaupið í New York, sem mér fannst þó hressilegt og magnað að sjá að næstum enginn vissi hvar SoHo var (ein konan sagði meiraðsegja "SoHo town". Mjög undarlegt.) Og ekki vegna fjölskyldnanna sem láta krakkana sína hlaupa maraþon og lyfta lóðum, og tala einsog forritaður þingmaður.

Það stórkostlega voru fjölskyldurnar sjálfar.

ªª Hjón með tvo unglingsstráka, dáldið skapstór fjölskylda af ítölskum uppruna.
Þau eru "the Paolo family".

ªª Faðir og þrjár uppkomnar dætur, voðalega kjút og full af stuðningi, og nokkuð venjulegt hvítt fólk (á góðan hátt).
Þau eru "the Bransen family".

ªª Fjögur systkini, þaraf ein stelpa. Tveir yfir tvítugt, tvö undir tvítugu. Nokkuð hress bleik bandarísk ungmenni úr yfirmillistétt.
Þau eru "the Linz family".

ªª Hjón með tvo unga stráka. Mjög lífsglöð, samheldin og heilsteypt svört fjölskylda sem vinnur verðlaun í TæKwon Dó.
Þau eru "the White family".

Nei djók, það væri fáránlega fyndið ef þau hétu það í alvöru.

En það er ekki alveg svo gott.

Nei, því að í alvörunni þá eru þau "THE BLACK FAMILY"!!!

Vitiði hvað, bestu grínþáttahöfundar í heimi hefðu ekki getað komið með betra nafn. Ein svört fjölskylda í öllum þættinum og þau heita The Black Family? "I kinda like the Black family". Og svo ef þau ná langt: "God, I can't stand the Black family!".

Og, þegar þulurinn hitti þau í lokin og sagði:
"Black family...you are number..." Ég hélt fyrir munninn og lyfti löppunum og hló inní mig. Ég var með mesta kjánahroll sem ég hef nokkurntímann upplifað.

ªª Vídjó með Dosh

Dosh er ungur tónlistarmaður sem gefur út hjá Anticon og, einsog flest sem Anticon gefur út (og gaf út, Buck65 og Sage Francis eru hættir þar) þá er tónlistin hans æði. Vídeóið að ofan er líka "mest móðins og mergjað", einsog krakkarnir segja að Sunnan. Nýjasta platan hans heitir 'Pure Trash' og er það, þúveist, ekki.

* * *

Treva Whateva er líka ungur og frábær. Hann gefur út hjá Ninja Tune og er maðurinn sem Hermigervill vill vera. Kannski vill Treva Whateva vera RJD2, eða RJD2 vera hann? Kannski vilja þeir báðir vera Mr. Scruff, sem vill kannski innst inni vera Luke Vibert/Wagon Christ?

Kannski. Og já, Mr. Scruff og Treva Whateva hafa unnið saman. Lífið er fullt af konfekti. Maður þarf bara að kunna að velja. Þúveist.

Einusinni var fórnarlambið ung kona í bikiníi. Hún féll endalaust og skoppaði á kúlunum, og ef hún festist gat maður aðstoðað með því að músarsmella í hnakkadrambið á henni og fleygja henni áfram. Enda enginn tími fyrir hangs.

Núna er búið að uppfæra Flash-grínið og fá einn frægan í staðinn:
ªª Bush Whack

Hann dettur sjálfkrafa, en það má alltaf toga í hann og tuska hann til í leiðinni. Annars bara fylgjast með dettinu endalausa.

Vonandi hafa einhverjir gaman að þessu.

- - -

Var ég búinn að segja að meðleigjandi minn er skítugur og fáfróður júllneskur púnghaus sem stelur pening og þefar af nærbuxum?

Ef það er einhverntímann rétta mómentið fyrir gapastokk, þá, trúið mér elsku vinir, er það akkúrat núna. Og ef ekki gapastokkur þá tjara og fjaðrir. Eða þumalskrúfa. Eða blóðsugur. Eða spark í punginn. Eða blóðgun. Eða heilablöðkuaðgerð. Eða bálköstur. Eða elding, peningaskápur, steðji, flygill, flugvélahreyfill, loftsteinn, gervihnöttur, flugskeyti, lasergeisli, svarthol eða kviksyndi. Plís, bara eitthvað.

Hey, hvernig hljómar að senda hann á bókasafn í Hollandi þar sem fólk getur fengið erkiaulann lánaðan, auk homma, eiturlyfjasjúklinga, sígauna og geðfatlaðra, og farið með þau á kaffihús og spurt spjörunum úr?

Ekki sniðugt?
ªª En það er samt hægt!

Ég held að batteríshleðsla sé huglæg og því bara til inní hausnum á okkur, alveg einsog gígabæt. Glænýtt batterí er alveg jafn þungt og eldgamalt batterí, á sama hátt og fullur harður diskur er jafn þungur og glænýr og ónotaður. Satt! Eðlisfræði!

Mér finnst oft einsog síminn minn verði batteríslaus bara afþví að hann ætti að verða það. Hann veit auðvitað manna best hversu mikið ég er búinn að nota hann, alveg einsog iPodinn minn. Ég held að ef ég kíki oft á hleðsluna þá lækkar hún, en ef ég pæli ekkert í henni þá pælir hún ekkert í sjálfri sér og gleymir að lækkast.

Batterí er bara state of mind, sönnunin á því kom fyrir þremur dögum. Það var eitt batterísstrik á símanum mínum og hann pípti yfir batterísleysi, enda nokkrir dagar síðan ég hlóð hann síðast og ég búinn að blaðra helling og sjá hleðsluna minnka í "samræmi" við það. En, hrafnar óðins, um leið og ég stakk símanum í samband við hleðslutækið kom á skjáinn: BATTERY IS FULL

Og á hálfri sekúndu varð batteríið fullhlaðið. Og síðan eru liðnir þrír dagar og það er bara hálft núna.

Sjáiði? Þetta er allt plat. Maður þarf bara að trúa því og vilja að það sé til nóg batterí. Bara fókusa á jákvæðar tilfinningar og...jákvæða strauma. Sjáiði? Strauma! Úr hausnum inní batteríið.

Horfði áðan á fyrstu þættina af The Apprentice með Donald Trump, og The Apprentice með Mörthu Stewart.

Þættirnir nota næstum sömu grafík og fyrir utan þemalögin þá er tilfinningamúsíkin sú sama. Donald notar "For The Love of Money" lagið (sem minnir mig alltaf á New Jack City), en Martha notar "Sweet Dreams" með Eurythmics. Passa kannski bæði vel við.

Persónulega hef ég ekki fylgst náið með mörgum billjarðamæringum öðrum en illa klipptum Donald Trump, og það í gegnum vel klippta þættina. Þar sem mér finnst hann vera klár kall þá hélt ég að þessi óttablandna virðing sem allir virðast bera fyrir honum eðlilegur hlutur. Hann er nú einusinni fáránlega ríkur og áhrifamikill og allt það, en mér finnst samt magnað að sjá fíleflda karlmenn með vinnuhjálma og ofurkvendi í leggíngs svitna í framan og pissa blóði bara við tilhugsunina um að taka í krumlurnar á honum.

En svo horfði ég á Mörthu Stewart og sá hvað allt er gríðarlega ólíkt. Þó samstarfsmenn hennar og aðrir áhangendur beri vissulega virðingu fyrir henni og svitni af og til, þá held ég að hún sé bara ekki þannig karakter sem stressar fólk upp og mölbrýtur varnirnar þeirra bara með því að vera á leiðinni upp í lyftunni. Sjálfur er ég með mjög stór plön um að fara í samstarf við Donald Trump, en verð skringilega stressaður í maganum þegar ég ímynda mér að labba upp að honum og segja "fjárfestu í mér, góurinn!".

Ég hugsa að ég væri alveg til í að labba inná skrifstofuna hennar Mörthu og spjalla við hana um eftirrétti og eftirlaun, og ef veðrið væri milt þá yrði ég ekkert sveittur.

Pointið? Hún er fín kelling. Jú, hún sveik út pening og fór í leður- og loðfeldklætt stofufangelsi, en hún er samt ágæt.

Fyrsta verkefni lærlinganna hennar var að breyta frægri munnmælasögu í barnabók. Fólkið hafði skipt sér sjálft í tvo hópa: kreatíva fólkið og corporate fólkið, og kreatívi hópurinn var svo viss um að rúst'essu (afþví að þau eru öll svo kreatív, skiluru) að ég fékk kjánahroll. Snoðaðir kallar með þykk gleraugu eru greinilega glóbal auglýsingakallalúkk...verslar auglýsingafólk kannski í gegnum einhvern sérhæfðan póstlista? Kannski eru þetta bara gleraugun, og kannski eru fönkí þykk gleraugu krafa í ráðningarsamningnum. Eða kannski er ekki hægt að vera kreatívur án þess að vera með svona þykk gleraugu. Ég ætla að prófa að kaupa mér svona bara með rúðugleri, og gá hvort ég fái skeyti frá Dónaldi.

Mér finnst annars gott og gaman hvað það er mikið af tímastelandi sjónvarpsþáttum að byrja: Lost, Nip Tuck, My Name is Earl, Apprentice, Apprentice, Survivor, 24 (ef ég nenni að horfa á það), American Next Top Model, Arrested Development, British Next Top Model (satt!), og svo Joey, Surface, Invasion, Family Guy, American Dad, Simpsons og fleira drasl sem ég vil sjá hvernig kemur út.

Svo mikið sjónvarp, svo mörg gígabæt.

- - -

Sá myndina ªª Thumbsucker og finnst hún margskonar æði. Þetta er indie mynd og því fylgir henni þesskonar andrúmsloft, en myndin er fyndin, djúp, skemmtileg, flott, vel leikin, með flottri tónlist, flottri sögu, flottu fólki og allt. Treiler ªª hér.

Alltaf þegar ég sé svona myndir sem láta mér líða svona, þá langar mig að rjúka beint heim og skrifa nokkrar bækur og leikstýra nokkrum myndum. Ég verð svo glaður að fólk vilji búa til svona myndir sem snúast ekki um springandi holræsi og 120.000 skylmandi víkinga. Ég tek þetta tilbaka um víkingana, hvenær í andskotanum ætlar einhver að gera mynd um víkinga? Ha?

Það skemmtilegasta í bíóinu í gær voru þó mýsnar þrjár sem þutu yfir gólfið aftur og aftur og aftur og aftur og aftur...

ªª Crest er uppáhalds tannkremsframleiðandinn minn í öllum heiminum. Ég veit að allir eiga einn svoleiðis, og þeir eru minn.

Ekki nóg með að þeir hafi búið til Vanillutannkremið ljúffenga sem svæfir mann með bros á vör og vanilluunað bakvið vör, heldur eru margir pakkarnir þeirra með svona Scratch'n'Sniff, þar sem maður getur krafsað með nöglinni sinni og hnusað til að fá smá gjuggíborg inní draumaheiminn sem heitir Tannkrem.

Núna er að koma nýtt tannkrem með súperbragði:
ªª LEMON ICE

Mér finnst þetta æði og hlakka gríðarlega til að kaupa pakka og smjatta á þessu þegar þetta kemur loksins í búðir.

Ég væri líka til í prófa nokkrar fleiri tegundir sem ég efast ekki um að yrðu stórkostlegt hit: lakkrís, karamellu, rjómasúkkulaði, tiramisú, jarðarberja, ananas, epla, banana, hundasúru, sterkan brjóssigg og súran brjóssigg.

Er ég nokkuð að gleyma einhverju?

Heimurinn yrði fullkominn.

Í kvöld byrjaði 2. serían af LOST.

Þetta var magnþrungið. Ég hélt í mér andanum, kreisti saman höndunum, neri saman höndunum, beit mig, kipptist við, efaðist um sjálfan mig og Jesúm og bara allt. Svo margar spurningar, svo fá svör.

Ég get ekki bítt eftir að sjá meira. Eiginlega langar mig að vita allt núna. Ég þoli ekki að vita ekki neitt, það er svo skringilega óþægilegt. Grimmu snillingar sem eiga sannleikann!

Helvítis hlerinn og helvítis myrkur og helvítis lélegar næntís sápuóperu hárkollur.

En ég vissi það allan tímann: Locke og hundurinn voru að vinna saman.

Myndin að ofan er ekki grín. Þetta er alvöru netverslun sem selur svona buxur. Í alvöru.

(varð að hafa þessa mynd með, hún er svakaleg, þetta er svakalegt)

***SMELLA HÉR TIL A– KAUPA!!!***

Um daginn missti síminn minn tönn. Ég var bara að tala um eitthvað ótengt tannvexti, og þegar ég tók símann frá eyranu sá ég að það skein ljós frá gatinu þar sem áður var fíni takkinn með græna strikinu. Ég fann takkann sem betur fer, því klumpafingur mínir voru pínulítið of stórir í gatið. Næstu þrjá daga var ég að vesenast með að troða puttunum eða hringja með penna, og hafði ekki hugmynd um hvernig ég gæti lagað símann. Ég hringdi í símafyrirtækið til að athuga hvort þetta væri koverað af ábyrgð, en stelpan sagði bara "neibb, prófaðu naglalím eða brjálæðislím".

LÍM!!! Það var sko ekki á listanum af öllu því sem mér datt í hug (veit ekki afhverju).

Ég keypti því brjálæðislím og límdi takkann á ca 2 sekúndum. Ég setti svo límið í töskuna mína ef ske kynni að mér dytti eitthvað sniðugt límbragð í hug. Sama kvöld fóru ég og Teo í leigubíl. Ég tók eitt klink, smurði það með lími og varað reyna að festa á plastið í bílnum þegar ég missti það í gólfið. Þetta var lítið klink þannig að ég pældi ekkert í því.

Þegar við komum útúr bílnum heyri ég eitthvað skrýtið hljóð elta okkur, svona *digg* *digg* *digg*. Ég fann líka að ég hafði klínt einhverju undir skóna mína og reyndi að sparka því af. Nema það fór ekki af. Það var nefnilega klinkið.

Ég fékk lánaðan penna og hjó það af (tók mig ca mínútu) og lofaði því að fikta aldrei aftur með lím.

En mér, Jeff og Árna fannst ótrúlega fyndið þegar við límdum pennann við vegginn niðrí vinnu. Lím er gleðigjafi.

- - -

Einusinni vorum við fjölskyldan út'að borða og í eftirrétt hafði Marta systir mín pantað sér tiramisú, sem var með þunnu lagi af kakódufti ofaná. Þegar Marta stakk fyrsta bitanum uppí sig á voðalega penan hátt, andaði hún kakóduftinu að sér og hóstaði útúr sér litlu brúnu kakóskýi.

Það var stórkostlega fyndið.

- - -

Einusinni vorum við fjölskyldan í ammæli hjá Jóa og Grétu í Flyðrugranda, þegar að einhver rekur sig í langan og kafloðinn kaktus sem sat í gluggakistunni. Snöggur sem skugginn henti afi gafflinum oná brauðtertuna sína og...greip kaktusinn með höndunum.

Það var líka stórkostlega fyndið.

- - -

Einusinni var ég uppí sumarbústað og ég og Nenni frændi minn fórum að henda þurrum hrossakúkskúlum í átt að hvorum öðrum. Hann var mikið eldri en ég (og er það enn) og leyfði mér því örugglega að kasta oftar og fastar. Ég fann stóra og þurra kúlu og kastaði í áttina að honum, en hann greip hana með útréttri höndinni. Nema kúkakúlan var ekkert svo þurr, þannig að kúkurinn slettist framan í hann og á gleraugun.

Það var líka stórkostlega fyndið.

Hér eru mín fimm atriði:

1. Ég hata U2 útaf lífinu. Humma samt oft með gömlum lögum með þeim.
2. Ég er með maníu í að smakka allt nammi sem hefur verið framleitt í heiminum.
3. Ég er þjakaður af gífurlegri fóbíu fyrir annarra manna líkamshárum eftir að þau losna af líkamanum þeirra. Ég þoli samt fjölskyldu- og kærustuhár, m.a.s. í mat.
4. Ég þefa af öllu. Líka fólki.
5. Mér finnst fínt að tala í símann á meðan ég sit á klósettinu.

Ég klukka: Bobby, RobZuck og Jeff+Siggu.

Einhverntímann í gamla daga voru ég og Margrét Anna að tala um hvað það væri fyndið að sjá einhvern í hjólastól á hlaupabretti. Eina leiðin til að sjá það fannst okkur vera að einhver af Strákunum gerði það.

Ég sendi þeim því tölvupóst og stakk uppá þessu sem áskorun, sem væri hægt að gera með línuskautum ef hjólastóllinn passaði ekki. Mamma sagði mér áðan að þetta verði áskorunin á morgun, og ég er svo glaður að alheimurinn fái að upplifa þetta merka móment í sjónvarpssögunni. Ég er örugglega elsti áskorendainnsendarinn og án efa sá stoltasti.

Ég stakk reyndar líka upp á því að borða stóra matskeið af kanil og reyna að kyngja, skjóta af boga, kappát á hráum lauk (eða hvítlauk), að fara í sund á skíðum (kannski líka í skíðabúningi) og purra hálsinn á ókunnugum í Kringlunni, eða Hagkaup eða eitthvað, þannig að plís krossið fingur, biðjið bænir og fórnið litlum dýrum og óþekkum börnum í þágu gleðinnar.

Ef einhver getur komið þessum þætti til mín á stafrænu formi þá væri það mjög vel þegið. Takk.

Hér eru nokkur lög sem ég hlusta á og hef hlustað oft á og hef hlustað lengi og oft á.

ªª Minotaur Shock - Vigo Bay
Ég skrifaði um þetta lag um daginn og sagði hvað mér fyndist það skemmtilega skemmtilegt. Mér finnst það enn frábærlega frábært. Ég vissi ekkert um Minotaur Shock þegar ég rakst á auglýsingu fyrir nýjustu plötuna en vissi að hún væri góð útaf nafninu. Ég vildi óska þess að ég hefði samið þetta lag.

ªª Kid 606 - Spanish Song
Ókei, ég hef aldrei hlustað mikið á Kid 606, kannski aðallega afþví að í gamla daga gaf hann út lagið 'Luke Vibert Can Kiss My Indiepunk Whiteboy Ass' sem ég hélt að væri eitthvað ljótt um Luke Vibert (Wagon Christ, Kerrier District, Plug, Amen Andrews o.fl.) sem er uppáhalds hjá mér. En svo var lagið ekkert diss heldur innihélt það sampl úr lagi frá hr. Vibert sem hr. Kid fékk aldrei leyfi fyrir og tók bara sjensinn. En bla bla, 'Spanish Song' er frábært lag. Ótrúlega skrýtið og skemmtilegt. Minnir mig pínu á Squarepusher, Bruce Haack, Luke Vibert og eitthvað new wave drasl. Fyndið, ha?

ªª DeVotchKa - How it Ends
Ég sá þau á tónleikum um daginn og sjóvið þeirra var ekki tónleikar heldur atriði. Eitt besta atriði sem ég hef séð, evör. Búttuð stelpa að spila á horn skreytt með rauðri jólaseríu, mjór og skeggjaður austur-evrópskur vísindamaður í teinóttum jakkafötum að hamast mjög prúðmannlega á fiðlu, bleiknefjaður verðbréfabraskari í jakkafötum að vippa út sveittustu trommugrúvum sem ég hef heyrt og svo úkraínskur bílasölumaður með þriggjadaga og toppinn blautan að hamast á gítarnum sínum og syngja einsog engill. Þetta var miklu miklu betra en það hljómar. DeVotchKa þýðir víst lítil dræsa á rússnesku, ókei? Þetta er eitt skemmtilegasta band sem ég hef séð og heyrt í. Þau spiluðu fullkomna blöndu af polka, rokki, salsa, bílskúrsbulli, rokkabillí, jazz, klassík, nýrómantík og kannski jafnvel smá góa transi. Yndislegt og frábærlega yndislegt.

ªª Imitation Electric Piano - King's Evil
Þökk sé Úlfi Eldjárn þá heyrði ég í þessu bandi fyrir einhverjum árum síðan. Það samanstendur af Simon Johns úr Stereolab og öðrum snillingum, og spilar að mestu instrumental tónlist, en þeir raula þó eitthvað smávegis í tveimur-þremur lögum á nýrri plötunni. Þvílík namedrop færsla, kannski bæti ég smá við listann: Helga Möller, Ray Kurzweil, Dr. Zhivago, Helmut Kohl. Þetta lag er skemmtilegt afþví að það er fyrsta lagið sem ég heyrði með þessu bandi, og það kemur á óvart. Leyfið laginu bara að spilast og ekki spóla áfram eða neitt svoleiðis.

ªª Damon Albarn - Sunset Coming On
Damon Albarn er klár kall. Bæði vegna þess sem hann sagði og gerði í kringum og vegna G8 tónleikanna, og svo (auðvitað) vegna allrar tónlistarinnar. Ég fílaði Blur í gamla daga og fannst gott að vera í liði með þeim á móti öllum Oasis pungheilunum. Svo rímixaði Damon Albarn lag með Mínus, og svo fór hann til Mali og tók upp snilldarplötuna þar sem þetta lag er á. Platan heitir 'Mali Music' og á henni eru Malískir (?) söngvar og hljóðfæri og raul og hljóð og flottar melódíur. Þetta lag er uppáhalds.

HAH!!! Mér finnst þetta fyndið.

Skoðið endilega treilerinn hér fyrir neðan:
Halli og Teo í Wedding Crashers

Hvur er það sem gægist þarna inn? Halli sinn! Halli sinn!

Hey, það geta allir búið svona til, allir með andlit! Smellið bara nákvæmlega ªªhér´´ og fiktið að vild!

Þið þurfið bara að eiga andlitsmynd af ykkur, eða ykkur og vini, eða vini og óvini, og vera í stuði fyrir botnslaust stuð.

Elsku bestu vinir okkar eru svo skemmtilegir.

The Independent: Global warming 'past the point of no return'

Hmm...?

[er ekki viss um ad allir vilji lesa thad sem mer finnst]

Fór í frábært matarboð uppí Queens í kvöld, heim til indónesísks vinar míns úr skólanum. Hann eldaði ótrúlega og fáránlega góðan gúrmej mat með endalausu meðlæti og hamingju. Eftir matinn fórum við fjórir með stútfullar bumbur uppá þak og nutum blíðunnar og fundum upp nöfn á fullorðinsmyndir. Hvað annað?!

ó ó ó

Ég fann uppá trilógíunni In Diana Jones.
- In Diana Jones: and the Nipple of Doom
- In Diana Jones: the Raiders of the Lost Arse
- In Diana Jones: the Ass Crusade

Því fylgdu titlar einsog Forrest Hump, The Jizzard of Oz, Sliverado, Die Hard, Pulp Friction, The Constant Hardener, Homo Alone, Erin Cockowich og The Cocksucker Proxy. Hvar eru peningarnir?

ó ó ó

Sá indónesískí er frá 5.000 manna þorpi (eða borg á íslenskan mælikvarða) og sýndi okkur myndir og vídeó sem voru ansi forvitnileg. Hann sagði að Indónesía væri eitt ódýrasta land í heimi og að við værum allir velkomnir hvenær sem er. Munið það, allir. Konan hans, sem er bandarísk, vinnur fyrir Unicef og er núna stödd í Sviss að sjá um uppbyggingaraðgerðir á flóðbylgjusvæðunum. Vegna vinnunnar hefur hún ferðast út um allan heiminn og hann með henni. Þau hafa t.d. ferðast um Afríku, Indland (t.d. farið í hike-ferðir í Nepal í 10 daga) og stóran hluta Evrópu (þ.á.m. Skandinavíu) og Asíu. Íbúðin var full af allskonar hlutum sem þau hafa keypt á ferðalögum en ég var skíthræddur við eina handbrúðuna sem ég gruna enn um að vera lifandi. Hann er ótrúlega heppinn að hafa fengið að sjá svona mikið af heiminum en auðvitað er þetta eitthvað sem maður ákveður að gera, það þýðir ekki að sitja og bíða eftir að einhver ræni manni, setji mann í gegnsæjan strigapoka (og gefi manni nesti) og taki mann á rúnt um hnöttinn. Maður þarf þá allavega að bíða ansi lengi og vera ansi heppinn. Og vera með vegabréf.

Hann bauð mér í brúðkaup sitt og konunnar sinnar sem verður í Indónesíu einhverntímann í fallegri framtíðinni. Þau eru búin að láta pússa sig saman hér í New York (þaðan sem hún er) og eiga bara eftir að ganga í eina sæng í heimalandi hans. Það merkilega er að hann er múslimi en hún gyðingur og fjölskyldan hennar mjög svo á móti sambandinu. Hún er fædd í Ísrael og sá hluti fjölskyldunnar sem býr þar er enn meira mótfallinn þessu veseni á henni en fólkið hennar hér. Meiraðsegja þegar þau fara í risastóru ljósmyndavöruverslunina BH Photo & Video, sem rekin er af strangtrúuðum Hasidic gyðingum (´myndª og ´infóª) þá stara þeir á þau saman og spyrja hana "afhverju ertu með honum? hver er þetta?" og hún sér sig tilneydda tilað segja "vinur minn". Honum finnst þetta þó bara fyndið og sagði að fyrir þau tvö sé þetta ekkert erfitt, þetta sé bara erfitt fyrir annað fólk. Holl og góð afstaða finnst mér, enda kemur það engum við nema þeim tveimur.

Þetta er því brúðkaup númer tvö sem ég mun mæta í. Hitt verður í Delhi þegar indversk vinkona mín hlýðir kalli fjölskyldunnar og brunar heim beint eftir námið til að giftast stráknum sem pabbi hennar er búinn að velja.

Svona er nú ástin í útlöndum. Sem betur fer fæ ég að fylgjast með.

ó ó ó

Á leiðinni heim settist ég við hliðina á mjög svo fúlskeggjuðum og úfnum miðaldra manni sem svaf í lestinni. Þrátt fyrir að vera í ansi þreyttum fastreimuðum hlaupaskóm, buxum með kokteilsósubletti á hnénu og jakka sem sagði ekki sex (og allt hárið á andlitinu) þá held ég að hann sé ekki heimilisleysingi. Hann var nefnilega með fullkomlega fínar neglur og mjög nærð naglabönd. Meiraðsegja fínni en ég. Og ég sem keypti mér naglaþjöl og allt.

Það var gaman. Gaman gaman.

Morten Harket hefur sko engu gleymt, og stendur uppá sviði í sömu mjaðmamjúku erótísku pósu og hann stóð fyrir 20 árum síðan, og er ef eitthvað er, alveg jafn massaður, þröngbolaður og vel greiddur. Eftir tvo daga verður hann 45 ára (sagði hann á tónleikunum, ég er ekki geðsjúkur) en lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en...43ja.

Ég sá að A-Ha aðdáendaklúbburinn var mættur á svæðið (maður þekkir liðið aðallega á breiðum lærum, umvöfnum teygjuefni, og hnausþykkum yfirvaraskeggjum) en það voru líka allskonar gæðingar og pæjur, sumir með blásið hár, aðrir með hip&kúl. Þverskurður af þjóðinni? Kannski. Og það var mögnuð röð inná staðinn...hún var lengri en 3 street blocks, þ.e. náði yfir þrjú götuhorn (svipað og frá Laugardalshöll uppað Ásmundarsafni?). Var boðið ókeypis peanut chew eitthvað en afþakkaði gott boð.

Íslandsvinirnir í A-Ha spiluðu blöndu af nýjum lögum og gömlum kreísí hitturum. Þetta nýja var bara fínt, kemur út einhverntímann í nóvember. Ég veit ekki alveg hvort ég kaupi diskinn en ég lofa að nikka hausnum í átt að útvarpinu þegar ég heyri lagstúfa. En jeminn eini, að heyra gömlu sprengjurnar...það var magnaðara en ég bjóst við. Þeir eru (sem betur fer) búnir að reyna að uppfæra sig, og því ekki lengur í gallavestum með tóbaksklúta um hálsinn. Þeir eru líka með meira hefðbundið band (gítara, bassa, trommur og það allt) en samt fjögur hljómborð, guði sé lof. Mér finnst ótrúlega gaman að heyra allt crowdið syngja hástöfum með, sem er eitthvað sem gerist eiginlega bara á Joe Cocker og Pink tónleikum á Íslandi. Hér virðast allir kunna textana við næstum öll lögin, og því verð ég að viðurkenna að það gerir flesta svona stóra tónleika miklu, miklu skemmtilegri.

Ég kunni þó ekki alla textana, hreyfði munninn við sum gömlu lögin, en söng hátt með Hunting High & Low, I've Been Loosing You, The Sun Always Shines on TV, Take on Me og Living Daylights, og dansaði og hoppaði með (einsog allir aðrir á staðnum). Ég hefði mjög mikið vilja heyra Crywolf, Touchy, Train of Thought og Stay on These Roads, kannski hefði ég grátið við það síðastnefnda, hvur veit.

Nú er ég búinn að fara á tvenna A-Ha tónleika með 20 ára millibili, sem þýðir að ef ég ætla að halda forminu þá verð ég einn af þessum krumpuðu með yfirvaraskeggið í teygjubuxunum. Fyrir ykkur sem fílið A-Ha --eða fíluðuð, hvernig sem þið viljið orða það-- þá plís spilið eitthvað lag með þeim og ímyndið ykkur að heyra það live á troðfullum tónleikastað. Eruð þið að gráta?

Ég er ekki frá því að Morten Harket sé kyntröll, a.m.k. kyntákn. Hann var í ansi þröngum svörtum stuttermabol með einhverja keðju um hálsinn, mjög næntís en samt mjög viðeigandi eitthvað. Þegar hann blikkaði stelpurnar uppá svölunum þá heyrðist fruss og þær hrundu niður einsog...eitthvað sem hrynur niður á tónleikum. Hellingur af kvendum mættu með blómvendi (!) en gleymdu greinilega að gefa þeim blómin í öllum hamaganginum og héldu á þeim stjarfar þegar ljósin kviknuðu. Litlu greyin.

En djö, auðvitað þurfti einhver þriggja metra sláni að fíla A-Ha og hvar plantaði hann risastóru skónum sínum? Jú, mikið rétt, beint fyrir framan skóna mína. Nefið mitt var akkúrat í handarkrikahæð, þannig að þegar hann viðraði sig eða opnaði þá fann ég fyrir svima. Hann var handalangur, fótalangur og voðalega mambólegur eitthvað, dinglaði mjöðmunum í óttalega skrýtnum kippum, ég hefði kannski ráðið við hann? Ég var mjög framarlega, og þegar risinn færði sig hægt og rólega til hægri, þá held ég að allir fyrir aftan okkur hafi hallað sér með mér.

Þegar ég labbaði út stóð hann inní anddyri að bardúsa eitthvað risavesen. Ég labbaði nokkuð rösklega og var kominn nokkuð góðan spöl, en áður en ég vissi heyrði ég vindgustinn þar sem hann klofaði yfir mig og aðra putalinga og þrammaði í átt að sólsetrinu. Djöfuls risi.

Þetta var ótrúlega gaman og ég er ýkt glaður.

- - -

Mér finnst Morten Harket og Josh Hartnett mjög líkir. Kannski er Morten Harket pabbi hans og mamma Josh ekki viljað segja. Harket/Hartnett, týpískur misskilningur?

...þ.e. nógu ríkur til að geta borgað 12 milljónir fyrir að "fá" að eyða gamlárskvöldi með Paris Hilton, þá yrði kvöldið einhvernveginn svona:

Ég mæti heim til ömmu og afa um sex-leytið, þar sem við familían myndum borða ljúffengan mat og fá heimagerðan ís í eftirrétt. Svo myndu einhverjir vaska upp áður en skaupið byrjaði, og við myndum hlæja að því (mismikið, auðvitað). Um miðnætti færum við svo út, sprengdum peninga og fögnuðum margfalt, og kysstumst gleðilegt ár.

Og hvar væri Paris Hilton á meðan?
Að ranka við sér úr klóróform-dái einhversstaðar nálægt Selfossi.

Fullkomið. Money well spent.

Þolinmæði er dyggð, einsog allir vita.

Þegar miðar á A-Ha tónleikana fóru á sölu í byrjun júlí, seldust þeir upp á 52 mínútum (segja þeir). Þá kostaði miðinn $30 (um 2000 kr.), en nokkrum dögum seinna fóru allskonar gráðugir vitleysingar af stað á EBay og tókst að selja fáránlegt magn af miðum á allt frá $100 (6400 kr.) uppí $200 (um 13.000 kr.) og jafnvel meira! Og allir keyptu og keyptu og vitleysingarnir græeddu og græddu. Ég var næstum því búinn að kaupa miða á $130 (um 10.000 kr. - spáið í það!) en þökk sé flöskuhálsinum sem umlykur íslenskt internet þá klúðruðust kaupin og ég slapp við skrekkinn...

...því ég keypti miða á tónleikana áðan á $25 (um 1500 kall!). HAH!!! Ég er að fara að halda uppá sameiginlegt afmæli okkar A-Ha bræðra. Samtals 40 ára tónleikaafmæli, jii, það gustar um mig tilfinningalega.

Og nú fæ ég að vinka Morten Harket með tár í augunum og svitna við bonafide nýaldar80s í rafmögnuðum búningi. Þeir eru meiraðsegja með acoustic sett, haha, sjii ég hlakka svo til. 'Living Daylights' spilað með kassagítar og panflautu? Uuuu, já takk.

Þurfti ekkert á Gulla Briem að halda eftir allt saman, en ég þakka honum samt kærlega fyrir að hafa fengið Dr. Harket til að tjá sig á Íslandi, sama hvað talaði svosem um.

Og á morgun: Sigur Rós. Og á fimmtudaginn: Regina Spektor og DeVotchKa. Og...í október: Franz Ferdinand. Og kannski seinna í september: Supergrass. Og svo Nine Inch Nails, ef ég sel ekki miðana og kaupi mér pels. Guð blessi tónaflóðið.

Aaron Brussard er 'president' í Jefferson Parish í Louisiana og sem slíkur var hann með yfirumsjón yfir varnarstarfi þegar vatn tók að flæða inní New Orleans. Hann á víst að hafa sent pumpuverkamenn heim frá vinnu sinni, og þegar stormurinn jókst gátu þeir ekki athugað hvort pumpurnar virkuðu almennilega. Í mjög svo erfiðu viðtali hjá Tim Russert hjá NBC, tjáir Brussard sig um það hvernig ríkisstjórnin skildi öll fórnarlömb flóðsins eftir, og eyddu meiri púðri í að tala og fylgjast með framvindu mála, en að koma og hjálpa. Þetta er eitthvað sem allir vita og hafa heyrt um. Margir hafa sagt að Brussard beri vissa ábyrgð á hvernig málin fóru, en það gerir viðtalið ekkert auðveldara, hvorki fyrir hann né okkur.

--- Aaron Brussard hjá Tim Russert, NBC ---

- - -

Þrátt fyrir að vera teiknaður, reiður íkorni, meikar Foamy mun meira sens en flest annað sem ég hef heyrt um fellibylinn Katrínu og allt það sem henni fylgdi.

--- Foamy the Squirrel vs. Katrina ---

- - -

Ef einhver hér úti minnist á þetta fáránlega mál, þá urrar fólk og hristir hausinn. Ég gaf smá pening í söfnun, það var ekkert rosalega mikið en ég gaf samt, og vona að aðrir sjái sér fært um að gera hið sama. Hér í Parsons er búið að safna barnabókum og leikföngum og nú þegar búið að senda marga kassa. Svo eru margir nemendur komnir í skólann frá New Orleans.

Það er skrýtið að hugsa til þess hve oft maður er minntur á að öll manns vandamál eru í rauninni ekkert miðað við það sem svo margir aðrir ganga í gegnum á sama tíma. Auðvitað verður lífið að halda áfram --bæði hjá mér og öðru fólki-- en ég hugsa oft um hvað maður sé í rauninni að gera. Stutt sjónvarpsauglýsing um bláfátækan tómatsbónda í Afríku, eða gamla konu sem lifir á því að selja hrísgrjón og er að missa það litla sem hún á vegna unfair trade frá vestrænum löndum, láta mig hata þessa mismunun. Ég hata líka hlutskipti Mexíkana hér í Bandaríkjunum, sem virðist vera að taka af borðum á veitingastöðum, vaska upp, hjólasendast með pizzur og raða í kæla á deli-um. Mér sýnist þeir hafa það allraverst af öllum, þrátt fyrir að langmestur rasisminn sé í garð fólks frá Kína, Thaílandi, Kóreu og Filippseyjum. Ég sé aldrei Mexíkana bakvið afgreiðsluborðið -nema þeir séu að selja Burrito, en þá er alltaf asíubúi eða bleiknefji nálægt. Ég þoli þetta ekki og það er ekkert sem ég get gert nema að gefa þeim ríflegt þjórfé. Ég ætla ekki að fara að sniðganga ákveðnar vörur, því það væri hreinlega hræsni af mér. Ég get t.d. ekki kosið að sniðganga Coke og þamba svo Pepsi, ekki á meðan að þau atriði sem ég kýs að "sniðganga" eru líka til staðar hjá Pepsi. Ég er heldur ekki tilbúinn að hætta að drekka gosdrykki og þrátt fyrir allar mínar skoðanir er ég ekki tilbúinn að gefa þægindin sem ég lifi við upp á bátinn. Það eina sem ég get gert er að líða illa yfir þessu og hjálpa þar sem mér sýnist ég geta hjálpað.

Ég er í skóla sem kostar mikinn pening, ég borga ansi háa leigu, ég á tölvu, ég nota internetið, ég á marga skó, ég á iPod, myndavél og vídeókameru, ég klára ekki alltaf matinn minn og mér finnst gaman að kaupa mér nýjar bækur. Ég vil ekki missa eitt einasta atriði, þrátt fyrir að fá í magann reglulega yfir öllu þessu.

Stundum langar mig að flytja til Mósambík og vinna á samyrkjubúi. Stundum langar mig að vinna í lottóinu, segja engum nema familíunni og örfáum vinum, og spreða pening útum allan heim. Stundum langar mig að hætta að ganga í merkjafötum og hætta að borða kjöt. Stundum langar mig að kaupa mér alltofdýran Diesel bol og vera í honum á meðan ég smjatta á McDonald's og þamba kók.

Þvílík vandamál.

- - -

Einsog alheimurinn veit þá er 11. september í dag og í tilefni þess var skólinn minn lokaður ásamt alltofmörgum öðrum opinberum byggingum. Ég sé ekki alveg tenginguna, en hún er örugglega mjög háfleyg. Svo var aftur kveikt á tvíburaljóskösturunum á Ground Zero. Þegar ég sá þá í fyrra fannst mér þeir vera besta hugmyndin um hvað ætti að koma þangað. Mér finnst það enn. Eitthvað við þessar ljóssúlur er bæði fallegt og ósigrandi. Annað en Freedom Towers, sem eru bæði skammarlega ljótir og vel sprengjanlegir fyrir þá sem það vilja.

Nóg um það. Eftir 18 mínútur kemur 12. september, og öllum er skítsama um þann dag.

Ég rakst á eftirfarandi blogg og finnst þetta fáránlega fyndið!

Gaur að nafni Winterson keypti sjóræningaútgáfu af Star Wars: Episode III Revenge of the Sith. Þegar hann horfði svo á myndina blasti við einhver lélegasta og fyndnasta þýðing sem hann hafði séð. Myndin var þýdd úr ensku, yfir á kínversku, og þaðan aftur á ensku, og er sumst svo skringilega orðað að...ég veit bara ekki hvað.

Ég læt fyrsta hluta færslunnar fylgja með, linkurinn á sjálfa færsluna kemur í lokin. Jesús hvað þetta er fyndið!

- - - - -

episode iii, the backstroke of the west

i saw revenge of the sith last weekend at a local theater with my friend joe who was in town on business. it was much better than the first two movies and a fitting end (err.. middle) to the star wars saga.

the next day i was walking past my friendly dvd salesperson and decided to check out revenge of the sith. i was assured the quality was good and for 7rmb why not give it a shot.

aside from the counters on the top of the screen and a distorted perspective it was ok- not high quality but watchable. the captions were a hilarious surprise- a direct english translation of the chinese interpretation of what the script was saying. it varied from being somewhat close to the script to being 'far far away'....

--- Vefsíða Wintersons ---

Jafnvel þó ykkur finnist Star Wars ekkert sniðugt, þá er þetta mjög fyndið, prófið bara að kíkja smá...

Einusinni var íslenskur umræðuvefur sem hét Icelandic National Team. Þangað komu allskonar hönnuðir, hönnunarnemar, ljósmyndarar og aðrir misáhugasamir og töludu misgáfulega um hönnun og hönnunartengt efni, og einsog vanalega þá fylgdi allskonar rusl með.

Þeir sem ráku vefinn gáfust á endanum upp á öllu kjaftæðinu og lokuðu honum. Þá spratt upp nýr vefur, ummerki.com, sem átti að virka á sama hátt, en það þýddi auðvitað að allir fávitarnir flykktust á nýja staðinn og drógu allskonar nýja aula með sér í leiðinni.

Mér finnst ótrúlega sorglegt að á meðan Ísland svitnar af rembingi við það að troða sér á öll kort hips&kúls, menningar, tísku, hönnunar, tónlistar og hvað-sem-er, þá virðist ekki vera til nógu stór hópur af vel þenkjandi skapandi einstaklingum til að halda uppi svo mikið sem einni lítilli vefsíðu. Þeir örfáu einstaklingar sem reyna reglulega að skapa umræðu fá ekkert annað en einnarlínu svör fá einhverjum ófyndnum, eða komment sem kemur umræðuefninu ekkert við.

Auðvitað veit ég að það á ekki að vera með ritskoðunarfasisma, en í þessu vilviki hefði það verið það eina til að bjarga vefnum. Þetta virkar meira einsog spjallrás í yngri bekkjum grunnskóla heldur en eini umræðuvefurinn --og það sem meira er-- eini staðurinn þar sem hönnuðir gátu skipst á skoðunum um allt það sem þeim fannst skipta máli. Ekki er FÍT (Félag íslenskra teiknara) að bjóða fólki upp á fyrirlestra og fundi, en það er varla hægt að sakast við þá þar sem að það mætir enginn hvort sem er. Kannski er rigning, eða ný sería af Fear Factor í sjónvarpinu?

Kannski er þetta séríslenzkt fyrirbæri, en með fullri virðingu fyrir þeim sem eru í alvöru þroskaheftir, þá er ég farinn að hallast að því að meirihluti íslenskra hönnuða sem nenna að skipta sér af umræðunni lifi fyrir það að þykjast vera það.

Og það fer fáránlega í taugarnar á mér.

Mér þykir mjög vænt um þessa fáu sem eru ekki fávitar, og ég held að þeir viti það. En ég nenni bara ekki meir og í fyrradag póstaði ég á ummerki þar sem ég óskaði eftir því að vera afskráður af vefnum. Ég er ekkert merkilegur gaur, ég er bara venjulegur hlunkur, en ég er samt hlunkur sem nennir ekki að láta sér blæða undan kjánahrolli í hvert skipti sem hann les þessi fáránlegu komment. Er í alvöru of mikið til að ætlast að þeir sem hafa ekki þroska til að taka þátt í umræðu um einstök efni, þegi bara? Það gleður mig að svona margir sem eru ómenntaðir og/eða starfa ekki í faginu vilji taka þátt í umræðunni, en alltofmargir þeirra eru greinilega hálfvitar.

Einn brandarakallinn, sem þorir ekki að skrifa undir nafni og kallar sig Kleina, hefur, án þess að klikka, tekist að skemma ALLA umræðuþræði sem hann kommentar á. Elsku Kleina, það er ástæða fyrir því að fólk tjáir sig sjaldan á þessum vef, og hún er akkúrat svona komment. Þeim sem finnst Kleina vera fyndin/nn ætti að finnast enn fyndnara þegar þessi vefur lokar, eftir að enginn með vit í hausnum nennir að heimsækja hann lengur. Ég vildi óska að Kleina fattaði að þetta snýst ekki um að vera með aulahúmor eður ei, þetta snýst um að á öllu helvítis Íslandi er EINN staður til að ræða svona hluti, og þeir sem eru að hlusta eru allir 12 ára.

Ég er ekki trúður. Annars væri þetta fullkomið.

A mbl.is er frettin "Stakk 10 mánaða gamalt barn á götu í New York"
(sama frett fra NY Times)

Thad sem gerdist var ad rett eftir kl. 17 rauk gedtrufladur madur ad konu med barnavagn og stakk barnid thar sem thad la i vagninum.

Thetta er otrulega faranlega hraedilegt. Thetta gerdist ekki a midri Manhattan, heldur lengst uppi Washington Heights, sem liggur fyrir ofan Harlem. Ekki ad thad skipti svosem mali fyrir alla, en thad skiptir mali fyrir mig, thvi mig langar hvorki ad bua i gotu eda i hverfi sem svona gerist. En thad er frekar vonlaust ad hugsa svona, thvi thetta gerist utum allt, allsstadar i heiminum.

Rett hja husinu thar sem Katrin byr i Kaupmannahofn, fundust likamshlutar i ruslinu. Haus, laeri og oxl, eda eitthvad thviumlikt.

A Hverfisgotu er liklega buid ad fremja fleiri mord en a nokkrum odrum stad a Islandi (a.m.k. sidan a vikingaold). Kannski er Leifsgata ofarlega a listanum, en thetta gerist allt nidri midbae Reykjavikur. Og Hamraborg, en Reykjavik er stadurinn ef folk vill drepa.

Thar sem eg by nuna, i Chinatown, er mjog litid um glaepi og thetta logregluumdaemi sagt vera eitt thad rolegasta a Manhattan. Reyndar er meirihluti Manhattan, sem og sum uthverfin, ordin mjog orugg, en ad sjalfsogdu er alltaf einhverjir sem verda ad stela veskjum, stinga og drepa.

Vaeri ekki bara best ad kaupa einhverja fallega (eda ljota) eyju og fljuga med alla tha sem hafa ahuga a glaepum og drapum thangad, a first class? Eg skal gladur splaesa sma snakki og lakkris, ef eg tharf ekki ad sja vidkomandi aftur. A eyjunni mega svo ibuarnir drepa og stela einsog tha lystir, og thad eru engin takmork fyrir fjolda ibua.

Vestmannaeyjar eru godur kandidat fyrir islenska bofa og mordingja, og litid thvi til fyrirstodu ad flytja tha alla thangad med Herjolfi og slita svo a oll samskipti vid eyjuna. Their Vestmannaeyjingar sem thrjoskast vid og vilja bua thar afram mega bara gera thad a sina eigin abyrgd.

Thad sama gildir um folk sem byr a yfirlystum snjoflodahaettusvaedum her a Islandi. Eg skil vel ad thetta folk eigi baedi heimili og minningar, en thad er ekki haegt ad bjoda odru folki upp a ad bera abyrgd a lifi theirra, bara utaf thrjosku og thvi sem theim finnst liklega vera 'sjalfsogd mannrettindi'. Thad er betra, oruggara og odyrara fyrir alla ad folk flytjist af thessum svaedum, og byggi upp ny hverfi utan haettusvaeda. Og mer finnst lika ad fafrodir rjupnaveidimenn sem vilja endilega fara uppa heidi med batterislausan gsmsima eigi ad skrifa undir samning adur en their fara, thar sem their velji a milli thess ad lata ekki bjarga ser thegar their tynast, eda oska eftir bjorgun og gefi tha upp kreditkortanumer svo haegt se ad rukka tha.

Eg veit ekki afhverju gedsjuklingurinn i New York let mig fara a hugsa um thetta, en hann gerdi thad samt. Fuck them all.

Ó mig ofurauman!

Mér þykir leitt að trufla gleðivímuna sem helltist yfir heiminn þegar ég afhjúpaði writePodinn, en ég er í tvöföldu sjokki.

FYRST - var ég að labba upp stigann í mestu makindum, með glóðvolgar pizzusneiðar í rjúkandi kassa, hlustandi á geysifallegt lag í fínu heyrnartólunum mínum. Þá alltíeinu -ÍÍÍÍÍK- hættir lagið og Angel of Harlem með húsbandi satans, U-helvítis-2, þrusast inní líkamann minn.

En sú martröð, en sú ógn og skelfing! Afhverju ég og afhverju núna?

Af öllum böndum sem hefðu getað skemmt mp3-fælinn, þá þurfti þetta að vera U2??? Má ég þá plís hefna mín og skemma alla U2 fæla í staðinn? Það held ég nú. Nú er ég kominn með verkefni fyrir forritunartímann minn, o sei sei sei sei sei. Bonovox og Brúnin: þið eruð dauðir.

En...

...SVO - lagði ég pizzakassann frá mér í algjöru losti og kveikti á loftkælingunni. HVA– SÉ ÉG Á VEGGNUM? KAKKALAKKAVI–BJÓ–SHELVÍTI!!! Og hann var stór. Þó hann sé ekki jafnstór og hestur eða húsbíll þá er hann samt stór. Svo er hann með dinglandi og iðandi loftnet (sem ná örugglega bara U2 allan sólarhringinn). Ojbjakk helvítis kakkalakki, farðu út úr mínu lífi og aldrei koma aftur. Ég náði í skítugt júllaglas og skvetti sullinu úr því, þreif skítugt og krumpað júllatímarit og þrammaði svo inní herbergi til að góma kakkalakkann, þar sem hann stóð bara Á VEGGNUM FYRIR OFAN KODDANN MINN og glotti.

--ég er btw að líta bakvið mig á 3ja sekúndna fresti--

Ég steig uppí rúm og skellti glasinu á vegginn, EN HITTI EKKI og helvítis paddan datt OFAN Á KODDANN MINN og skreið eftir lakinu mínu og útí horn og niðrá gólf þar sem myrkrið dvelur og er þar núna.

AFHVERJU ÉG OG AFHVERJU NÚNA???

Ég skil ekki neitt. Dagurinn er búinn að vera fínn, geysifínn. Mangó mín á afmæli, ég svaf út, keypti king size Pay Day, greiddi mér fínt, gat tekið út pening í leiðinlega hraðbankanum...you name it, það virkaði.

Svo er hálftími eftir af sólarhringnum og þá hrynur allt?

Hvernig á ég að geta sofið með kakkalakka skríðandi í rúminu mínu??? Vill einhver segja mér það???

Ég hætti bara að sofa. Svefn er ofmetinn hvortsemer. Ætla að horfa á öll sísonin af Dallas, byrja á því. Svo tek ég Falcon Crest, Svartaskóg, Þingsjá, Stiklur og Stundina okkar, sé svo til hvort kakkalakkinn sé farinn.

----
uppfært: jæja, ég gefst upp, andskotinn hafi það. Rúllaði upp þykkasta og leiðinlegasta tímaritinu sem ég fann og reyndi að lyfta rúminu mínu, en missti það niður, klemmdi putta, rak hnéð í og missti blaðið. Ekki nógu gott. Held ég hafi heyrt hátíðnihlátur.

Nú klæjar mig allsstaðar. Og ef ég sé eitthvað -sama hvað- þá ímynda ég mér að það hreyfist, og mig langar að drepa það. Morgundagur, hvar ertu nú?

Ég sé þetta fyrir mér...sigra heiminn...

writePod er glæsileg vara, finnst ykkur ekki?
Kannski verð ég ríkur...

Fagnið, gervöll veröld, því það er kominn nýr iPodalingur. Hann heitir Nano og er nano-lítill og mjór, og því algjör lingur.

Hann er fáránlega þunnur, jafnþunnur eða þynnri en vel yddaður blýantur, til í 2GB ($199) og 4GB ($249)útfærslum og...ég veit það ekki...er hann flottur? Hann er dáldið aumingjalegur og brothættur. Eiginlega einsog vonnabí venjulegur, týpan sem maður kaupir útá götu og heitir flyPod. Eða eitthvað...æji ég veit það ekki.

Sko, Sjúffleijinn finnst mér t.d. ekkert voðalega "flottur", þó það sé kannski ekki aðalmarkmiðið, en hann er voðalega lítill og nettur og blabla. En hey, iPod mini er svo þægilegur einmitt afþví að hann er kám-frír. Hann er reyndar bara til í litum, ekki svona corporate hvítstálaður, og svo eyddu "þeir" miklu púðri í að gera hann 6GB, bara til þess að búa til enn einn iPodinn sem er í skrítinni stærð (gígabætslega séð) og lítur veiklulega út.
----
uppfært:
1- iPod Mini er horfinn af vefsíðu Apple
2- á iPod Nano er heyrnartólatengið neðan á. Pfff rusl!
----

En hey, fyrst þeir voru að gera hann jafn mjóan og blýant, afhverju ekki að fara alla leið og gera hann gulan og festa strokleður á endann? Þá fyrst erum við að tala samann. writePod eða eitthvað. Mí læk.

Elsku elsku elsku mangó sín á ammæli í dag.

Hún er

Það má hringja, senda sms og ímeila kveðjur, söngva, tilfinningaþrungin ljóð, málverk, skó o.s.frv.

Til hamingju árstin! Vild'ég gæti verið hjá þér og knúst þig og eldað fínan morgunmat og hádegismat og snarl og bröns og kvöldmat og eftirrétt og kvöldsnarl og fleira gott. :*

Sit her i fyrsta timanum og finnst thad bara fint. Thetta er forritunartimi og eg held ad eg geti alveg laert eitthvad. Ef ekki, tha er hr. Kennari mjog opinn fyrir thvi ad madur geri bara eitthvad annad fyrir hann i stadinn. Ekki kynferdislegt, ef thid vorud ad paela hvad 'eitthvad' thydir.

A.m.k. vona eg ekki...

Thad er borgarsol og -blida og eg er bara a bol og i filing. Jaha. Engir islenskir stafir draga adeins ur hressleikanum en svo fer eg a Coldplay tonleika i kvold sem gerir mig orugglega gladan lika.

Ja Njordur og allir minir vinir:, eg veit ad eg er ludi i ykkar augum, en eg er samt ad fara a tonleikana og thad verdur gaman.

Bae.

Stundum gleymist ad elska maedur. Hvad gerist tha? Nu, einsog hann synir i eftirfarandi myndskeidi, tha kemur Kennedy og elskar thaer, hvad annad!

Kennedy - 'Your Mama'

Fallegt lag og frabaert myndband...honum er alvara!

Hér er smávegis tónlistarfí≠nerí≠ sem ég er búinn að hlusta mismikið á:

Minotaur Shock
...er breskur drengur einsamall sem býr til frábæra tónlist. Hann kemur frá Bristol einsog svo margir aðrir klárir, og fer vonandi einhvern daginn til Íslands, einsog svo margir aðrir klárir, en stoppar auðvitað fyrst í≠ New York til að gleðja mig. Hann gerði einusinni elektróní≠ska tónlist en á sí≠ðustu plötu var allt spilað á hljóðfæri af honum sjálfum. Uppáhaldslagið mitt í≠ dag er 'Vigo Bay' af plötunni Maritime. Það er frrrrábært lag og fer á risastóru safnplötuna mí≠na sem heitir Sorg og gleði lí≠fs mí≠ns: Lögin sem ég vildi að ég hefði samið.
- minotaurshock.com
- kaupa á Amazon

Jorge Ben
Brasilí≠skt tónlistartröll sem er ví≠st ótrúlega mikið heimsfrægur. Náði samt aldrei í≠ eyrun mí≠n, a.m.k. ekki svo ég vissi. Er búinn að gefa út trilljón plötur sí≠ðan frá miðri sí≠ðustu öld og gerir ekki væmin gí≠tarlög eingöngu (samdi t.d. 'Mas Que Nada', satt!) heldur lí≠ka rafmagnaða stuðtjúttara ('Africa Brasil Zambi') og fræg fótboltalög ('Umbabararumba').
- jorgeben.com

DeVotchKa!
Amerí≠skt band sem lí≠tur út einsog rússneskt og gerir frábæra sveita-, hlöðu- og austur-evrópska popptónlist...í≠ rokkbúningi...með harmónikkum...og tilfinningum. ííkei, besta leiðin er að horfa á treilerinn fyrir myndina Everything is Illuminated (sem er örugglega frábær mynd, a.m.k. er sagan æði), lagið 'How it Ends' af plötunni How it Ends kemur í≠ lokin og er frábært. Ég fæ alltaf gæsahúð þegar lagið kemur og sólblómin eru útum allt. Jájá, ég veit, svaka væmið og undarlegt en samt satt. Ég ætla að sjá þá spila með Reginu Spektor þann 15. september. Heppinn tappi, ég.
- devotchka.net

Khonnor
Hann er 17 ára. Fyrsta platan hans Handwriting er frábær.
- infó

Langhorne Slim
Antifolk trúbadorhetja með hatt. Hann grettir sig mikið þegar hann syngur með sérstöku röddinni sinni. Lögin eru gamaldags á mjög góðan hátt. Hlaða, fornbí≠ll, skyrtur, axlabönd, skjalataska með peningum og góðhjartaður bóndi passar einhvernveginn vel við fí≠linginn. Hann var að gefa út þriðju plötuna sí≠na, When the Sun's Gone Down og mér finnst hún skemmtileg, ókei?
- infó

Quinoline Yellow
Elektróní≠k frá SKAM útgáfunni (Bola, Wevie Stonder, Boards of Canada o.fl.) NíΩja platan Dol-Goy Assist er fí≠n.
- infó

The Broken Family Band
Lagið 'John Belushi' af Welcome Home Loser er skemmtilegt. Veit ekki alveg með allt hitt, en það er kannski mjög skemmtilegt lí≠ka.
- thebrokenfamilyband.com

...og svo eru Boards of Canada að fara að gefa út plötuna The Campfire Headphase. Einsog fyrir allar sí≠ðustu útgáfur þeirra eru allskonar plat-eintök af plötunni á netinu en innámilli leynast alvöru lögin. Ég held að ég hafi heyrt þau, finnst sum skrýtin og önnur góð, en ég veit ekkert ennþá, læt ekki hlaupa með mig í≠ gönur. Og til að svara því≠ sem brennur á vörum allra þá er koverið eins. Andlitslaust 70s hippabarn í≠ voða litlum fí≠ling og svo smá fótósjopp.

Kominn til New York, og fékk minn tóken marblett á öxlina eftir að bera þunga punginn. I bruise like a peach, það er greinilegt, og ég þarf að kaupa mér púður eða meik til að styrkja í≠myndina.

Er á leiðinni út að skoða í≠búð með Teo, vonandi er í≠búðin fí≠n svo ég þurfi ekki að skoða margan viðbjóðinn. Júllinn var þó með allt frekar ágætt þegar ég kom, og hvorki nautahakk í≠ vaskinum né neðanbeltishár yfir öllu inná baði...og stofu... Já, þetta var fí≠nt.

Sé að það borgar sig enganveginn að hringja til Íslands án long distance sí≠makorts. Hélt ég hefði hringt bara 3svar eða eitthvað svoleiðis en komst svo að því≠ að sí≠mtölin voru aðeins fleiri...og aðeins dýrari. Hvernig væri að gefa mér rauðan sí≠ma með ljósi og beinni lí≠nu til Íslands?

--

Allt fyrir utan nýjustu tvær færslurnar á sí≠ðunni er ansi skrýtið, spurningarmerki hér og þar og ekki hægt að skilja neitt. Þetta er allt útaf charsettinu og settöppinu á Movable Type-inu, sem ég er farinn að þola ekki. Reyndi að uppfæra í≠ version 3.2 og lenti í≠ veseni í≠ marga daga, og þegar ég breytti aftur í≠ 3.17 þá er allt eitthvað vangefið. Nú er ég með "charset=UTF-8" fyrst það sem endar á "1252" virkar ekki. Ef ég er með UTF-8, þá eru nýjustu færslurnar í≠ lagi en ALLT ANNA– ónýtt. Ef ég er með 1252 þá eru nýjustu færslurnar ógeðslegar en ALLT ANNA– fullkomið. Skil ekki. Veit ekki. Hjálp, einhver? Á ég kannski bara að kaupa mér ritvél og faxtæki?

--

Ég og Auður fórum í≠ gær og horfðum á mig borða kebab og sáum svo spænsku myndina El Crimen Ferpecto (Hinn kullfomni glæpur). Hún var skemmtileg og skrýtin. Hefði kannski ekki virkað jafn vel ef hún væri amerí≠sk, þá hefði hún orðið pí≠nu sillí≠...held ég. En þessi mynd var ótrúlega fyndin á köflum, og troðfull af allskonar sniðugum smáatriðum.

Áður en myndin byrjaði gerðist samt það skrýtnasta. Einhver miðaldra maður með minniháttar fí≠lalappaveiki staulaðist útúr salnum með staf og bundið um lappirnar. Við fylgdumst með honum labba ólýsanlega hægt í≠ átt að tröppunum en vorum hætt að spá í≠ honum þegar hann fór alltí≠einu að stynja. Ég var fyrst ekkert viss hvort þetta væri hann (þetta var nefnilega pí≠nu frygðarstunuleg þjáningarstuna), en ég og Auður (og allir hinir) gláptum aftan á hann og sáum að þetta kom úr honum. Greyið maðurinn var sárþjáður að staulast niður tröppurnar, af 3. hæð! Afhverju fór hann ekki í≠ lyftuna? HA??? Skil ekki. Ráðgáta lí≠fs mí≠ns. OG, afhverju var hann í≠ stuttbuxum?

Ó mig tækniauman, enn einusinni ákvað ég að hlýða kalli hugbúnaðarframleiðanda sem þykir ekkert vænt um litla manninn (mig) og uppfæra %#!&?‚Ä∞¬¢@ bloggkerfið...og það eina sem ég græddi á því≠ var að allt varð brjótt í≠ marga daga og nú er ég mjög hræddur um að öll íslenskan sé brjótt.

Og afhverju geri ég þetta? Vegna þess að það er búið að tyggja það oní mig að maður eigi alltaf að eiga það nýjasta og besta, og að ef maður eigi eitthvað gamalt forrit þá springi lyklaborðið, kvikni í skjánum og bloggið birti lygar, slúður og ófótósjoppaðar myndir af manni sjálfum berum að ofan og nývöknuðum með bólur og exem. Má ekki við svoleiðis, ekki á þessum grimma degi.

Sko, í fyrsta lagi varð ég fyrir nærridauðareynslu í dag. Ég veit vel að í ljósi nýafstaðinna atburða í heiminum í dag, þar sem tugir þúsunda eru heimilislausir og mörgþúsund saklausra borgar hafa dáið bæði vegna beinna afleiðinga stríðsins í Írak (panikkið á brúnni) og vegna fellibylsins, þá er þetta kannski ekki svo stórvægilegt, en fyrir mig, og BARA mig þá er þetta mikið mál. Ég var nefnilega á gangi í Borgartúninu og ætlaði að labba yfir götuna rétt hjá hringtorginu við bensínstöðina. Auðvitað fór ég yfir gangbraut, enda löghlýðinn, vel upp alinn og einstaklega vel ilmandi. Þegar ég var búinn að stíga eitt lítið hænuskref á seinni akreinina heyrði ég hljóð sem minnti mig á útþanda bílvél. Til öryggis ákvað ég að hlunkast af stað og greikka sporið til að verða ekki fyrir einhverjum fávita á sendibíl með sláttuvélar og hrífur á pallinum, einsog fylla göturnar á sumrin. En ég hafði varla hlunkast áfram um þrjú skref þegar að grár Porssj (eða Porsche, fyrir þá sem fíla svoleiðis) skaust uppá hringtorgið og skransaðist framhjá mér á a.m.k. 100km/klst þannig að ég fann vindgustinn leika við lærin mín og gott ef ég heyrði ekki einhvern brýna ljáinn sinn í nokkur sekúndubrot. Í bílnum var ekki einn, heldur tveir köflóttskyrtaðir FÁVITAR skellihlæjandi með Blackberry símana sína, örugglega tottandi smyglaða vindla og smjattandi á smyglaðri skinku. Ef ykkur vantar útlit á þessa myndrænu lýsingu þá mæli ég með að þið leigið myndina um Ferris Bueller, atriðið þar sem valet-gaurarnir fljúga um loftin blá á fína bílnum er akkúrat það sem flaug í gegnum huga minn. Þeir fávitar voru einmitt tveir, alveg einsog þessir sem héldu svo áfram á þreföldum hljóðhraða niður Borgartúnið. Það besta er að skíthællinn er með einkanúmer og allir vita að þeir sem eiga einkanúmer eru, með örfáum undantekningum (þ.á.m. mér sjálfum), ofur-plebbar.

Ef ég hefði verið með stóran og beittan lykil, eða haldið á haka, hrífu, skóflu eða akkeri, þá hefði ég hoggið í bílinn af öllu afli, en þar sem ég var óvopnaður sperrti ég bara upp löngutöng og rembdist eins fast og ég gat við að spýta út hatrinu. Helvítis aular.

Fyrir ykkur sem heima sitjið þá er þetta semsagt grár Porsche með einkanúmerið PS eða P.S., bara það sem er hallærislegra.

Auðvitað er ég stútfullur af fordómum og þessar köflóttu skyrtur sem ég sáu gátu alveg eins hafa verið röndóttar, nú eða einlitar. Og kannski var bílstjórinn miðaldra fáráðlingur með illa vaxna kellingarherfuna í framsætinu með sér, nú eða viðhaldshlussuna, hvað veit ég. Það eina sem ég veit er að ef ég hefði verið í símanum eða hlustað á iPodinn minn, eða ef ég hefði ekki sýnt svona frámuna frábær viðbrögð, eða ef ég væri lítil stelpa á leið heim úr skólanum eða eldri maður í rólegum göngutúr, þá væri ég kannski dáinn. Og þá myndi ég andsetjast á þennan fávita og alla hans ætt.

Porsche bílstjóri druslunnar PS: einn daginn verður þú dauður og þá hitti ég þig í fjöru, eða hvað sem þeir segja. Og svo er þessi bíll þinn alveg einsog Datsun.

- -

Atriði tvö: þar sem afi minn keyrir sallarólegur á leið í banka, kemur einhver annar viðbragðsfatlaður asnakjálki og keyrir aftan á hann. Afi minn er óslasaður, sem betur fer, og ég vona að hann fái ekki bakverki eða annað slíkt. En bíllinn er hinsvegar ansi beyglaður, og þetta var enginn venjulegur bíll. Þetta var Audi 100, árgerð 1987, ekinn 90.000 kílómetra og þegar ég segi að hann sé einsog nýr, þá meina ég það: hann er einsog nýr! Lakkið, áklæðið, innréttingin, vélin, skottið, rúðurnar...allt skínandi fínt og fullkomlega vel með farið og allt! Í 18 ár hefur ömmu minni og afa tekist að halda bílnum heilum, aldrei neitt komið fyrir hann, jafnvel þó aular einsog ég hafi fengið hann lánaðan og jafnvel lagt honum niðrí miðbæ. En svo kemur að því að bíllinn beyglist, og þá er það ekki ömmu minni eða afa mínum að kenna, heldur einhverjum jeppafáráðling sem var "annars hugar". Já, vonandi verður ekki mikið vandamál að fá númeraplötuna rétta, það verður okkar vandamál að díla við tryggingarfélag sem vill pottþétt borga bílinn út og spara sér peninginn. Hvers virði er 18 ára gamall Audi í fullkomnu ástandi? Pottþétt ekki meira virði en kostar að gera við skottið.

íöFF PíöFF mér er heitt í hamsi. Afhverju getur fólk ekki sleppt því að vera annars hugar þegar það er útí umferðinni? Ef þú verður að vera annars hugar, keyptu þér þá kvartmílubraut, raðaðu fjölskyldunni, ættingjum og vinum á brautina, hringdu svo til útlanda úr farsímanum, opnaðu bjór og keyrðu af stað.

Þegar ég eignast börn (frábær börn, btw) þá ætla ég að smíða björt, hrein og fín neðanjarðargöng svo börnin mín geti hjólað í skólann án þess að þurfa að hafa áhyggjur af ökumönnum og -konum á 3ja tonna bílum sem verða að vera annars hugar. ÷ðrum börnum er velkomið að nota göngin. En þau verða bara fyrir börn. Og það verða allir að vera með hjálm. Og það verða hollar kökur á miðri leið. Ókei, nú líður mér betur.