Bryndís minnti mig á bíóferðina um daginn þegar einhverjum einum misþroska derhúfuðum drengling með svaðalegt yfirbit og rakasta og mest fuzzy augnaráð sem ég hef séð tókst að stinka upp heilt bíóhús.

Honum (og kannski vinum hans) tókst að blanda og safna saman öllum þeim lyktum sem maður vill ekki finna þegar maður er í bíó. Táfýla, rassalykt, hárlykt, reykingjarstækja, lykt sem kemur af manni þegar maður púlar í of þykkri peysu þannig að það gufar af manni og maður lyktar eiginlega einsog hundur í mollulegu þvottahúsi, svitalykt, kallalykt sem kemur af fötum fólks sem svitnar í fötin sín og brýtur þau svo snyrtilega saman og setur settlega uppí hillu og örugglega tvígengisolíulykt einsog var alltaf af töffurunum sem áttu skellinöðru í gaggó. Og koltvísýringur. Hah!

Því miður var erfitt, næstum ómögulegt að segja eitthvað við drenginn, því hjá honum voru ljósin kveikt en enginn heima, ef þú skilur hvað ég á við. Það ætti hópur baráttufólks að grípa hann á næstu powersýningu og spúla hann á næsta plani. Og gefa honum teina. Og ilmkúlur. Og mölkúlur einsog Palli og Toggi áttu alltaf.