Á meðan að mér finnst frábært að allir telja sig geta stofnað hljómsveit, bókað gigg og svo bara kveikt á magnaranum og byrjað að spila, þá finnst mér tónlistarstefnan sem var í gangi í miðbænum í dag fáránlega einhæf.

Ekki misskilja mig, þegar ég horfði á rauðhærða og hárbartaða söngvara þriggja manna paunkhljómsveitarinnar fyrir utan bolabúðina (Ósóma?) þá brosti ég hringinn og fannst söngvarinn æðislegur og trommarinn æðislegur og bassaleikarinn æðislegur, en aðallega því þeir voru svo litir. Þeir voru semsagt krútt, og mér sýndist flestir nærstaddir vera að hugsa það nákvæmlega sama. "Johnny fokkíngs Ká er maðurinn" gargaði söngvarinn og ég hugsaði "aaaj, gússígú, en sætur".

En, þegar ég gekk lengra niður Laugaveginn var þetta það eina sem heyrðist, missíðhærðir og -hásir strákar að garga við undirspil félaga sinna. Allt rokk. Allt garg. Allt eins. Ef það hefði ekki verið fyrir kornungu breikarana þrjá sem voru meiraðsegja svo svalir að taka af sér derhúfuna og biðja um klink, þá hefði þessi dagur getað verið tileinkaður gargi. Ég hlusta á allskonar músík og finnst eitthvað skemmtilegt og leiðinlegt í öllum stefnum -meiraðsegja úllíngapoppi- en ég hefði orðið pínu glaðari ef ég hefði séð telpurnar í Nælon oná einhverskonar trukki í vel æfðum hópdansi. Að vísu var KK og krú niðrá Ingólfstorgi, en hann bjó til einhverskonar mega-fídbakk með gítarnum sínum og tók því líka þátt í garginu.

Hey, svo fann ég geitunga. Mikið af þeim. Dauðir út mæ ers. Þeir eru bara búnir að vera í felum og bíða eftir þessum merka degi, bara til þess eins að fljúga í andlitin á litlum börnum með kandíflosklessur á enninu og láta allar úllíngsstelpur hlaupa um gargandi og missa kúlið.

En miðbærinn var bara fínn. Ef þú mættir manneskju og hún gerði minnstu tilraun til að víkja sér frá og forða harkalegum hné-í-púnginn árekstri þá vissiru að það var útlendingur. Ef þú fékkst barnavagn í hælinn og flíspeysukusk í munninn, þá var það bara venjuleg íslensk húsmóðir í stuði.

Á næsta ári vil ég sjá kántrýhorn, teknóhorn, flamingódans, leðjuslag, glímu, skyrkast, pulsukappát, fjármálaráðgjöf og ljóð á 50 kall. Og enga geitunga.

Nú ætla ég að fara í menningarpartý, borða indverskan mat og troða reykingarlykt í fötin mín. Og ef ég er heppinn þá stígur einhver á skóna mína. Guð blessi menningu.