Éf ég vissi ekki betur þá væri það stórgóð hugmynd að gerast rokkstjarna. Eða a.m.k. meðlimur í þungbárusveit, stjörnu-statusinn væri optional.

Dreymdi nefnilega að ég væri í Metallica, fékk gítar og míkrafón og allt. Sjóvið var rosaflott: risastór ljós og geðveikt hljóðkerfi með himinháum hátölurum og auðvitað voru allir gaurarnir á staðnum í mergjuðu stuði. Lars Ulrich var reyndar með lítinn gítar og mér fannst hann syngja falskt. Svo leit hann mjög drengjalega út og var lítill, en þar sem hann var stórgóður vinur minn sem ég þekkti mjög vel þá var það ekkert að trufla mig.

Draumurinn skellti mér inní ca 5 mínútum fyrir tónleikana. Ég stóð á milli Lars og Kirk Hammett (sem var með mjög, mjög froðublautt hár) og mundaði gítarinn og stillti míkrafóninn. Mér fannst tónleikastaðurinn reyndar ekkert voðalega spes og eiginglega hálf skrítinn. Við stóðum nefnilega með allar græjurnar (og svaka ljósasjóvið og himinháu hátalarana) á gangstétt á Allen Street í Chinatown í New York (þar sem ég bý úti) og snerum í átt að Lower East Side, með glampandi ljósin frá veitingastaðnum Congee Village í andlitið og í mesta lagi, mesta lagi 8 ringlaða kínverja að horfa á okkur, sem voru flestir á leiðinni eitthvað annað.

Við byrjuðum svo að spila og allt fór að nötra vegna gríðarlegs hljóðkerfisins (og svaka ljósasjóvsins) og sumir kínverjarnir stoppuðu og horfðu á okkur gapandi. Ég fílaði mig ansi vel og söng hástöfum með a.m.k. þremur lögum (sem ég þekkti að sjálfsögðu jafnvel og mitt eigið handarbak) og hamaðist á gítarnum einsog morgundagurinn kæmi aldrei. Ég tók eftir huggulegri dömu sem stóð til hliðar og dillaði sér og sönglaði með. Hún var með svarta tjásulega hárkollu, í mjög möskvastórum og rifnum netasokkabuxum, svörtum óreymdum stáltáaskóm og með glitrandi eldingu á kinninni. Þetta var Margrét Anna. Hún var frekar kúl, ég held að ég hafi blikkað hana með haushnykk og fleygt hárinu fyrir hana a.m.k. fimm sinnum og sýndist það virka í hvert skiptið.

Eftir að hafa sungið mig hásan ákvað ég að garga "YEEEEEAAAAAAHHH" einsog sannri rokkstjörnu sæmir, nema gargið heyrðist aldrei úr himinháu hátölurunum. Það var þá sem ég áttaði mig á að míkrafónninn var ekki tengdur og gítarinn minn væri úr pappa. Ég fann skömmina og baksvita hellast yfir mig. Mér fannst vinir mínir í Metallicu hafa komið illa fram við mig. Ég leit á Mangó mína en hún ranghvolfdi bara augunum og sprengdi tyggjókúlu eða tvær. Gott ef hún hafi ekki fiktað í öryggisnælu í leiðinni.

Á meðan félagar mínir hófu fjórða lagið bakkaði ég af gangstéttinni og rölti heim. Á meðan ég leitaði að lyklunum fór ég að efast um að rokkstjörnubransinn væri eitthvað fyrir mig. Fannst ég vera eitthvað svo tilfinningaríkur.

Svo vaknaði ég. Ó þetta líf.