Indverski maturinn var himneskur þrátt fyrir að við biðum eftir honum í meira en klukkutíma, og þrátt fyrir að við nutum hans í nágrenni við morðingja, morðhús og sölumenn dauðans. Einn félagi þeirra sat út í glugga og átti bágt með að borða seríosið sitt sökum þess hve mikið hann starði á okkur. Ég skil að sumir vilji borða morgunmatinn sinn við gluggann, en bæði var klukkan um 21 --sem er ekki hinn opinberi morgunmatartími siðmenntaðs fólks-- og svo var hann útí glugga að stara. En hann má gera það sem hann vill, enda líklega með lifrarbólgu a, b og c.

Við erum flest búin að ropa öllum indverska matnum og loksins orðin þurr eftir sullið sem helltist yfir alla Reykvíkinga þegar flugeldarnir gerðu gat á himininn. Hlaupin upp Lindargötuna og panikkið sem þeim fylgdi minnti mig á atriði úr War of the Worlds. Allir reyndu að troðast hvað þeir gátu og flöskuhálsinn á Lindargötu jók bara á skelfinguna. Þvert yfir götuna stendur grindverk sem endar á vinnuskúr svo eina leiðin út (og inn) er þröngur göngustígur. Fullvaxnir karlmenn skildu konur og börn eftir og klóruðu sér leið eftir stígnum...ég sá marga góða menn liggja í valnum.

Hárið mitt fékk líka hressilega að kenna á því og heima hjá Söru og Ómari voru allir fluffy og uppgufandi.

Dr. Ólafur Þór Chelbat fræddi nærstadda um mismunandi áhrif ilsigs á líf fólks (aðallega þó frænda hans) og mun þessi þekking án efa breyta því hvernig við högum okkur næstu árin.

Við sáum einmana mótmælanda standa með ferðatösku fyrir utan Hótel Klöpp, en aðspurð sagðist hún ekki vera á leiðinni inná hótelið, heldur vera að bíða eftir einhverju. Einhverju. Ég hef ekki hugmynd eftir hverju hún var að bíða, en vonandi veit hún að Kárahnjúkar eru útá landi. Á hóteltröppunum lá ungur drengur í hnipri, en litla sæta höfuðið hans var umvafið hettu, og því lítil hætta á ferð. Eftir smá pot og hristing umlaði hann eitthvað sem enginn skilur, en reis á lappir með hjálp þriggja vinkvenna sinna, sem eru örugglega með honum í 7. bekk. Fyrst var hann alveg vankaður og vissi ekki að hann stæði uppréttur, en þegar hann muldraði "hvað eð é...hveð eðtu?" svaraði vinkona hans "Gugga...Gugga". Áður en litli glaumgosinn var svo mikið sem búinn að opna annað augað, færði hann höndina rólega niður eftir baki stúlkunnar og greip um aðra rasskinnina.

Þetta kalla ég fagmennsku. Hann veit hvað þarf til að komast af í þessum heimi og er ekkert að tvínóna við hlutina. Beint úr ræsinu í rómantík, úr tröppum í trylling, úr kuðli í knús. Og rassgríp.

Ben Stiller var svo á Óliver. Hann var greinilega að leika einhverskonar urban sjóræningja, og með heimagerða dredda undir tóbaksklút og geirvörtusíðan hökutopp (á hökunni) steig hann trylltan dans og sveiflaði höndunum einsog hann hefði aldrei gert annað. Hver kolbrún glæsipían á eftir annarri sveigði undan sveiflunni, en það hlaut að koma að því að hann klófesti eina hressa...og sú var sko hress! Hún var með allan pakkann: toppinn uppí loftið, sítt að aftan, með fínustu týpugleraugu, hendur í vösum, í frakka (líklega kasmír), flippuðum gallabuxum og loðskóm. Hún nuddaði sér upp við hann, hann nuddaði til baka og meira til. Á endanum kveiktu þau lostabál og ég og Ómar litum undan, við gátum ekki meir. Sem betur fer fóru þau út stuttu eftir mesta hamaganginn og ég sá að gaurinn var í mesta lagi 1,64. Smávaxin en klumpuð ástarbomba með stuttan þráð -- hver vill?

Og í Kringlunni í gær (sunnudag) mættu ég og móðir mín derhúfuðum úllingi sem spígsporaði um í brakandi skóm íklæddur bleikum fráhnepptum pólóbol og gæjabuxum. Fyrst sá ég hann fyrir utan Rollingabúðina og velti því fyrir mér hvernig úllingur einsog hann hefði meikað að stíga uppúr þynnkunni og taka strætó í Kringluna. Ég sá hann svo aftur skoða inní Boss skítabúðina og undraði mig á brakinu í skónum. Þegar við mættum honum í þriðja skiptið sá ég almennilega framan í hann og hvíslaði að grandalausri móður minni að þetta væri Ryan Philippe, maðurinn sem Siggi eyddi kvöldinu í að sjá pissa á Óliver hér um árið. Mamma sneri sér við og sagði "ha", enda var hann ekki svo kyntrylltur að konur féllu í yfirlið. Kannski er það einum of mikið til að ætlast af einum manni, en ef þetta var hann í alvöru þá sé ég að ég gæti leikið tröll í hvaða hollívúdmynd sem er. Ég er greinilega höfðinu hærri en flestir millarnir, og samt er ég bara 1,77 í mesta lagi. Kannski 1,77 og hálfur en það segja bara þeir sem eru litlir, og lítill er ég greinilega no more.

Ég og mamma veltum því fyrir okkur hvort við hefðum átt að bjóða honum með uppá Álftanes í ammælið, en ákváðum svo að það væri ekki sniðugt. Hann virkaði voðalega niðurdreginn og lónlí, en ef einhver af umsjónarfólkinu hefði sagt honum að það væri ekki kúl að hanga í Kringlunni á sunnudögum, þá hefði hann kannski verið meira jollí. Hvur veit.