Morðingjar skera dóp í kjallaraíbúðum. Ég er búinn að fá það staðfest, og finnst það pínu óþægilegt.

Í gær ákváðu ég og mamma (eða ég) að horfa á vídjó fyrir svefninn. Af einhverjum orsökum datt mér í hug að leigja "Hola í hjarta mínu" eftir Lukas Moodysson og lét mig gleyma um hvað myndir var, en einblína á hvað fólki fannst um hana, og hvað mér fannst um allar hinar myndirnar hans. Í stuttu máli fjallar myndin um unglingsstrák sem býr í íbúð með föður sínum. Á meðan strákurinn hangir inní herbergi tekur pabbinn upp klámmyndir, og aftan á hulstrinu stendur að í þetta skiptið fari allt verra en...já, verra en allir bjuggust við miðað við að þau eru að taka upp klámmynd?

Um leið og ég ýtti á play mundi ég og fattaði að skv. öllum reglum um parenthood er óþægilegt að horfa á kyssuatriði með foreldrum sínum. Ég man að þegar ég var úllíngur og eitthvað smá BINGÓ gerðist í kvikmynd eða sjónvarpsþætti þá varð ég ótrúlega skrýtinn og asnalegur því auðvitað var ég að rembast við að vera eins eðlilegur og ó-asnalegur og ég gat. Þannig að ég staðinn fyrir að fá mér annan sopa af kókinu og mylja smá popp, þá annaðhvort sat ég grafkyrr, hélt í mér andanum og þorði ekki að kyngja (því ég var svo eðlilegur, manstu) eða ég þambaði kók og hámaði í mig popp og byrjaði kannski að flauta lagstúf. Og í brjósti mínu barðist hjartað mitt sem bassatromma. Allt þetta svo ég gæti sýnst vera sallarólegur yfir eðlilegum gangi lífsins.

Þessi mynd er að sýna eðlilegan en ljótan gang lífsins, alveg einsog Lilya 4-ever en sú mynd er bara miklu miklu erfiðari, eiginlega erfiðasta mynd sem ég hef séð. Ég horfði á hana fyrir nokkrum árum með tveimur vinum mínum og þegar kreditlistinn kom í lokinn þá sátum við bara og þögðum. Ég skammaðist mín bæði fyrir að vera kall og vera mennskur. Það er ekki mjög þægileg tilfinning.

Hola í hjarta mínu byrjaði alveg einsog ég bjóst við og ég setti mig í stellingar fyrir að sjá eitthvað einum of óþægilegt og leið enn verr að vera að horfa á þetta með mömmu. En svo kom þetta óþægilega og myndin rúllaði áfram, mamma geispaði og fór að sofa og ég fékk noju yfir því að hún héldi að ég hefði planað að taka einhverja dónamynd því ég vissi að hún myndi fara að sofa og ég gæti verið einn inní stofu að horfa á bert hold. Mig grunar að ég sé einn um þá noju.

Alltíeinu geispaði ég og áttaði mig á því að þrátt fyrir að myndin væri vissulega erfið, þá væri hún alls ekki það sem ég var orðinn hræddur um að hún væri: erfiðari en Lilya 4-ever, eða eitthvað í líkingu við viðbjóðinn Base Moi eða Irreversible. Ég labbaði út í bíó af Base Moi og ætla ALDREI að horfa á Irreversible, enda sé ég engan tilgang með því. "Halli það er svo frábærlega raunverulegt naðgunaratriði þar sem einn gaurinn lemur annan með slökkvitæki". Vá, í alvöru? Þarf ég að sjá það? Langar einhvern að sjá það?

Ég lá í sófanum í gær og var meiraðsegja að hugsa um að spóla smá áfram því mér fannst eitthvað vanta í myndina, þó svo að þemað væri harkalega áhugavert þá voru sumar samræðurnar greinilega þannig að ég geispaði. Ég var ekki að leita að brjóstum eða appelsínuhúð, ég var bara alltof meðvitaður um að ég væri að horfa á bíómynd. En ég spólaði ekki og myndin hélt áfram, ég sagði oj nokkrum sinnum og svo...var hún búin. Og þá fannst mér mjög skrýtið að hafa lesið alla þessa dóma um að fólk skiptist í tvo hópa, þá sem hati myndina og þá sem elski hana.

Ég man ekki eftir að hafa lesið neitt slíkt um Lilya 4-ever og kannski hjálpaði það til við að gera hana að "erfiðri venjulegri mynd", á meðan allar þessar umsagnir um Holu í hjarta mínu láta mann undirbúa sig fyrir að gubba af geðshræringu. Ég gubbaði ekkert, borðaði bara snakk og hugsaði um allar hinar myndirnar hans sem mér finnst miklu betri. Svo hugsaði ég líka um hvort ég væri orðinn kaldrifjaður róbóti og svo hræðilega daufur fyrir viðbjóði að einu skiptin sem ég lokaði augunum var þegar ég sá blóð.

Þegar ég sá Lilya 4-ever fannst mér óumflýjanlegt að gapa af ófögnuði og endurskoða ALLT sem ég gerði. Á einhvern undarlegan hátt var ég að vona að þessi mynd gerði það sama, en ég er hræddur um að hún endi á sama hátt og Base Moi og Irreversible, sem afsökun fyrir fólk sem vill sjá klám.

Afhverju er ég að segja ykkur þetta? Afþví að í brjósti mínu berjast tilfinningar. Og í maga mínum er snakk.

Nú ætla ég að fara niðrí bæ að drífa mömmu mína, systur og vinkonur hennar í draugahúsið. Eins gott að það verði skerí. Draugar íslands, ekki bregðast mér og ekki hafa of dýrt inn.