Nú munu stúlkubörn um gervalla veröld hlaupa um í óstjórnlegri kátínu og hamagangi og prísa sig sæl fyrir ávalar rasskinnar og eigin húð.

Glenn Feron sér nefnilega um að breyta krumpuðum kvendum í lostafullar lafðir. Og samkvæmt þessu þá hefur hann meira en nóg að gera.

smellið á þennan:
Glenn Feron og svindlpíurnar

Púff. Heilinn minn sættir sig ekki við þessa mynd. Það er allt í rugli hér uppi.

What Classic Movie Are You?
personality tests by similarminds.com

Ég svaraði 45 spurningum eins satt og ég þorði og er ótrúlega feginn að ég er svona fínn.

Þessi leikur (eða talnaþraut fyrir þá sem finnst það meira kúl orð) heitir Sudoku. Reglurnar eru mjög einfaldar: settu tölur frá 1 til 9 í tómu reitina. Hver lóðréttur dálkur má aðeins innihalda eina af hverri tölu (1 til 9 fyrir þá sem vita ekkert hvað ég er að tala um). Sama gildir um hvern láréttan dálk og hvern 3x3 ferning.

Hvert einasta Sudoku er með einstaka lausn sem hægt er að finna án þess að giska. Heyriði það? Það er bannað að giska. Ef maður giskar þá skaðar guð kettling og leikurinn flækist.

Þetta er víst voða móðins útí hinum stóra heimi og eru ALLIR að fikta í þessu (Larry King, Stephen King, Don King og Svenni). Það er hægt að spila Sudoku á netinu (skoðið linkinn að ofan eða notið google), eða kaupa bók og leyfa öllum að sjá hvað maður er mikið nörd.

Sjáiði hvað ég er góður. Nú þarf engum að leiðast í vinnunni lengur. Allir spila Sudoku og hirða launin sín í lok mánaðarins. Er þetta ekki æðislegt?

Varað skoða Powerpointskjal með nokkrum "bestu ljósmyndum frá árinu 2003". Margar eru ótrúlega flottar, sumar eru kjút. Maður segir "aaah", "úúú" og "nuuuj".

Hér er Powerpointskjalið (um 3mb)
(hægrismell&vista)

Þetta er það sem bíður okkar allra. Ógn og skelfing.

Vil bara minna á þennan leik. Hann er búinn að gera flesta í kringum mig geðveika, þ.e. þangað til þeim tekst að leysa hann.

smelltu á mig

Nuj, eriggi Anastasía bara búin að fara í Lasik og henda öllum týpugleraugunum!

You go girl! Verst samt að hugsa til allrar stílísingarinnar sem byggð var í kringum glyrnurnar. Hún ætlaði að meika það sem gereygð poppstjarna, en varð að sætta sig við að títtnefndur John "dauði" Denver, Elvis Costello og John Lennon eru þeir einu sem púlla það af að vera með slæma sjón og selja plötur. En þeir voru líka karlar, og allir vita að karlar þurfa ekki að vera sætir.

Vonandi áttar hún sig á því að hún verði að missa nokkur kíló og verða dáldið brúnni ef hún vill í alvöru verða vinsæl.

Í þessum rituðu orðum er einhverskonar manga-afbökun að hefjast á stöðtvöplús...æjá, þetta er Yu-Gi-Oh. Byrjunin á þáttinum var stórkostleg blanda af manga, Gi-Joe og...rusli. Stóreygðir og broddhærðir hetjulingar að henda spjöldum hvor í annan. "Kiddi Krúkk keppir við Joey Wheeler", ha, nei ég meina, ha?

Britney Spears? The Boss? John Denver?

Nei elsku vin, þér hafið verið blekktir. Ef Clint væri sniðugur hefði hann hringt í þetta fyrirtæki og sent heila Hollywood vél af svona lookalikes til að lenda í Leifsstöð og djamma á Óliver, og sent bara alvöru krúið með fragt. Ég ábyrgist að 97% íslandsvina koma frá Celebrity Impersonators. Nennir einhver að toga í skeggið á Rob Schneider og athuga hvort hann sé alvöru?

p.s. ég efast um að John Denver lúkkalækið fái mikið að gera, þar sem frummyndin drapst í flugslysi '97. Þó veit maður aldrei, fréttir berast seint og illa á bóndabæi í Suðurríkjunum, sem og Breiðholtið.

Indverski maturinn var himneskur þrátt fyrir að við biðum eftir honum í meira en klukkutíma, og þrátt fyrir að við nutum hans í nágrenni við morðingja, morðhús og sölumenn dauðans. Einn félagi þeirra sat út í glugga og átti bágt með að borða seríosið sitt sökum þess hve mikið hann starði á okkur. Ég skil að sumir vilji borða morgunmatinn sinn við gluggann, en bæði var klukkan um 21 --sem er ekki hinn opinberi morgunmatartími siðmenntaðs fólks-- og svo var hann útí glugga að stara. En hann má gera það sem hann vill, enda líklega með lifrarbólgu a, b og c.

Við erum flest búin að ropa öllum indverska matnum og loksins orðin þurr eftir sullið sem helltist yfir alla Reykvíkinga þegar flugeldarnir gerðu gat á himininn. Hlaupin upp Lindargötuna og panikkið sem þeim fylgdi minnti mig á atriði úr War of the Worlds. Allir reyndu að troðast hvað þeir gátu og flöskuhálsinn á Lindargötu jók bara á skelfinguna. Þvert yfir götuna stendur grindverk sem endar á vinnuskúr svo eina leiðin út (og inn) er þröngur göngustígur. Fullvaxnir karlmenn skildu konur og börn eftir og klóruðu sér leið eftir stígnum...ég sá marga góða menn liggja í valnum.

Hárið mitt fékk líka hressilega að kenna á því og heima hjá Söru og Ómari voru allir fluffy og uppgufandi.

Dr. Ólafur Þór Chelbat fræddi nærstadda um mismunandi áhrif ilsigs á líf fólks (aðallega þó frænda hans) og mun þessi þekking án efa breyta því hvernig við högum okkur næstu árin.

Við sáum einmana mótmælanda standa með ferðatösku fyrir utan Hótel Klöpp, en aðspurð sagðist hún ekki vera á leiðinni inná hótelið, heldur vera að bíða eftir einhverju. Einhverju. Ég hef ekki hugmynd eftir hverju hún var að bíða, en vonandi veit hún að Kárahnjúkar eru útá landi. Á hóteltröppunum lá ungur drengur í hnipri, en litla sæta höfuðið hans var umvafið hettu, og því lítil hætta á ferð. Eftir smá pot og hristing umlaði hann eitthvað sem enginn skilur, en reis á lappir með hjálp þriggja vinkvenna sinna, sem eru örugglega með honum í 7. bekk. Fyrst var hann alveg vankaður og vissi ekki að hann stæði uppréttur, en þegar hann muldraði "hvað eð é...hveð eðtu?" svaraði vinkona hans "Gugga...Gugga". Áður en litli glaumgosinn var svo mikið sem búinn að opna annað augað, færði hann höndina rólega niður eftir baki stúlkunnar og greip um aðra rasskinnina.

Þetta kalla ég fagmennsku. Hann veit hvað þarf til að komast af í þessum heimi og er ekkert að tvínóna við hlutina. Beint úr ræsinu í rómantík, úr tröppum í trylling, úr kuðli í knús. Og rassgríp.

Ben Stiller var svo á Óliver. Hann var greinilega að leika einhverskonar urban sjóræningja, og með heimagerða dredda undir tóbaksklút og geirvörtusíðan hökutopp (á hökunni) steig hann trylltan dans og sveiflaði höndunum einsog hann hefði aldrei gert annað. Hver kolbrún glæsipían á eftir annarri sveigði undan sveiflunni, en það hlaut að koma að því að hann klófesti eina hressa...og sú var sko hress! Hún var með allan pakkann: toppinn uppí loftið, sítt að aftan, með fínustu týpugleraugu, hendur í vösum, í frakka (líklega kasmír), flippuðum gallabuxum og loðskóm. Hún nuddaði sér upp við hann, hann nuddaði til baka og meira til. Á endanum kveiktu þau lostabál og ég og Ómar litum undan, við gátum ekki meir. Sem betur fer fóru þau út stuttu eftir mesta hamaganginn og ég sá að gaurinn var í mesta lagi 1,64. Smávaxin en klumpuð ástarbomba með stuttan þráð -- hver vill?

Og í Kringlunni í gær (sunnudag) mættu ég og móðir mín derhúfuðum úllingi sem spígsporaði um í brakandi skóm íklæddur bleikum fráhnepptum pólóbol og gæjabuxum. Fyrst sá ég hann fyrir utan Rollingabúðina og velti því fyrir mér hvernig úllingur einsog hann hefði meikað að stíga uppúr þynnkunni og taka strætó í Kringluna. Ég sá hann svo aftur skoða inní Boss skítabúðina og undraði mig á brakinu í skónum. Þegar við mættum honum í þriðja skiptið sá ég almennilega framan í hann og hvíslaði að grandalausri móður minni að þetta væri Ryan Philippe, maðurinn sem Siggi eyddi kvöldinu í að sjá pissa á Óliver hér um árið. Mamma sneri sér við og sagði "ha", enda var hann ekki svo kyntrylltur að konur féllu í yfirlið. Kannski er það einum of mikið til að ætlast af einum manni, en ef þetta var hann í alvöru þá sé ég að ég gæti leikið tröll í hvaða hollívúdmynd sem er. Ég er greinilega höfðinu hærri en flestir millarnir, og samt er ég bara 1,77 í mesta lagi. Kannski 1,77 og hálfur en það segja bara þeir sem eru litlir, og lítill er ég greinilega no more.

Ég og mamma veltum því fyrir okkur hvort við hefðum átt að bjóða honum með uppá Álftanes í ammælið, en ákváðum svo að það væri ekki sniðugt. Hann virkaði voðalega niðurdreginn og lónlí, en ef einhver af umsjónarfólkinu hefði sagt honum að það væri ekki kúl að hanga í Kringlunni á sunnudögum, þá hefði hann kannski verið meira jollí. Hvur veit.

Úff púff.

Horfði á Open Water í annað sinn og fannst hún ekki hætishót þægilegri en í fyrsta skiptið. Ef eitthvað var fannst mér biðin eftir því sem ég man að gerðist gera óþægilegu mómentin enn óþægilegri.

Þessi viðburður (að ég sjái myndina í annað sinn) er næstum því stórmerkilegur því ég sá hana í fyrsta sinn þann 19. ágúst FYRIR HEILU ÁRI SÍ–AN!!! Trúiði þessu? Ég trúi því varla. Lol.:D:D:D:D

Fyrir þá sem hafa ekki enn séð myndina þá mæli ég enn og aftur með síðbuxum og engum vökva, engum fiskirétti í mallanum og engu fiskabúri nálægt sjónvarpinu. Og ekki vera í blautbúningi þegar þið komið ykkur fyrir í skraufþurri jarðneskri stofunni.

Fann svo hina stórkostlegu samsteypu Cyber Diver News Network sem er sko búin að kanna hina sönnu sögu á bakvið myndina og gefa hana út á internetinu.

Halli C er mjög ánægður með Þorstein J.

Þorsteinn J rekur einhverskonar veftímarit sem heitir Þetta líf. þetta líf, þar sem hann sýnir stuttmyndir, heimildarmyndir og öðruvísi misstuttar myndir. Ég myndi ekki vita um J-Bird og veftímaritið hans nema vegna fréttar um tilnefningu til berlínskra verðlauna, og svo seinna auglýsingu um myndina Ásu ömmu.

Ég horfði á Ásu ömmu á vefsíðunni áðan og finnst hún stórmerkileg. Finnst sérstaklega kvótið frábært um að hesturinn hafi talsmann, börn hafi talsmann, en aldraðir hafi engan. Ef eitthvað réttlæti er til í þessum heimi mun siðblinda og grimma dóttirin enda fláin í gapastokki, þumalskrúfu og bóndabeygju og ALDREI, ég sagði ALDREI upplifa ást framar (sem er ekki líklegt hvortsemer þar sem hún er greinilega með frauðplastsklump í stað hjarta). Ef einhver er vondur við mína ömmu þá mun hann og öll hans ætt súpa seyðið af því næstu 350 árin. Þetta er hótun, fyrir ykkur sem eruð eitthvað að pæla í því.

Kannski afþví að vefsíða J-Bird heitir og er veftímarit þá er ekki svo auðvelt að finna gamalt efni, en með smá alúð og heilabrotum fann ég slóðina á alla þrjá hlutana:

Ása amma I
Ása amma II
Ása amma III
(smellið og horfið, eða hægri-smellið og vistið, vonandi má það)

Ég fann ekki löngu samsettu útgáfuna sem sýnd var á Rúv (J-Bird mætti alveg bæta úr því) en þetta er alveg nógu gott. Ég er búinn að skoða nokkrar aðrar myndir á síðunni og er ansi glaður með þetta framtak og enn glaðari að vita hvað elskulegur landi minn er búinn að vera að gera allan þennan tíma. Vonandi vinnur hann glansandi verðlaun og getur gert fleiri myndir. Best væri ef hann gerði eina í fullri lengd sem færi í bíó og framleiddi tár, því tár eru allra meina bót, sérstaklega þegar þau eru óvænt. Ég er ekki að meina reka-hnéð-í-ofn tegund af tári, heldur ólgandi og sjóðbullandi tilfinningatár. Þó það sé lítið.

En ég grenjaði ekki yfir Ásu ömmu. Hefði fundist frábært ef það hefði gerst.

Þorsteinn J: ég skora á þig að láta mig grenja!

Á meðan að mér finnst frábært að allir telja sig geta stofnað hljómsveit, bókað gigg og svo bara kveikt á magnaranum og byrjað að spila, þá finnst mér tónlistarstefnan sem var í gangi í miðbænum í dag fáránlega einhæf.

Ekki misskilja mig, þegar ég horfði á rauðhærða og hárbartaða söngvara þriggja manna paunkhljómsveitarinnar fyrir utan bolabúðina (Ósóma?) þá brosti ég hringinn og fannst söngvarinn æðislegur og trommarinn æðislegur og bassaleikarinn æðislegur, en aðallega því þeir voru svo litir. Þeir voru semsagt krútt, og mér sýndist flestir nærstaddir vera að hugsa það nákvæmlega sama. "Johnny fokkíngs Ká er maðurinn" gargaði söngvarinn og ég hugsaði "aaaj, gússígú, en sætur".

En, þegar ég gekk lengra niður Laugaveginn var þetta það eina sem heyrðist, missíðhærðir og -hásir strákar að garga við undirspil félaga sinna. Allt rokk. Allt garg. Allt eins. Ef það hefði ekki verið fyrir kornungu breikarana þrjá sem voru meiraðsegja svo svalir að taka af sér derhúfuna og biðja um klink, þá hefði þessi dagur getað verið tileinkaður gargi. Ég hlusta á allskonar músík og finnst eitthvað skemmtilegt og leiðinlegt í öllum stefnum -meiraðsegja úllíngapoppi- en ég hefði orðið pínu glaðari ef ég hefði séð telpurnar í Nælon oná einhverskonar trukki í vel æfðum hópdansi. Að vísu var KK og krú niðrá Ingólfstorgi, en hann bjó til einhverskonar mega-fídbakk með gítarnum sínum og tók því líka þátt í garginu.

Hey, svo fann ég geitunga. Mikið af þeim. Dauðir út mæ ers. Þeir eru bara búnir að vera í felum og bíða eftir þessum merka degi, bara til þess eins að fljúga í andlitin á litlum börnum með kandíflosklessur á enninu og láta allar úllíngsstelpur hlaupa um gargandi og missa kúlið.

En miðbærinn var bara fínn. Ef þú mættir manneskju og hún gerði minnstu tilraun til að víkja sér frá og forða harkalegum hné-í-púnginn árekstri þá vissiru að það var útlendingur. Ef þú fékkst barnavagn í hælinn og flíspeysukusk í munninn, þá var það bara venjuleg íslensk húsmóðir í stuði.

Á næsta ári vil ég sjá kántrýhorn, teknóhorn, flamingódans, leðjuslag, glímu, skyrkast, pulsukappát, fjármálaráðgjöf og ljóð á 50 kall. Og enga geitunga.

Nú ætla ég að fara í menningarpartý, borða indverskan mat og troða reykingarlykt í fötin mín. Og ef ég er heppinn þá stígur einhver á skóna mína. Guð blessi menningu.

Morðingjar skera dóp í kjallaraíbúðum. Ég er búinn að fá það staðfest, og finnst það pínu óþægilegt.

Í gær ákváðu ég og mamma (eða ég) að horfa á vídjó fyrir svefninn. Af einhverjum orsökum datt mér í hug að leigja "Hola í hjarta mínu" eftir Lukas Moodysson og lét mig gleyma um hvað myndir var, en einblína á hvað fólki fannst um hana, og hvað mér fannst um allar hinar myndirnar hans. Í stuttu máli fjallar myndin um unglingsstrák sem býr í íbúð með föður sínum. Á meðan strákurinn hangir inní herbergi tekur pabbinn upp klámmyndir, og aftan á hulstrinu stendur að í þetta skiptið fari allt verra en...já, verra en allir bjuggust við miðað við að þau eru að taka upp klámmynd?

Um leið og ég ýtti á play mundi ég og fattaði að skv. öllum reglum um parenthood er óþægilegt að horfa á kyssuatriði með foreldrum sínum. Ég man að þegar ég var úllíngur og eitthvað smá BINGÓ gerðist í kvikmynd eða sjónvarpsþætti þá varð ég ótrúlega skrýtinn og asnalegur því auðvitað var ég að rembast við að vera eins eðlilegur og ó-asnalegur og ég gat. Þannig að ég staðinn fyrir að fá mér annan sopa af kókinu og mylja smá popp, þá annaðhvort sat ég grafkyrr, hélt í mér andanum og þorði ekki að kyngja (því ég var svo eðlilegur, manstu) eða ég þambaði kók og hámaði í mig popp og byrjaði kannski að flauta lagstúf. Og í brjósti mínu barðist hjartað mitt sem bassatromma. Allt þetta svo ég gæti sýnst vera sallarólegur yfir eðlilegum gangi lífsins.

Þessi mynd er að sýna eðlilegan en ljótan gang lífsins, alveg einsog Lilya 4-ever en sú mynd er bara miklu miklu erfiðari, eiginlega erfiðasta mynd sem ég hef séð. Ég horfði á hana fyrir nokkrum árum með tveimur vinum mínum og þegar kreditlistinn kom í lokinn þá sátum við bara og þögðum. Ég skammaðist mín bæði fyrir að vera kall og vera mennskur. Það er ekki mjög þægileg tilfinning.

Hola í hjarta mínu byrjaði alveg einsog ég bjóst við og ég setti mig í stellingar fyrir að sjá eitthvað einum of óþægilegt og leið enn verr að vera að horfa á þetta með mömmu. En svo kom þetta óþægilega og myndin rúllaði áfram, mamma geispaði og fór að sofa og ég fékk noju yfir því að hún héldi að ég hefði planað að taka einhverja dónamynd því ég vissi að hún myndi fara að sofa og ég gæti verið einn inní stofu að horfa á bert hold. Mig grunar að ég sé einn um þá noju.

Alltíeinu geispaði ég og áttaði mig á því að þrátt fyrir að myndin væri vissulega erfið, þá væri hún alls ekki það sem ég var orðinn hræddur um að hún væri: erfiðari en Lilya 4-ever, eða eitthvað í líkingu við viðbjóðinn Base Moi eða Irreversible. Ég labbaði út í bíó af Base Moi og ætla ALDREI að horfa á Irreversible, enda sé ég engan tilgang með því. "Halli það er svo frábærlega raunverulegt naðgunaratriði þar sem einn gaurinn lemur annan með slökkvitæki". Vá, í alvöru? Þarf ég að sjá það? Langar einhvern að sjá það?

Ég lá í sófanum í gær og var meiraðsegja að hugsa um að spóla smá áfram því mér fannst eitthvað vanta í myndina, þó svo að þemað væri harkalega áhugavert þá voru sumar samræðurnar greinilega þannig að ég geispaði. Ég var ekki að leita að brjóstum eða appelsínuhúð, ég var bara alltof meðvitaður um að ég væri að horfa á bíómynd. En ég spólaði ekki og myndin hélt áfram, ég sagði oj nokkrum sinnum og svo...var hún búin. Og þá fannst mér mjög skrýtið að hafa lesið alla þessa dóma um að fólk skiptist í tvo hópa, þá sem hati myndina og þá sem elski hana.

Ég man ekki eftir að hafa lesið neitt slíkt um Lilya 4-ever og kannski hjálpaði það til við að gera hana að "erfiðri venjulegri mynd", á meðan allar þessar umsagnir um Holu í hjarta mínu láta mann undirbúa sig fyrir að gubba af geðshræringu. Ég gubbaði ekkert, borðaði bara snakk og hugsaði um allar hinar myndirnar hans sem mér finnst miklu betri. Svo hugsaði ég líka um hvort ég væri orðinn kaldrifjaður róbóti og svo hræðilega daufur fyrir viðbjóði að einu skiptin sem ég lokaði augunum var þegar ég sá blóð.

Þegar ég sá Lilya 4-ever fannst mér óumflýjanlegt að gapa af ófögnuði og endurskoða ALLT sem ég gerði. Á einhvern undarlegan hátt var ég að vona að þessi mynd gerði það sama, en ég er hræddur um að hún endi á sama hátt og Base Moi og Irreversible, sem afsökun fyrir fólk sem vill sjá klám.

Afhverju er ég að segja ykkur þetta? Afþví að í brjósti mínu berjast tilfinningar. Og í maga mínum er snakk.

Nú ætla ég að fara niðrí bæ að drífa mömmu mína, systur og vinkonur hennar í draugahúsið. Eins gott að það verði skerí. Draugar íslands, ekki bregðast mér og ekki hafa of dýrt inn.

Juan Cole er prófessor í sögu við háskóla í Michigan og skrifaði eiginlegt The War on Terror for Dummies, Fisking the "War on Terror", þar sem hann rekur röð atburða frá Reagan að London á mjög auðskiljanlegan hátt.

Þetta er ansi fróðlegt lesning. Hann talar t.d. um hið augljósa: að með tímanum hafi ákvarðanir Bandaríkjastjórnar ollið því að hryðjuverkahópar frömdu sprengjuárásir í Madrid, London o.s.frv. Þó þessir fullkomlega siðlausu einstaklingar sem ákváðu að drepa saklausa morgunferðalanga falli að sjálfsögðu undir skilgreininguna "helvítis hryðjuverkamenn" þá er málið aðeins flóknara, t.d. sú staðreynd að þegar sprengjuárásirnar voru gerðar í London var öryggisfyrirtæki (stjórnað af fyrrverandi Scotland Yard herramanni) með úttekt og neyðaræfingu á nákvæmlega sömu stöðum, á nákvæmlega sama tíma, og því ekki svo augljóst að þar hafi bara verið einangraðar terroristasellur að verki. Sem er kannski einsog það er alltaf, þar sem hin frábæra og mannelskandi bandaríska ríkisstjórn er einn helsti sponsor hryðjuverka í heiminum í dag. Enn merkilegra er að samskonar öryggisæfing fór fram þann 11. september '01, og er það m.a. ástæða þess að fjölmiðlar misreiknuðu fjölda flugvélanna sem taldar voru hafa flogið á skotmörkin. Og hana-fokkíng-nú.

Linkar:
- Frétt um öryggisæfingarnar af Propaganda Matrix
- Vídeóviðtal við eiganda öryggisfyrirtækisins
- Fisking the "War on Terror"
- Momus að blaðra um heiminn

Jæja.

Nú er svo komið að börn um gervallan heim eru farin að leika eftir hin viðurstyggilegu afhöfðunarvídjó sem Al-Kaída og hyski þeirra búa til í massavís.

Mér þykir það hræðilegra en ég bjóst við. Á útlensku er orðið disturbing, en mig vantar íslenska orðið.

Þó ég skilji vel að þetta sé í eðli sínu alls ekki ólíkt því þegar 11 ára bleiknefjar hlaupa um með dótabúðarskammbyssur og kúrekahatta og plaffa niður rauðskinna og aðra minnihlutahópa, eða þegar M-16 vélbyssur með bandaríska fánanum eru gefnar í ammælisgjafir á Fáskrúðsfirði, þá er þetta samt einu skrefa lengra inní fáránleikann. Ef 11 ára krakkar væru að fjarlægja höfuðleður í frímínútum eða standa uppá stól með lak yfir sér og skóreimar dinglandi úr sitthvorri hendi (a la Guantanamo) þá myndi mér liða eins.

Jafnvel þó krakkarnir á þessu myndskeiði séu aðeins vopnaðir prikum og handklæðum er þetta engu að síður gríðarlega ógeðslegt.

Avi-útgáfa
wmv-útgáfa

Eg var ad flytja siduna til nys hysingaradila og thar sem hann er i utlondum og utlond eru ekki alltaf bestu vinir vorar fogru tungu tha er islenskan i ansi miklu rugli.

Olafur Thorarensen, pabbi hennar Birtu, er ad vinna i thvi ad hjalpa mer ad koma ollu i lag. Thar til thad tekst vaeri gaman ad fara i sma leik og giska a hvad eg er a skrifa.

(og einhver plis ad stodva thetta faranlega hasumarvedur)

1. Alli er vopnadur.
2. Thad er liklega ekki haegt ad lesa thad sem stendur i faerslunni a undan.
3. Eg held ad Kulusukkid hafi staekkad.
4. Eg er feginn ad hafa ekki unnid deit med klamstjornu.

Og her er nyyrdi handa Merdi og Vigdisi:
donakonur sem syna brjost og annad bleikt a internetinu eru netadraesur.

Ég veit að ég hef sagt það áður, en stundum ræð ég ekki við mig, stundum er það bara satt:

Þetta er það skrýtnasta sem ég hef séð. Evör.

Ég er ekki alveg viss en ég reikna fastlega með því að næstu áratugina muni heilinn minn pikka í mig og segja "hey, manstu eftir þessu helvíti?"

Ef það er einhverntímann rétta mómentið til að segja "wtf" þá er það núna.

Elsku veröld, hér er Bunny.

Fékk vægt milleniumsjokk í gærkvöldi þegar Sveinbjörn punktur Kom kannaðist ekkert við hugtakið vídjóblogg. Hann, sem gaf sig út fyrir að vera sonur internetsins, maðurinn sem er búinn að sjá alla internetbrandara áður en þeir verða til.

Í stuttu máli er vídjóblogg einmitt það, vídjóblogg. Það er auðvitað búið að fá hið frábæra (og frumlega) nafn vlogg, sem er alveg jafn glatað/frábært og blogg. Eða blog, sem mér finnst skrýtið. Þá er líka fínt að kalla þetta blók, einsog í blókurinn minn, einsog þegar Lukku Láki sagði "leimmér að klára kókinn minn".

Podcast er það þegar að einhver útí bæ tekur upp stuttan (eða langan) þátt með uppáhaldsmúsikinni eða blaðri um hundaböð, vistar það sem mp3-skjal og gefur heiminum að gjöf undir nafninu "Podcast". Fyrst var bara hægt að fá hljóð, en svo varð vídjóblogg vinsælt (eða a.m.k. framleitt af 3-4 manneskjum) og þetta varð mest móðins. Svo fór iTunes að bjóða uppá Podcast möguleikann og síðan þá hafa ótalmargir farið að hala niður mislélegum podköstum, en oftast fengið það eina útúr öllu veseninu að eyða megabætum í fáránleg leiðindi. Ef eitthvað er leiðinlegra en að hlusta á útvarp þá er það að þurfa að downloada því fyrst og hlusta svo á það í tölvunni. Og oj, hverjum dettur í hug að hlusta á það í iPod. Er það ekki einmitt andstætt því sem iPodinn stendur fyrir? Ef hann var búinn til svo maður gæti verið sinn eigin útvarpsstjóri (oj) eða dídjei eða mc eða dr. eða hvaðsemmaðurvill, afhverju vill maður þá saurga hann með útvarpsþvaðri? Þá væri betra að spara sér peninginn og kaupa sér miniútvarp í Saga bútík.

EN, ég horfi oft á og hef lengi lengi fylgst með Rocketboom, sem er New Yorkst vídjóblogg sem kemur í ca 5 mínútna skammti á hverjum virkum degi. Fyrir neðan hverja "færslu" eru linkar á allt það sem talað var um þann daginn. Fréttakonan (eða þúveist) heitir Amanda Congdon og er víst einhverskonar upprennandi leikkona, a.m.k. er hún með vefsíðu með fullt af bodyshots og portraits þar sem hún er alltaf með lokaðan munninn. En burtséð frá þeim undarlegu myndum þá blaðrar Rocketboom um heimsmálin séð með augum semi-nörda, þ.e. innámilli oft merkilegra frétta um allt frá geimpöddum til vasahnífa með regnhlíf, þá er talað um tónlist, tölvuleiki, konur, menn, börn, tilfinningar og skrýtið fólk. Mér finnst þetta ágætt og ekkert verra en að sörfa Barnaland, blogcentral eða Femin.is, sem ég geri hvortsemer aldrei.

Hér er hugmynd: opnið iTunes (útgáfu 4.9) og veljið Podcasts (fjólubláa takkann vinstra megin), veljið svo Podcast Directory þarna niðri og þá birtist hellingur af allskonar drasli. Farið bara í search og skrifið "rocketboom", þaðan er hægt að subskræba að vídjóblogginu. En hey, þetta er erlent niðurhal í hvert skipti (sem gerir helling á mánuði) þannig að gerið þetta bara ef þið viljið, megið og getið og ekki senda mér reikninginn eða hatursfullt augnaráð. Bara klapp á bakið og stöku vinaknús.

Það er hægt að skoða allskonar fyndin og merkileg vídeó á síðunni Apollopony.net, segið svo að Rocketboom geri ekkert fyrir ykkur.

(psst, það kostar líka erlent og allt það)

Blog, vlog og smog.

Ég hef ekki hugmynd um hvernig hár ég er með. Veit ég hvernig hár ég er með? Ég veit að það er brúnt, ég ákvað að kaupa John Frieda Brunette megasjampó og næringu. Sem er rangnefni því þetta er meira ástandari. "Conditioner" segir ekkert um næringu eða betra líf, það segir bara að eitthvað muni breyta ástandinu. Næring er bara það sem fólk vill og vonar að þetta krem geri, á meðan að það gerir hárið bara mjúkt sem mjöllina og lætur það lykta sem krem. En hárið mitt er brúnt, við vitum það. Það er líka grátt hér og þar, smá í hliðunum og smá í toppnum en lítið á öðrum stöðum. Svo er ég með krullur en samt ekki. Svo er það þykkt en samt er ég með fóbíu um að ég fái skalla. Og hár getur ekkert verið þykkt. Þó hár séu misþykk þá eru þau samt svo þunn að þau verða aldrei þykk. Hár sem væri þykkt einsog pulsa, það væri hinsvegar þykkt hár. Ég samþykki það. Orðið er þétt. Hárið mitt vex þétt við önnur hár.

Ég hætti að fara í klippingu fyrir helling af árum. Helling af hárum. Var alveg ánægður með klippingarnar en fannst það pínu tilgangslaust þar sem ég gat bara klippt það sjálfur. Ekki einsog ég hafi verið að biðja um avant-garde dadaisma, ég var bara með ósköp venjulegt hár sem óx smá og fór svo í klippingu og varð styttra og svo óx það og þá var það klippt, frekar leiðinlegt framhald. Þannig að ég hætti að mæta í klippingu. Þurfti enga plástra og var ekki einsog örn hefði ráðist á mig. Var bara settlegur, stundum settlegur með lítil hár á öxlunum og í hálsmálinu. Nokkrum árum áður en ég hætti algjörlega að mæta í klippingar hafði ég byrjað að klippa mig sjálfur. Þá var ég úllingur og rakaði undir. Kannski er það eitthvað slangur í heimi hársnyrtifólks einsog mín, en "rakaði undir" þýðir að ég tók bartskera og rakaði hárið stutt í hliðinum og á hnakkanum og var með stall aðeins ofan. Leit örugglega út einsog hver annar grandalaus unglingur með stall, en ég setti bara á mig derhúfur og leið ágætlega. Svo setti ég gel í toppinn og var ýkt fínn. Árið 1991 var gott ár. Þó þessi klipping sé frekar lelluleg þá var það alls ekki meiningin. Þægindi voru kjörorð ársins 1991 og dugðu til 1995. Klippistofur gerðu stallinn og ég var mjög ánægður.

Svo varð afi minn 70 ára og stallurinn minn varð til vandræða. Hárið fyrir ofan náði nefnilega niðrá nef og eyru og með ekkert gel í húsinu fékk ég lánaða froðu hjá mömmu og gerði hárið eins settlegt, afmælishæfilegt og kúl og ég gat. Það virkaði vel þangað til frænkur fóru að fikta í hárinu og segja gúsjígú og dreifa varalitsblettum um allt andlit. Mér var líkt við Hobie í Baywatch og Peter Andre. Hobie vegna hársins og aldursins en Peter Andre vegna varalitsins held ég. Vona ég.

Svo hætti ég að raka undir og fór að klippa mig. Oftast stutt og oftast eins. Einsog flestir. Hugsaði alltaf um mig með meira hár en lagði aldrei í það því ég vissi að ég yrði asnalegur. Þegar ég ákvað svo að verða bara með þungt hár fannst mér það fínt. Millistigið var mjög óþægilegt því það er eitt að vera með smá of-mikið hár, en annað að vera með alltof mikið of-mikið hár. Þannig klipping krefst þess að þú klæðist allt-of-víðum stuttermabol, helst með Terminator 2 mynd og miklum texta, niðurþröngum gallabuxum með veski í vasanum og töflum sem eru límdar saman. Svo varð hárið mikið og mér fannst það erfitt en fínt. Undarlegt að fólk skuli virkilega segja "jeesss, bara orðinn rokkkari" eða hrósa manni fyrir að gera það eitt að klippa sig...ekki. Ég var sami gaurinn, var bara með lengri hár.

Eftiráséð finnst mér ég vera mjög skringilegur með þetta hár. Ég var líka feitari og algjörlega fáránlegur um jólin. Að vera fínn í fínni skyrtu og fínum buxum á jólunum með eitthvað fluffhár? Ég reyndi að láta einhvern fagmann særa hárið svo ég yrði hipogkúl og gæti jafnvel þolað þetta í einhverntíma, en það var vonlaust. Þannig að ég klippti það. Mig langar oft að vera með meira hár því það er eitthvað undarlega gaman við það. Kannski möguleikinn að geta klippt það í burtu. Kannski afþví að innst inni vona ég að líta vel út með þunnt hárband og blautt hárið einsog allir ítölsku fótboltadrengirnir. Ég þarf ekkert að vera ber að ofan, bara púlla það af. Bara einu sinni.

Svo fór ég til New York og átti ekki handspegil. Ég harðneitaði að kaupa kellingaspegla því mér finnst það sjálfsögð mannréttindi að karlkyns mannvera einsog ég geti labbað inní búð og valið hvort ég vilji kellingaspegil úr gulli, silfri, platínu eða glæru einhverju, eða einfaldan plastspegil fyrir einfalda menn. Mig langar bara í bláan, svartan eða einhvernveginn handspegil. Úr plasti og ódýran. Ekkert skraut eða glingur. Og ég þarf ekki þessa stækkun hinumegin, bara einn spegil. Og það var ekki hægt, þannig að ég sleppti því að klippa hárið neðst á hnakkanum.

Og þannig fæddist tískuklippingin mín. Ég var með frekar stutt hár í hliðum og að ofan var það einhverskonar tjása, og svo kom hnakkinn einsog hann kemur og svo kom aðeins of sítt að aftan. Alveg óvart, en samt ótrúlega mikið Beckham. Og ég hugsaði fökkit. Mér var sama, ég var einn í útlöndum og ætlaði bara að safna hári og verða með fluff. En fluffið kom aldrei og þetta síða fór aldrei alveg heldur. En það varð heldur aldrei mikið, bara nógu mikið til að virka einsog ég væri að reyna eitthvað, og þannig er það stökk.

Einhverntímann þegar ég var í klippingu á mojo þá lugu ég og Gummi að öðrum klippara að ég væri með hárígræðslu á toppnum. Ég byrjaði grínið sjálfur löngu áður, enda er hárið á mér gerfilegra en margar kollur. Og klipparinn trúði þessu fullkomlega og hrósaði mér varfærnislega og sagði að þetta væri mjög vel gert. Og mér fannst það fyndið. Og í dag hugsa ég alltaf um þetta því ég veit að þarna mun ég enda með límtúpu og hár af rassinum mínum og hugsa til þessa klippara.

Njörður fékk sér sítt hár. Millistigið var eitt það versta sem ég hef séð. Einsog loðfíll í þurrkara. Svo er það fínt í dag. Dáldið fyndið þegar hann er með það í tagli, en þetta er fínt hár. Óli Té hefur alltaf verið með 3-4 síð hár og það fer honum bara ágætlega. Alli var einusinni með appelsínugult axlarsítt hár sem var bráðfyndið og alltaf bakvið eyrun. Einsog hjá þessum fazmogaur. Nema hann blæs það í 18klst. Ómar var einusinni með stórkostlegan unglingalubba sem leit út einsog híróshímasprengjusveppurinn, stór og langur og boginn en samt mjög fínn. Hringur var einusinni með rakan og þungan krulluhjúp sem dinglaði til og frá og hélst blautur allt árið. Hann týndi nokkrum blýöntum í félagsfræðitíma, og klippti það svo þegar hann varð að vera næs fyrir flugið. Jeff var með lubbaafsprengi á sama tíma og ég var með minn melónuhaus. Það fór honum vel. Skeggið líka. Hann var einsog rokkstjarna. Ég var einsog frændi hans. Valdi var einusinni með sítt hár, mér finnst það ennþá fyndið, en ég held að það væri stórkostlegt að sjá það endurlífgað. Úlfur var stundum með hjúpinn en oftast með steinull. Styrmir var bæði með ótalmargar tegundir af gríðarskrýtnu og misstóru hári en besta hárið fylgdi skrýtnu peysunni með hnöppunum eða hvað sem þetta var.

Ég byrjaði með lítið hár, svo fékk ég gular krullur, svo fékk ég brúnt hár með gulan smákrullutopp, svo fékk ég brúnt hár með engu sem varð mikið og aftur lítið. Hausinn minn er mörg kíló og ég held að ég hafi aldrei púllað það að fara út með engu klístri. Núna langar mig mest í axlarsíðar gular krullur. Og smekkbuxur. Og klossa. Og loftbelg. Ég með krullur í smekkbuxum og klossum að svífa yfir sveitina í loftbelg.

Ég hélt í alvöru að ég hefði uppgötvað nýja lífveru. Er nýbúinn að horfa á þátt um dýralíf á Kúbu og þar sá ég frosk sem var minni en 1cm! Magnaður míkrókrúsilíngur.

Stóð nefnileg inní eldhúsi hjá mömmu og starði á vaskbrúnina þar sem pínulitla músin lá og hvíldi sig eða var látin. Músin sjálf var í mesta lagi 50mm og skottið ca jafn langt (kannski 75mm).

Svo var þetta bara kál.

Já, fékk vinnuna í Bónus og byrjaði í fyrradag. Þetta er ágætt, gott að vera í Spönginni því traffíkin af viðskiptavinum er svo dreifð. Þeir voru opnir fyrir því að ég gerði bara það sem félli til en yrði aðallega að stússast með kerrurnar og inní kjötkæli og svoleiðis, marr er svona á vappi inní búðinni að laga til og snyrta, hehehe, og það er held ég bara fínt. Þannig að ef þið komið, ekki henda vörunum á gólfið, þá verð ég brjálaður! :) :) :) :) :) :) LOL!!!

Launin eru fín, fæ borgað eftir hverja viku, en ég fæ örugglega leið á langlokum í hádegismat eftir nokkra daga, LOL!

Hljóp inní Spron og erað nota netið þar tilað blogga, er búinn í kaffi eftir nokkrar mín. Þannig að, ef þið ætlið að versla í matinn eða eitthvað, endilega kíkja í Bónus í Spönginni, ég verð þessi hressi í peysunni djók :D :D LOL!!!!!!!!!!!

Humm humm, ég veit ekki alveg hvað ég get sagt. Hlæ og græt á sama tíma.

Þessi reffilegi karlmaður heitir Emil, hann er með fínt hár sem hann virðist blása, er í góðum tengslum við náttúruna og á sko helling af 80s midi tónlist á síðunni sinni.

Og æjá, hann pósar í g-streng. Með eineygða hermanninn starandi upp til himna.

- - - Ekki fyrir börn - - -

Heimasíða Streng-Emils

- - - Ekki fyrir börn - - -

Uppáhaldið mitt, ef svo má kalla, er án efa hið stórundarlega X'Mas '04, svo ekki sé minnst á hið frámunalega nýstárlega og líklega háalvarlega Shoko und Vanilla. Gvuð veri með oss.

Ég ligg í bólinu og sýg í nefið og hnerra, á milli þess sem ég snýti mér og furða mig á óendanlegu flæðinu.

Það er kannski rétt sem vísindabörn, -konur og -menn halda fram að mannskepnan geti aðeins stjórnað um 10% heilans. En það er ekki lengur ráðgáta til hvers restin er. Mér sýnist nefnilega mín 90% vera ansi upptekin við að framleiða endalaust magn af hori.

Fann skemmtilega síðu sem leifir manni að mála með tilfinningum (og mús) og horfa svo á listaverkið verða til.

Síðan heitir ArtPad og er undirsíða af art.com sem selur allskonar plaköt og eftirprentanir og svoleiðis.

Ég bjó til mynd:

Þú getur séð hvernig hún varð til og dáðst að samruna tilfinninga og tækni. Og ef þú ert í fíling þá geturu búið til þína eigin! Ó en það undur.

Bryndís minnti mig á bíóferðina um daginn þegar einhverjum einum misþroska derhúfuðum drengling með svaðalegt yfirbit og rakasta og mest fuzzy augnaráð sem ég hef séð tókst að stinka upp heilt bíóhús.

Honum (og kannski vinum hans) tókst að blanda og safna saman öllum þeim lyktum sem maður vill ekki finna þegar maður er í bíó. Táfýla, rassalykt, hárlykt, reykingjarstækja, lykt sem kemur af manni þegar maður púlar í of þykkri peysu þannig að það gufar af manni og maður lyktar eiginlega einsog hundur í mollulegu þvottahúsi, svitalykt, kallalykt sem kemur af fötum fólks sem svitnar í fötin sín og brýtur þau svo snyrtilega saman og setur settlega uppí hillu og örugglega tvígengisolíulykt einsog var alltaf af töffurunum sem áttu skellinöðru í gaggó. Og koltvísýringur. Hah!

Því miður var erfitt, næstum ómögulegt að segja eitthvað við drenginn, því hjá honum voru ljósin kveikt en enginn heima, ef þú skilur hvað ég á við. Það ætti hópur baráttufólks að grípa hann á næstu powersýningu og spúla hann á næsta plani. Og gefa honum teina. Og ilmkúlur. Og mölkúlur einsog Palli og Toggi áttu alltaf.

Éf ég vissi ekki betur þá væri það stórgóð hugmynd að gerast rokkstjarna. Eða a.m.k. meðlimur í þungbárusveit, stjörnu-statusinn væri optional.

Dreymdi nefnilega að ég væri í Metallica, fékk gítar og míkrafón og allt. Sjóvið var rosaflott: risastór ljós og geðveikt hljóðkerfi með himinháum hátölurum og auðvitað voru allir gaurarnir á staðnum í mergjuðu stuði. Lars Ulrich var reyndar með lítinn gítar og mér fannst hann syngja falskt. Svo leit hann mjög drengjalega út og var lítill, en þar sem hann var stórgóður vinur minn sem ég þekkti mjög vel þá var það ekkert að trufla mig.

Draumurinn skellti mér inní ca 5 mínútum fyrir tónleikana. Ég stóð á milli Lars og Kirk Hammett (sem var með mjög, mjög froðublautt hár) og mundaði gítarinn og stillti míkrafóninn. Mér fannst tónleikastaðurinn reyndar ekkert voðalega spes og eiginglega hálf skrítinn. Við stóðum nefnilega með allar græjurnar (og svaka ljósasjóvið og himinháu hátalarana) á gangstétt á Allen Street í Chinatown í New York (þar sem ég bý úti) og snerum í átt að Lower East Side, með glampandi ljósin frá veitingastaðnum Congee Village í andlitið og í mesta lagi, mesta lagi 8 ringlaða kínverja að horfa á okkur, sem voru flestir á leiðinni eitthvað annað.

Við byrjuðum svo að spila og allt fór að nötra vegna gríðarlegs hljóðkerfisins (og svaka ljósasjóvsins) og sumir kínverjarnir stoppuðu og horfðu á okkur gapandi. Ég fílaði mig ansi vel og söng hástöfum með a.m.k. þremur lögum (sem ég þekkti að sjálfsögðu jafnvel og mitt eigið handarbak) og hamaðist á gítarnum einsog morgundagurinn kæmi aldrei. Ég tók eftir huggulegri dömu sem stóð til hliðar og dillaði sér og sönglaði með. Hún var með svarta tjásulega hárkollu, í mjög möskvastórum og rifnum netasokkabuxum, svörtum óreymdum stáltáaskóm og með glitrandi eldingu á kinninni. Þetta var Margrét Anna. Hún var frekar kúl, ég held að ég hafi blikkað hana með haushnykk og fleygt hárinu fyrir hana a.m.k. fimm sinnum og sýndist það virka í hvert skiptið.

Eftir að hafa sungið mig hásan ákvað ég að garga "YEEEEEAAAAAAHHH" einsog sannri rokkstjörnu sæmir, nema gargið heyrðist aldrei úr himinháu hátölurunum. Það var þá sem ég áttaði mig á að míkrafónninn var ekki tengdur og gítarinn minn væri úr pappa. Ég fann skömmina og baksvita hellast yfir mig. Mér fannst vinir mínir í Metallicu hafa komið illa fram við mig. Ég leit á Mangó mína en hún ranghvolfdi bara augunum og sprengdi tyggjókúlu eða tvær. Gott ef hún hafi ekki fiktað í öryggisnælu í leiðinni.

Á meðan félagar mínir hófu fjórða lagið bakkaði ég af gangstéttinni og rölti heim. Á meðan ég leitaði að lyklunum fór ég að efast um að rokkstjörnubransinn væri eitthvað fyrir mig. Fannst ég vera eitthvað svo tilfinningaríkur.

Svo vaknaði ég. Ó þetta líf.