Langaði að lesa dáldið (viðtal við Sigga Eggertsson um hönnun í einrúmi með kynferðislegum undirtóni) í Blablaðinu og fór því á heimasíðuna til að sækja nýjasta eintakið á PDFi. Hlóð niður skjalinu en þurfti svo að sækja Acrobat Reader, tók smá tíma. Opnaði svo skjalið en fann ekki það sem ég var að leita að. Kíkti svo á forsíðu blaðsins: 9. maí.

Einmitt.

Þetta er fyndið.

Í Cork er hótel sem heitir Celtic Ross. Þeir eru með síðu á Yahoo Travel þar sem þeir birta myndir af hótelinu. Þar er samt ein mynd sem á ekki heima með hinum. Getið þið fundið fyndnu myndina?

Celtic Ross Hotel

Hér er mynd:

Þetta ætti að vera aðalnúmerið á öllum útihátíðum enda nóg til af ónotuðum hestaskóm á landinu. Skeifukast. Oh vá, hér er bissnisshugmynd: það væri hægt að fá allar verslanir í Skeifunni til að keppa við Kringluna og þeirra Kringlukast (oj) og gera nýtt og glæsilegt SKEIFUKAST. Allir fá afslátt í Skeifunni og geta farið á bílastæðið hjá Hagkaup og fleygt skeifum til vinnings! Draumur hverrar fjölskyldu og kaupmanns! Halelúja!

---

Eitt af því sem mér finnst svo gaman við að lesa bloggið um Sunnu Herborgu, er að Dóra og Styrmir skrifa það sem þau hugsa, með sinni röddu. Nema barnið sé undrabarn sem kann fingrasetningu (og kunni passwordið á blogspot-síðuna) þá eru ansi litlar líkur á því að það sjái sjálft um að setja inn nýjar færslur og pælingar á Barnalandssíðuna sína. Það eru því...surprise...foreldrarnir sem skrifa, en í stað þess að skrifa það sem þau upplifa og...haldið ykkur fast...ímynda sér að barnið sé að upplifa, þá tala þau með röddu barnsins. Mér finnst það eitthvað skrýtið.

Dæmi:

Mamman skrifaði: "Þarna er ég að gefa öndunum brauð og mamma fylgist með mér. Mér fannst rosalega gaman og svo sofnaði ég í vagninum því ég var svo þreyttur eftir gamanið"

Barnið upplifði: "Þarna er mamma að láta mig fleygja gómsætu, dýrmætu og fullkomlega ætu brauði ofan í risastóran poll fullan af kjúklingum. Ég fékk svo í öxlina af öllu kastinu að ég lognaðist útaf og dreymdi um kvartmílu."

Auðvitað er gaman að sjá myndir og heyra sögur, en það væri undarlegt ef hér stæði:
"Ég fór í bíó með mangó minni og skemmti mér vel. Ég borðaði ýkt mikið popp og þurfti svo að pissa.

Kveðja,
kærastan."

Það væri alveg eins hægt að vera með bloggsíðu hjá kettlingi eða sokkapari.

Æj þið vitið hvað ég meina. Ég fékk alveg jafn mikinn krúttisting af síðunni hennar Sunnu Herborgar einsog öðrum, og meiraðsegja vatn í augun af pælingum foreldranna.

---

Mér finnst bloggurinn minn haga sér undarlega. Hann lætur mig þurfa að ýta á refresh takkann ógurlega oft til að fá allan menjúinn hingað hægra megin, annars hangir hann neðst á síðunni í einhverri bunu.

Þetta er því opinbert neyðarkall til Ingva (eða annarra forritunarelskenda) sem geta gert lúkk í movable type sem er líkt þessu. Efast um að fá nokkur svör, en ef einhver á auðbreytanlegan kóða eða eitthvað sem ég get fengið lánað og breytt þá verð ég voða glaður.

Langar bara að hafa textann þar sem hann er, og menjúinn þar sem hann er, og svona haus efst. Já og fallegri undirsíður sem eru ekki með margföldum haus og einhverju hvítu "halli" með undirstriki.

Er að teikna í tölvuleik með gaur sem kenndi mér í Parsons. Ég hanna eiginlega lúkkið á leiknum, teikna bakgrunna og gerði lógó og svoleiðis, en annar gaur gerir kallana sjálfa og sér um að hreyfa þá, enda kann ég svo lítið í hreyfi. Það er samt fínt að hafa hinn gaurinn að gera kallana því hann er pínu klár. Hann heitir Trevor Van Meter og gerði einusinni dáldið mjög skemmtilegt og fínt sem hét Fly Guy þar sem maður gat flögrað um allt og ljósritað og fengið sér tesopa. (skoða Fly Guy). Svo er hann með margt annað fínt á síðunni sinni.

Mér finnst oftast fínt að vinna að þessu verkefni, en það er pínu pirrandi hvernig gaurinn sem er aðal fer að því að kommenta á það sem ég geri. Í stað þess að lista allt sem hann vill breyta eða er sáttur við eða hæstánægður (að sjálfsögðu) þá segir hann alltaf smá í einu, í mesta lagi tvennt. T.d. "ég væri til í að sjá stólana öðruvísi". Fínt, ég laga stólana. Daginn eftir kemur "og borðin, það væri fínt að sjá þau breytast smá". Og ég breyti þeim. Svo "ég er ekki viss um að kaffiteríur séu með viðarpanela á veggjunum...". Garg.

Þrjár setningar á dag myndu spara öllum tíma og fækka skiptunum sem ég þarf að opna skjalið aftur og breyta einhverju smávægilegu aftur og aftur og aftur... En svona er víst lífið þegar maður er fullorðinn.

Hann er annars ánægður (að sjálfsögðu) og ég er frekar ánægður og Siggi Eggerts var pínu ánægður með dansgólfið og þar sem hann var að opna smá-nýja síðu og fékk 15 fan mail frá útlöndum þá er það vonandi gott. Hann svaraði m.a.s. sumum með lygi, og það er mjög gott. Ég nenni samt ekki að breyta hundrað þúsund billjón sinnum. Ekki nema hann segi "Halli...þetta er æði...þú ert æði..." í hvert skipti. Jafnvel oft í hverju ímeili. Og sendi mér konfekt.

En bla bla, það er fínt að vinna með honum því hann veit alveg hvað hann er að gera, og þetta gæti orðið eitthvað skemmtilegt og fínt þegar þetta er alveg tilbúið. Forritararnir unnu allir hjá Heavy.com þegar það var æðislegt fyrir nokkrum árum og þetta eru því engir aular.

Allt er yndislega frábærlega gott.

Margrét Anna hrýtur uppí rúmi núna. Hrýtur kannski ekki jafnmikið og ég og afi þegar við hrjótum í sitthvoru lagi, en hrýtur samt á sinn stelpulega og vart-greinanlega hátt. Ég lá við hliðina á henni áðan og horfði á Friends en þar sem ég titraði stundum úr hlátri svo rúmið hristist og hún vaknaði næstum því þá ákvað ég að fara fram og hristast í einrúmi. Hætti samt að hristast þegar ég stóð upp. Rúmið hennar er ekki gert fyrir hlunk einsog mig. Það er gert fyrir fermingarstelpur, og ég er engin fermingarstelpa. Annars er ástkonan að safna kröftum, ætlum nefnilega að heimsækja Dóru og Styrmi og Sölku og Sunnu og Lubba á eftir. Ætluðum í gærkvöldi, en komumst ekki afþví ég var með vöðvabólguhausverk (spáið í það!) og hún þurfti að mæta í vinnuna kl. 6 í morgun. Já, við skötuhjúin göngum í gegnum mikla erfiðleika.

En, snakk og súkkulaði og skemmtilegt fólk að öskra "HESTUR". Ég hlakka til.

Hey, og ég er alveg glaður. Finnst ekkert verra að vera á Íslandi en í útlöndum. Það er bara margt sem er að bögga mig og ég verð að tala um svo ég fái ekki útbrot og skallabletti.

Ég sá t.d. randaflugu í gær. Hún var feit og fín og flaug innum gluggann hjá mangó minni, sem spratt á fætur og var búin að læsa sig inná baði áður en ég blikkaði augunum og sagði n-e-i-v-á-r-a-n-d-a-f-l-u-g-a. Ég tók heilsukodda og mjakaði honum í átt að flugunni þar sem hún brallaði eitthvað flugubrall á veggnum, og heilsuátakið virkaði svo vel að hún hlunkaðist út og sagði Bonsjúr.

Flugan minntist ekkert á gott veður, Palestínu, fellihýsi, ísbíltúra eða ritgerðir. Ég minntist þess þegar ég ákvað að verða aldrei aftur valdur að dauða randaflugu. Ég lofaði hinsvegar engu sambærilegu fyrir geitunga, enda eru þeir húsflugur Kölska.

Bráðum kemur verslunarmannahelgi, sem mér finnst oftast gott að vera laus við. Ekki að mér finnist leiðinlegt að gera það sem ég geri um verslunarmannahelgar, heldur finnst mér svo mikill þrýstingur á öllum og frá öllum um að nú verði að gera eitthvað kreísí, meira kreísí en nokkru sinni fyrr. Mér finnst gaman að grilla og sólbakast og tala við skemmtilegt fólk og vera í stuttbuxum og borða ís og fá kannski koss á kinnina. Og spila fótbolta og grípa frisbí. Og fara í litlar fyndnar sjoppur útá landi sem hafa engan húmor fyrir því að vera spurð um Spur.

Mér fannst gaman á Eldborg '92, Uxa '95 og svo hin skiptin líka, þó ég muni ekki alveg hvað ég gerði. Ekki afþví að ég var fullur (verð aldrei svoleiðis) heldur afþví að ég bara man það ekki. Jú, Halló Akureyri í fyrsta skiptið, þegar allir úllingarnir urðu snar og tjald ömmu hans Ómars var það eina sem lifði af á tjaldstæðinu. Við hinir gistum samt á Svalbarðseyri og fórum í sund, þökk sé VIP tengslum Hrings við svæðið. Og sátum við Akureyrarkirkju með allskonar sólgleraugu. Og vöknuðum kl. 18.30 á mánudeginum og föttuðum að klukkan var ekki sex um morgun, og að við áttum eftir að taka til og fá okkur að borða OG keyra í bæinn. Það var pínu minna gaman, en samt gaman. Og hárið á Sibba var ýkt fínt og vel greitt. Og ég man þegar við fórum í Heiðmörk og enduðum á Við fjöruborðið að borða humar, það var gaman þó að einhver hafi fengið smá niðurgang. Það drepur engan. Jú, það drepur suma, en ekki í þetta skiptið.

Nú heyri ég í sláttuvél og finn graslykt og sé bláan himinn og finnst ýkt fínt. Mmmm sumar og gott-veður-á-Íslandi-þó-svo-ég-sé-í-tölvunni.

Eftir að hafa fylgst með fréttum af sprengingunum í Egyptalandi finnst mér umræðan enn fáránlegri en áður. Á forsíðu Moggans var mynd af lögreglumanni standandi í grjótrústum með blóðpoll við lappirnar, undir myndinni var smá lýsing á atburðum. Við hlið myndarinnar var stór dálkur með lýsingu Íslendings af sinni upplifun, þar sem hann sagði "Það var algjör tilviljun að við vorum ekki á staðnum".

Síðan hvenær varð "Algjör tilviljun!" forsíðufrétt? Þau voru ekki á staðnum og það er meginmálið. Þau upplifa atburðinn sem áhorfendur og sama hversu skelfilegt það getur verið þá er það ekkert í líkingu við þá sem slösuðust eða voru á staðnum. Ég er að sjálfsögðu ekki að gera lítið úr upplifun þessara greyið ferðamanna, dettur það ekki til hugar. En þessi fáránlega fréttamennska af upplifun Íslendinga sem hefðu mögulega getað verið á staðnum tveimur dögum áður verður að hætta. Við fáum bara brenglaðar fréttir.

Fyrir nokkrum árum voru tveir vinir mínir að fljúga heim frá Chicago. Daginn eftir að þeir lentu kom í fréttum að vélin sem flaug sömu leið næsta dag hefði hrapað og margir dáið. Við fengum öll sjokk og þeir prísuðu sig sæla fyrir að vera á lífi, þvílík heppni. Er þetta ekki pínu asnalegt? Ég skil vel að við viljum hafa vini okkar, frændur og fellow Íslendinga á lífi eins lengi og mögulega er hægt, en þegar hótel er sprengt í loft upp, valdandi dauða 100 manns, þá er það fréttin, ekki frásögn Íslendinganna eða Dananna eða Færeyinganna sem gistu á þessu hóteli tveimur vikum áður, eða keyrðu þar framhjá oft oft oft.

Kannski var ég búinn að röfla um það áður, en ég man að fyrir nokkrum árum dembdust yfir okkur Íslendinga allskyns fréttir af hungursneyð héðan og þaðan í heiminum. Landssöfnun hér, þjóðarátak þar. Sumsstaðar gekk vel að safna pening handa bágstöddum og sveltandi fólki, en annarsstaðar gekk það verr (of dýrt að borga af fellihýsunum). Þjóðinni fannst sem hún stæði saman og gerði allt það sem í valdi hennar stóð til að hjálpa.

En svo fóru að birtast myndir af börnum sem gengu berfætt í snjó. Þau voru ekki lengur lítil og brún með flugur í augunum, né heldur klædd í larfa sitjandi við lítinn bálköst. Þau voru lítil, hvít og föl og gengu berfætt í snjónum.

Loksins var komið eitthvað sem íslenska þjóðin gat skilið: að ganga berfættur í snjó. Söfnunin tók kipp og meiri peningur safnaðist en nokkru sinni fyrr.

Það er því mjög mikilvægt að reyna að setja fréttirnar þannig fram að Íslendingar skilji hvað sé að gerast, að ef þörf krefur þá verði upplýsingarnar settar í íslenskt samhengi, og fólki jafnvel kennt að meta og lesa þannig upplýsingar. Ég efast ekki um að í mörgum brasilískum dagblöðum hafi staðið á forsíðu "Lögregla í London skýtur saklausan brasilískan rafvirkja til bana". Á meðan opinber samskipti þjóðanna eru mjög diplómatísk, þar sem Brasilíumenn þykjast skilja að svona geti gerst, þá væri mjög fróðlegt að heyra hvað venjulegt fólk hefur að segja um málið. En, við erum alltaf hvítrar-evrópumegin í allri svona umfjöllun og heyrum því bara aðra hlið málsins (þá hlið málsins þar sem dauði 55 í London er stærri frétt en dauði 80 í Írak. Hey, það eru hvort sem er svo margir dauðir þar).

Mér finnst ansi líklegt að margir Íslendingar hugsi sem svo að þegar 30 manns deyja í jarðskjálfta í Indlandi þá sé það allt öðruvísi en þegar það gerist í snjóflóði á Íslandi því hér búi miklu færri. Þá er kannski farið útí höfðatölureikning og niðurstaðan sú að til að Indverjar fyndu fyrir samskonar sársauka yrðu 30.000 að deyja. Ég hef heyrt svona umræðu og finnst þetta að sjálfsögðu ólýsanlega fáránlegt. Eitt mannslíf er jafn mikils virði sama hvar í heiminum það er. Einn íslendingur er ekki meira virði en einn Bandaríkjamaður, þó svo þeir séu 1.000 sinnum fleiri. Þessvegna má umfjöllun innlendra fjölmiðla alls ekki spegla þá afstöðu. Við erum löngu orðin vön því að lesa um dauða tuga fólks í útlöndum og erum löngu orðin dofin fyrir þessum tölum. Þessvegna er það mín skoðun að ef fréttamiðlar ætli að standa undir nafni sem ábyrgir aðilar þá verði þeir að finna nýjar leiðir til að halda þessum fréttum sem fréttum. Það þýðir ekki að birta eigi blóðug lík á forsíðu, einsog DV þykist halda að sé eina leiðin, heldur skrifa öðruvísi íslensku.

Til dæmis eru fréttir frá sjálfsmorðsárásum í Írak alveg hættar að vera fréttir. Það gæti alveg eins staðið:
"Sjálfsmorðsárás í Írak í dag, 24 látnir.
Sjálfsmorðsárás í Írak á morgun, hellingur mun deyja.
Sjálfsmorðsárás í Írak hinn daginn, hellingur mun deyja."

Það gengur ekki alveg að dagblöð ritskoði þessar fréttir og setji þær í litla dálka þannig að með hverjum deginum sem líði þá fái aðrar og "mikilvægari" fréttir forgang, en þessar fréttir hverfa og endi sem tilkynningar. Blöðin eiga að eyða opnum í umfjöllun um þessa atburði, rétt einsog þau geta blaðrað um fasteignaverð, nýja vexti eða ísbúðarbiðraðir. Vissulega eru þetta innlendar fréttir, en ef það á ekki að sinna heimsfréttum af sama krafti og innlendum fréttum þá er eins gott að sleppa því.

Þetta er til allra foreldra, sem og fávísra, misvísra og góðra barna þeirra.

- -

Mig langar að biðja alla sem lesa þetta og þekkja þá greindarskertu unglinga sem ganga um bæinn og spreyja einhverskonar stensla-klessum á íbúðarhús að vinsamlegast hætta því.

Ég skil að lubbhærðir unglingar frá efri-millistéttar heimilum sem eiga bara tvo bíla og fara bara einu sinni til útlanda á ári séu fullir gremju útí yfirvöld. Ég skil að þessir sömu unglingar með glænýjan farsíma í vasanum rjúki út í bræðinni og spreyji eða kroti eitthvað óskiljanlegt á strætóskýli og sparki svo ýkt fast í ljósastaur. Ég skil að þeir rispi sætin í strætó og tússi typpamyndir á rúðurnar. Þetta er allt mjög göfugt og líklegt til að ná fanga athygli yfirvalda og færa þau nær baráttumálum kúgaðra unglinga einsog þessara.

Það er ofsalega kúl að krota taggið sitt í mittishæð á skilti. Það eina sem skemmir fyrir er að litla 5 ára systirin getur gert það líka. Í gamla daga snerist leikurinn um að setja nafnið sitt þar sem erfitt var að ná til (og oft gert með hjálp stiga, kaðla eða einfaldlega miklu príli) en hér á Íslandi er leikurinn mun einfaldari: það er nóg að eiga túss og strætómiða. Nú eða fá heimilisbílinn lánaðan.

Það er líka ofsalega kúl að klippa út stensil og fara út með lambhúshettu (í láni úr veiðikassanum hans pabba) og spreyja mynd af Davíð Oddssyni á hús á Laugaveginum. Það er pínu ókúl að myndin er í skjóli og sést ekki þegar keyrt er niður Laugaveginn, en það er allt í lagi því íbúar hússins taka vel eftir lekandi spreylistaverkinu þegar þeir kaupa meiri málningu í BYKO og mála heimilið sitt.

Það er enn betra að nýta opinberar byggingar og hluti og mannvirki í eigu ríkisins; þannig er öruggt að einhver á vegum ríkisins taki eftir. Reyndar verður það í mesta lagi ein lögga og svo þrír borgarstarfsmenn á appelsínugulum pallbíl vopnaðir málningarrúllu, en þeir hringja örugglega í réttu númerin svo Alþingi taki eftir þessu og rjúfi þingið.

Það besta eru hvað skilaboðin eru skýr: einhver snillingur spreyjar mynd af Davíð við hliðina á mynd af banana, og þá fatta allir landsmenn hvað þjóðin er í miklum bobba.

Það lang, langbesta er, hinsvegar, þegar einhver aumingi í slagtogi við fleiri aumingja fer að nýbyggðu fjölbýlishúsi á Lindargötu, leggur pínulítinn, aumingjalegan og algjörlega óskiljanlega stensilinn sinn við steinhlaðninginn, og spreyjar klessta og lekandi mynd á ALLA HLI– HÚSSINS, á hvern einasta stein. Það er algjörlega öruggt að þeir sem gerðu þau mistök að kaupa sér íbúð í húsinu brosi frá eyra til eyra þegar þeir komast að því að það er ekki nokkur leið að ná spreyinu af steininum og að kostnaðurinn sé líklega talinn í hundruðum þúsunda. Það er nefnilega fátt skemmtilegra en þegar venjulegt fólk vaknar einn daginn og sér að einhver er búinn að rispa bílinn og brjóta framrúðuna, rústa legsteinum ættingja, eða míga, kúka og kveikja í sumarbústaðnum.

Þeir fávísu unglingar sem sjá um að skreyta borgina svona eru því miður of heimskir til að skilja að svona skemmdarverk eru einmitt það sem stendur í vegi fyrir þá sjálfa að fá aðstöðu til að iðka sína list; að þetta gerir ekkert annað en að auka gremju allra, líka þeirra sem gera fallegt með spreybrúsum, og hjálpar til við að halda heitinu "veggjakrot" um næstu hundruð ár.

Mér finnst þessir fávitar mestu fávitar sem ég hef hugsað til nýlega.

Ég þarf að gera ritgerðir í skólanum mínum. Það væri svosem fínt ef ég vildi gera eitthvað með ritgerðir í framtíðinni eða ef þetta ótrúlega anal og stífa format kæmi því eitthvað við sem ég hef áhuga á, en því miður er það alls, alls ekki svo.

Þegar listaháskóli skikkar nemendur sína til að skrifa ritgerðir í listasögu og kreatívri ensku (gubb) þá fer maður að hugsa afhverju í andskotanum þeir reyna ekki að nýta þessa klukkutíma í að kenna fólki (eða enn betra: fræða fólk) um hönnun, list og meira þannig.

Ef mig langar að skrifa greinar í dagblöð og sé að ég er gjörsamlega óskrifandi þá fer ég bara á námskeið sem kennir mér að skrifa í dagblöð. Alveg einsog að ef ég vil vita hvað klukkan er þá þarf ég ekki að ganga með armbandsúr, heldur get annaðhvort kíkt bara á símann minn eða spurt næsta mann. Ef ég sé gríðarlega þörf fyrir að fylgjast með tímanum þá fer ég bara á námskeið og læri að lesa stjörnur og sólina. Eða kaupi mér úr.

Menntamálaráðuneytið og hyski þeirra er þessu algjörlega ósammála.

Þú heitir Ólafía, ert 24 ára og vinnur í Intersport. Þér fannst ágætt í barnaskóla en fór að leiðast í 2. bekk í MS. Þú prófaðir að fara yfir í FB en gafst upp eftir tvær annir og fórst bara að vinna á meðan þú tókst þér pásu í eitt ár, sem varð að fjórum. Þó þú vitir ekki alveg afhverju þá langar þig dálítið að klára stúdentinn. Sumar vinkonur þínar sem útskrifuðust fóru í háskóla, en tvær aðrar vinna við mjög svipað og þú; önnur þeirra m.a.s. með þér í Intersport. En þér er sama, þú veist að þú verður að klára stúdentsprófið til að fá almennilega vinnu og til að allar gömlu frænkur þínar hætti að röfla í þér um framtíðina. Vandamálið er að þú hefur ekki hugmynd um hvar þú eigir að klára námið. Ekki það að þú hafir ekki skoðað allt sem er í boði, þvert á móti hefur þú grandskoðað alla bæklinga um sumar-, kvöld- og dagsskóla síðustu árin, en hefur bara aldrei fundið neitt sem hentar þér vel. Þú hefur oft pælt í hvort þú getir ekki bara farið í eitthvað verklegt einsog hárgreiðslu eða snyrtifræði, það er jú eitthvað sem þér finnst skemmtilegt, en verklega námið er svo asnalega uppsett að þú hræðist að líða einsog í menntaskóla og á endanum flosna upp og enda aftur á vinnumarkaðinum með sömu gömlu pælingarnar og frænkuröflið á bakinu.

Þér fannst hvorki erfitt að aðlagast í skólanum, né heldur að vakna á morgnana. Það sem fór með þig voru allar þessar ritgerðir. Skólinn bauð ekki upp á mikla hjálp og þegar þú varst í ofanálag skikkuð í allskyns fög sem þú hafðir alls engan áhuga á þá varð þetta nógu mikið vandamál til að þú hættir að nenna að reyna. Þessvegna prófaðirðu fjölbraut því þar gastu jú púslað saman í þína eigin stundaskrá, en þetta var eins þar: allskonar fög sem þú hvorki hafðir áhuga á, né sást að hefðu eitthvað með þína framtíð að gera. Þér finnst frekar tilgangslaust að reyna það sama aftur í dag og langar þessvegna að prófa eitthvað verklegt nám. Þá þarf það ekkert að heita stúdentspróf (þó svo það væri frekar fínt), þú verður ánægð með einhverskonar skírteini eða diplóma sem segir til um hvaða nám þú kláraðir og hvað þú kannt.

En það er sama sagan allsstaðar: í snyrtifræði þarftu að skrifa 20 bls. ritgerðir um handáburði, og í hárgreiðslu eru tímar í bókfærslu og hagfræði. Í verklegu námi!

Þetta er einsog skólarnir skilji ekki sjálfir hugtakið verklegt nám, og finnist þeir þurfa að troða einhverjum bóklegum hluta inní námið. Til hvers? Er það svo þessi verkmenntuðu aulagrey geti fundist þau vera samboðin yfirstéttinni? Svo að þau geti líka sagst hafa eytt sínum tíma í kúrsa sem þau báðu aldrei um og hafa ekkert með starf þeirra að gera? Ég myndi halda að eitt það léttasta sem kennari getur gert fyrir sjálfan sig er að láta bekkinn sinn skrifa ritgerð. Vissulega er yfirlesturinn tímafrekur, en öllu einfaldari en að sitja fyrir framan hópinn og kenna þeim eitthvað. "Fyrir næsta tíma ætlum við að læra mismuninn á kremi og áburði. Lesið sjálf heftið sem ég lét ykkur fá og skrifið 15 bls. ritgerð."

Afhverju er verið að troða bóklegu námi í þessu magni inní verklega námið sem er í boði á Íslandi? Munurinn á verklegu og bóklegu námi verður sáralítill; í staðinn fyrir 2 þýskutíma á viku lærir fólk um díselvélar, og þá heitir námið Verklegar bílgreinar í stað Nýmálabraut 1.

Hvað með þá sem hafa ekki nokkurn áhuga á ritgerðum, en eru klárir í höndunum og hafa mikinn áhuga á sínu fagi? Eða hvað með þá sem eiga í erfiðleikum með að lesa mikinn texta og skrifa ritgerðir og eiga ekki nokkurn möguleika á að klára námið einsog það er uppsett í dag, og flosna þarafleiðandi úr námi í hundruðatali og enda --með alla sína hæfileika-- í mjög óverðskulduðu starfi og þurfa að lifa það sem eftir er með samviskubit og minnimáttarkennd yfir eigin "heimsku"?

Þeir eru greinilega ekki markhópurinn. En hvað er nákvæmlega verið að kenna fólki þegar það er t.d. skikkað til að skrifa ritgerðir? Hve margar ritgerðir hefur þú skrifað bara í gamni þegar þú ferð uppí bústað með fjölskyldunni? Kannski eina ritgerð um upplifun þína á öllum framúrakstrinum, og aðra um randaflugur og heymæði? Eða æj, kannski er ég að misskilja tilganginn. Kannski er verið að undirbúa alla sem vilja vera lögfræðingur og skila faglegu áliti á ráðningu framkvæmdastjóra Intersport. En, ég er ekki lögfræðingur og veit ekki um marga lögfræðinga sem skila áliti um listasögu eða handáburð. Eða er þetta fyrir þá sem vilja vera rithöfundur? Er ekki þá tilvalið að þeir tilgreini það þegar þeir velja sér námið og læra þá sérsniðin fög í samræmi við það?

Mér er nokkuð sama um opinberan tilgang ritgerðasmíða. Að mínu mati eru þær fullkomin tímasóun eftir að barnaskóla lýkur, nema þær séu órjúfanlegur hluti af sérnámi og sérkunnáttu þess sem skráir sig í kúrsinn. Rithöfundur, lögfræðingur eða kennari. Smiður, hönnuður eða hárgreiðslumeistari. Annar hópurinn þarf að skrifa mikið í sínu starfi, hinn þarf að búa yfir sérkunnáttu, oft meðfæddri. Það væri fínt ef yfirvöld sæu sér fært í að kenna fólki í samræmi við það.

Og svona í lokin: hvað ætlar Ólafía greyið að gera? Segja upp vinnunni sinni til þess eins að skrá sig aftur í skóla, reka sig á sömu vandamálin og enda á sama stað, bara enn leiðari og fátækari?

Hey, fyndið, útum gluggann sé ég stillansa. Ofarlega í stillansanum stendur sólbrúnn smiður í vinnugalla með tólabelti um mittið. Hann er umkringdur allskonar verkfærum einsog hjólsög, skrúfjárnum og stiga. En hann þarf ekkert á þeim að halda. Hann er nefnilega að skrifa ritgerð.

Já já já, greyið stelpan að vera handtekin og yfirheyrð í 30 klukkustundir og vera hótað og bla bla bla.

Íslendingar eru örugglega heimskasta þjóð í heimi.

Nei, afsakið.

Íslendingar eru örugglega heimskasta þjóð í heimi miðað við höfðatölu.

Stundum er þessi kjánahrollur sem hellist yfir mig svo mikill að mig svimar. Ég veit ekki hvað þarf til að Íslendingar fatti að það sem þeir sjá í sjónvarpinu er alvöru, og að þeir glæpir sem gerast nú þegar á Íslandi eru alvöru, og sú staðreynd að menntakerfið sé jafn ömurlegt og raun ber vitni sé alvöru vandamál.

Án þess að fara mikið út í að gagnrýna störf Ísland-Palestínu hópsins (mér finnst hugsjónin fín (að hjálpa þar sem þörf er á) en ansi margt um Palestínu sem land ritskoðað, t.d. hommaofsóknir og annað slíkt)þá eru meðlimir þessa hóps algjörlega jafn clueless og í þörf fyrir reality check einsog allir aðrir sem pæla aldrei jafn djúpt í heimsmálunum.

Já það er rosalega göfugt að vera með arabaklút um hálsinn og í grænbrúnum Vinnubúðarjakka, með sjálfklippt hár og hálf þreyttum skóm. Gott að sýna lit. Það er rosalega göfugt að fara út með arabaklútinn sinn niðrá tjörn og brenna fána til að hjálpa Íslendingum að sjá málsstað Palestínubúa. Enda eru Íslendingar rétta fólkið til að hrista upp af rassgatinu. Þeir kunna hvorki að merkja gatnaframkvæmdir svo landar þeirra villist ekki á leið í vinnuna, né að líta í kringum sig og sjá stóru myndina: að það eru fleiri lömb til í heiminum og að lækir, jöklar og hraun eru ekki séríslenskt fyrirbæri.

Oftast finnst fólki þetta krúttlegt (sérstaklega Íslendingum þó), enda er þetta oftast bara eitthvað þjóðarstoltsraus sem skaðar engan. En það er ansi ólíkt að vera fullur á norskum bar að öskra að íslenski bjórinn sé bestur í heimi, eða ákveða að gera sitt í ströggli heimsins.

Fáránlegast af öllu er að íslenskir fjölmiðlar séu svo einfaldir að birta þessa yfirheyrslufrétt án þess að svo lítið sem hugsa málið í 10 sekúndur og sjá að þetta er á sama tíma mjög eðlilegur atburður útí hinum stóra heimi og fullkomlega ómerkilegur, og að í rauninni hafi ekkert fréttnæmt gerst. Afþví að þessi stelpa er íslensk þá fer heil blaðsíða um þann hrylling sem hún gekk í gegnum, en ekki einu orði minnst á alla þá sem dóu á sama tíma.

-- Fyrir ykkur sem eru móðguð fyrir hönd Íslands-Palestínu og friðarsinna um gjörvalla veröld vil ég taka fram að ég er ekki að réttlæta neina af þessum atburðum, langt í frá. Ég er bara að segja að þessir atburðir eru staðreynd --sorgleg staðreynd-- sem Íslendingar, rétt einsog aðrir, verða að skoða útfrá skynsamlegu sjónarmiði og átta sig á að fólk á þessum stöðum er lifandi skotmark, SAMA HVER ÞÚ ERT. --

Þessi stelpa fer út til Palestínu, á stað sem er ekki þekktur fyrir annað en margra ára skæruhernað, grjótköst og dauða "saklausra" borgara af völdum hersins, í þeim tilgangi að hjálpa málsstaðnum sem hún trúir svo heitt á. Henni finnst þetta bara sport --þó svo hún sjái það ekki sjálf-- enda fá allir Íslendingarnir sem fara þarna út sína umfjöllun í blöðunum og geta sagt "þetta var hræðilegt" og lýst því yfir að baráttunni sé sko ekki lokið.

Á meðan fjöldi manns deyr á hverjum einasta degi, þá rembast íslenskir friðarsinnar út, og gera mál útúr því að vera yfirheyrðir? Að vera yfirheyrðir! Þessi stelpa dirfðist meiraðsegja að finnast það hræðilegt að þeir hafi hlegið að henni þegar hún bað um að fá að tala við íslenskan ræðismann og fjölskylduna. Hún var yfirheyrð, henni hótað, og það kemur í blöðunum hér heima einsog FRÉTT, einsog nú loksins hafi íslenskir fjölmiðlar og ein lítil saklaus stúlka varpað ljósi á mikið leyndarmál.

Ætti hún ekki, allra manna best, að vita akkúrat hvernig staðan er útí hinum stóra heimi? Eða var hún fyrst þarna að átta sig á að grandalausir eyjarskeggjar ættu kannski að halda sig heima, þar sem þeir skilja hvernig lífið gengur fyrir sig?

Hún ætlar að sjálfsögðu ekki heim til Íslands strax, heldur vera í Bretlandi og athuga rétt sinn??? Ég sver það, ég veit ekki hvað ég á að segja. Hún er ekki fyrr komin frá landinu sem hún ætlar að bjarga, að hún er búin að steingleyma öllu og ætlar sko að skrifa þeim bréf og segja að þetta megi ekki.

Ef fólkið sem skýtur plasthúðuðum járnkúlum í andlitið á 12 ára krökkum hefur tíma til að lesa bréfið hennar, þá reynir það örugglega að svara henni kurteisislega.

Ímyndið ykkur hortugheitin að Íslendingar haldi að þeir geti auðveldlega keypt sér flugmiða, klætt sig í réttu fötin og farið út í heim að berjast fyrir því sem rétt er, og ef þeir lenda í vandræðum þá segja þeir bara "nei, þú skilur ekki, ég er Íslendingur".

Þú ert Íslendingur að blanda þér í mál sem kosta líf tuga manna á hverjum degi. Strætóar eru sprengdir í loft upp, túristar skotnir í hnakkann, og konur pyntaðar og þeim nauðgað. Það skiptir engu máli hvort þú flytjir til Spánar að hjálpa Böskum, kaupir þér vélbyssu og felubúning og fljúgir til Írak að berjast á móti íröskum skæruliðum, eða flytjir til Amsterdam og slæst í för með hústökufólki.

Í þessum löndum er ekki hægt að skrifa bréf í Moggann og kvarta ef löggann dregur þig á hárinu niður 4. hæðir og hendir þér inní gám. Eða ef strætóinn sem þú ætlaðir að taka (á leiðinni í mótmælin) kom ekki því hann var sprengdur. Eða segja "ég er Íslendingur" þegar byssu er miðað við ennið á þér.

Það er kannski réttast að það verði bara hleypt af, svo Íslendingar skilji að þetta er alvörumál, og við höfum verið svo fáránlega heppin hingað til að það er engu lagi líkt.

Þessi stelpa ætti frekar að vera þakklát og kreista út tár og segja fólki að hún prísi sig sæla fyrir að vera á lífi og komin aftur heim í faðm fjölskyldunnar, og skilji núna hvað þetta fólk gangi í gegnum. Að það sé ekki hægt að halda að maður geti bara farið út og breytt hlutunum með því að smella fingrum og segjast koma frá Íslandi. Að hún sé fegin því að sjá þetta og átti sig á því að ef hún vill halda þessu áfram þá gæti hún borgað fyrir það með lífi sínu...og enginn taki eftir því.

Leitinni er lokið. Sætasta barn í heimi er fundið. Hún heitir Sunna Herborg.

Fann þessa mynd af Goða vini mínum...

Sjá þennan, erað reynað klekkja á mér með klofbragði. Kallar mig gáfnabrók, og meinar það ekki vel. Iss.

Hvar á ég að byrja?
Ókei, ég get byrjað kyrrlátt fimmtudagskvöld í september á síðasta ári þar sem ég gekk niður Forsyth strætið, nýbúinn að borða mig saddan af dumplingum. Á meðan ég labbaði í hægindum mínum og velti því fyrir mér hvort það muni nokkurn tímann rigna, rak ég hnéð í lítinn mann sem stendur á framdekki traktors og er að dreifa bæklingum fyrir "3-Dance festival in NYC". Ég tók við nokkrum bæklingum og bað hann í leiðinni afsökunar, hann horfði bara á mig og sagði ekkert. Ég varð strax hrifinn af því hvernig hann bar sig þarna einn um kvöld, í stórri borg, með stóran stafla af bæklingum.

Ég ákvað því að láta slag standa og bankaði upp á húsi nr. 136. Til dyra kom stór og stæðileg kona með þriggja daga brodda. Hún bauð mig velkominn með röddu sem ég kom ekki alveg fyrir mig. Gat hún verið skyld John Elwood, þeim fræga málara? Konan bauð mér tesopa en áður en ég gat afþakkað boðið vorum við trufluð af skemmtilegum og tilfinningaríkum tónum sem bárust úr kjallaranum.

"Þú ert kominn til að hitta Fred," sagði konan, "ég sé það alltaf á ykkur. Þið eruð allir...eruð allir eitthvað svo..."

"Segðu mér vinan, einsog hvað?" sagði ég og reyndi að fela bæklinginn í þvölum lófum mínum. "Hver er Fred, er það maðurinn þinn?"

Í þeim töluðum orðum var eldhúshurðinni skellt upp. Þetta var stærsta harmóníka sem ég hafði á ævinni séð. Hún var með tvöföldum hreyfiásum og minnst átján loftklemprum og svo listilega skreytt að mér fannst ég vera að dreyma, en þetta var satt. Þetta varð að vera satt.

"Kondu elsku vin, kondu og dansaðu," sagði albinóinn, "kondu og daaansaðu við okkur."

Ég reis á fætur, lagði tóman tebollann frá mér og elti harmóníkuna inn vel pússað og brakandi gólfið. Þetta var látlaust heimili en snyrtilegt. Burkninn sem stóð á kolli við lítinn glugga var að minnsta kosti þrjátíu ára. Ég hafði séð um burknana hjá frænku minni haustið áður en hlaðan brann, og þekkti þá alla. Dryopteris assimilis, Huperzia selago og svo uppáhaldið mitt sem blasti við mér, Dryopteris filix-mas. Mig langaði að snerta hann, en heyrði fótatak albinóans fjarlægjast mig með hverju braki.

Um leið og ég var kominn niður tröppurnar mætti ég fjölda vinalegra brosa. Það var ekki góð lýsing í niðurgrafna kjallaranum, en fótvissari dansara hafði ég sjaldan séð. Þetta minnti mig á lýsingar sunnudagaskólakennarans á fótfimum krossförum, mig langaði helst að kalla á hann til að sýna honum það sem mig grunaði alltaf: dans er söngur tilfinninganna.

Áður en ég vissi af hafði stórhentur en góðlegur maður vippað mér uppá bak sér, og þegar þangað var komið reyndi ég hvað ég gat að halda í við hópinn. Ég ákvað að bregða á leik og twista hressilega þar sem ég hafði nú fengið bekkjarverðlaun á mínum fyrri árum. Þá heyrði ég ráma röddu koma úr einu skotinu:

"Þó svo twist hafi verið aðeins vinsælla á sjöunda áratuginum, þá dönsum við aðeins Watusi hér."

Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar er ég minntist fágæta eintaksins af TV Guide frá 1964 sem ég fékk frá frænku minni í Keflavík. Þar dansaði Fred Astaire Watusi svo listilega að ég og frænka mín gátum ekki gert annað næstu daga. Við stóðum með lappirnar ca 30 cm í sundur og með hnén beygð, tilbúin að slá golfkúlu. Svo stigum við til skiptis í hvorn fót, hnykktum mjöðmunum samtímis í hvora áttina fyrir sig og sveifluðum höndunum í hálfhring. "1-2, 1-2," sögðum við, "1-2, 1-2," stundum alla nóttina.

Ég fann að svitinn safnaðist saman á enninu en mér var sama. Ég var hingað kominn til að dansa, og dansa skyldi ég. Mig langaði næst að dansa Boney-Maroney en ég sá að það var enginn tími, ég varð að drífa mig í Mashed Potatoes! Ég steig fram með hægri fótinn og lét sem ég væri Þorgrímur Þráinsson að drepa í stærstu og grimmustu sígarettu í heimi. Það marraði og brakaði í gólfinu og úr albinóanum barst gleðiískur. Ég setti vinstri fótinn fram og gerði það sama, og í hvert skipti sem ég skipti um fót varð albinóinn glaðari og glaðari, þangað til hann spratt á fætur og kveikti á skærum kastara sem var listilega falinn bakvið lausa fjöl. Albinóinn skipti um plötu og þá þögnuðu allir og fóru að mumla í sífellu "Boney...Boney...Boney...Boney...".

Ég fann á mér að nú myndi það gerast. Albinóinn bankaði í loftið, fyrst sex sinnum, svo þrisvar. Við biðum öll í ofvæni á meðan lungun öskruðu á ferskt loft. Svo sá ég hana, tekonuna. Hún var klædd í fallegasta kjól sem ég hafði augum litið. Hún gjörsamlega geislaði, ef það hefði ekki verið fyrir skeggbroddana þá væri hún örugglega gift.

Hún sagði mjórri röddu að í kvöld yrði dansað nýtt afbrigði af Boney-Maroney. Allir voru fegnir enda löngu komnir með leið á upprunalega dansinum. Undan kjólnum tók tekonan stóran poka af maískólfum, ostaskera og framlengingarsnúru, og á meðan albinóinn dreifði maískólfunum til okkar allra, batt hún hnút á snúruna svo ostaskerinn sat þar fastur. "3,2,1..." sagði hún, " og svo TYGGJA!". Og við tuggðum og tuggðum og tuggðum á meðan hún sveiflaði snúrunni í trylltum steppdansi. Mér fannst nógu erfitt að halda maískornunum uppí mér, en tókst samt að moonwalka hring eftir hring eftir hring og fylgja hópnum. Á venjulegu kvöldi hefði lipurleiki gömlu konunnar fyrir framan mig komið mér mjög á óvart, en ekki í kvöld. Nei, ekki í kvöld. Í kvöld voru reglurnar brotnar, nýjar reglur settar og vinasambönd skráð í minningabækur eilífðarinnar.

Ég hafði séð það allt. Ég þurfti ekki að dansa aftur. Dansguðinn innra með mér hafði drukkið lyst sína, og þar sem hann kvaddi mig er ég lá í rúminu eftir hið afdrifaríka og opinbera kvöld, þá hugsaði ég um burknana mína, málverkin hans Johns Elwood, harmóníkuna stóru og tebollann sem ég afþáði.

"Næst," hugsaði ég með mér, "ég þigg hann næst."

Og þannig er nú það.

Ormur skilur hvað það þýðir.

Var að klára annað lag með einhverjum öðrum og sjálfum mér.

X-10-Civ - "Audio Sonata no. 2 (Crackelure 2 Da Top)"

Finnst það helvíti gott. Notaði fíltera og allt, svaka tæknilegt. Þetta kemur, alveg einsog Milkmenn, beint frá hjartanu. Á ég að nota minna af kommum?

Pældu í því þegar þú hlustar á þetta lag.

Einsog með allt sem ég bý til þá annaðhvort stari ég eða set á rípít. Er svo hrifinn af sjálfum mér. Enda til hvers að vera að rembast við að vera að greiða sér með jukki ef það verður ekki til þess að maður verði smá skotinn í sjálfum sér? Puff, ég á nóg til af skotum til að nota fyrir og í annað fólk. Svo ég minnist ekki á ást og hamingju og náungaskap og góða lykt og lósjonmakaða húð. Og karlmennsku, hana líka. Ég meina hann líka.

En hlustaðu á lagið. Segðu svö öllum frá því. ÷llum, líka ömmu. Ég vil gera þetta lag frægt. Þetta er nefnilega sumarlag. Sumarlag sumarsins 2005 í öllum heiminum. Líka í Írak, Bhutan, Zanzibar og Þykkvabæ. Allstaðar. Vil að það endi á MTV í staðinn fyrir lógóið.

Lagið er langbest á rípít, ég sver það.

Hjálpum þeim og hjálpum DJ+MC X-10-Civ. Það er ég.

p.s. plís kommentið á lagið, segið mér hvað ykkur finnst það fínt. Og ef þið þekkið einhvern sem getur gert lagið frægt, sendið honum linkinn. Þá skal ég búa til meira kúl nafn. Kalla mig bara Dr. Dj Mc X-10-Civ Dog T

Fyrstu tónleikarnir sem fór á voru með A-Ha þegar þeir spiluðu í Laugardalshöllinni 1985. Nenni frændi minn fór með mig og ég man að ég sat uppi og hélt í handriðið og gapti. Stjörnublik og blásið hár.

Elsku Morten Harket og hinir, Pal Waaktaar og Magne Furuholmen eða eitthvað. Leimmér að gúgla...HAH, þetta var rétt.

Hvað sá ég áðan á Ticketmaster? HAH! A-HAH! Þeir eru að spila í New York 12. september. Og...það er uppselt. Ég fékk næstum því tár. Ég fór beint á eBay og þar er verið að selja miða uppí $500, skil ekki þessa grimmd. Í ár eru einmitt 20 ár síðan ég fór á tónleika með þeim, OG 20 ár síðan þeir spiluðu síðast í Bandaríkjunum.

Ég ætti eiginlega að senda þeim ímeil og útskýra málið af einlægni. Segja þeim að ég sé hálf-frændi þeirra (Íslendingur) og hafi aldrei fundist Norsarar vera leiðinlegir, heldur bara kúl og mjög fyndnir. Segja þeim að það sé ótrúlega sjaldgæft að frændur eigi 20 ára afmæli á sama tíma, og að ég hafi talað um þessa tónleika við alla sem ég þekki. Segja þeim að ég hafi losað heftin úr Pop Rocky og Bravo blöðunum ótrúlega varlega með óbeittum eldhúshnífi og hengt plakötin upp með ósmitandi kennaratyggjói þar sem þau fengu að anda mikið og voru prýði heimilisins. Segja þeim að myndbandið við Take On Me hafi hvatt mig til að læra að teikna og myndskreyta og animeita og síðarmeir að dansa. Segja þeima að ég hafi meiraðsegja fengið Brons í Dansskóla Heiðars Ástvaldssonar. Segja þeim að ég hlusti oft á tónlistina þeirra og finnist ekkert púkó þó þeir hafi allir farið á sóló en komið svo aftur því hitt gekk ekkert.

Og segja Morten að mér hafi alltaf fundist hann vera langsætastur, og ekki bara afþví að hann er söngvarinn.

Ég er að bjóða í miða á eBay, en hámarksboðið mitt er bara 70 dollarar. Það er bara 5000 kall sem er lítið verð til að bjarga litlu ólgandi hjarta í háborginni.

Ó tilfinningaspil. Hvert leiðir þú mig?

Góðan dag,

Það eru nokkur orð og framburðir í íslensku sem mér hefur alltaf fundist asnaleg. Ókei, ekki nokkur heldur hellingur, en ég ætla bara að tala um nokkur núna. Lítum á þetta sem nýjung á síðuna mína, Orðskrípalingahorn Haraldar. Hin nýjungin er Spurðu Harald sem ég ætla að koma í loftið hér og nú. Sendið mér tölvupóst á segdumer at icomefromreykjavik . com og spyrjið að því sem ykkur langar að vita. Sama hvað það er, ég svara öllu.
- Dæmi: Er U2 leiðinlegasta hljómsveit í heimi? (svar = já)

Þetta er til ÞÍN hr. og frú Sama-hver-þú-ert, ef það er eitthvað sem þig langar til að vita og nennir ekki að Gúgla eða stendur alveg á gati, sendu mér tölvupóst og ég skal svara þér frá mínum dýpstu hjartarótum.

- -

Orðskrípalingahorn Haraldar 1:

Orðið PARÍSARHJÓL er bullorð. Veit ekki hvort nokkur hafi nennt að pæla í því, en á öllum öðrum tungumálum heitir það ekki Parísarhjól. Á það að vera með stórum staf? Skiptir ekki máli lengur því þetta orð er bull.

Á ensku heitir það Ferris Wheel og er nefnt eftir manninum sem smíðaði það næstum fyrstur, hr. George Washington Gale Ferris Jr. fyrir World Columbian Exposition sem var haldin í Chicago 1893. Þó svo tilraun hr. Ferris að storka Eiffel-turninum hafi klúðrast (Eiffel turninn varð á endanum a.m.k. fjórum sinnum hærri) þá tókst honum samt að búa til stóran hring sem valdið hefur misskilningi og misklíð á Íslandi um áraraðir.

Ef ég myndagúgla "Paris Wheel" fæ ég jú mynd af "parísarhjólum" (sjá hér), en þegar örgrannt er skoðað sést að þetta eru allt myndir af "wheels" í "paris", þ.e.a.s. myndir af stórum hringjum í París, höfuðborg Frakklands.

Þetta heitir því Ferris-hjól. Ljótt en satt.

- -

Orðskrípalingahorn Haraldar 2:

Við Íslendingar erum ofsa klárir í að markaðssetja nýjar skammstafanir og breyta allskyns erlendum orðum í allskyns íslensk. Þó ég skilji að fólki finnist þægilegra að segja t.d. "vaff-vaff-vaff" í staðinn fyrir "tvöfaltvaff-tvöfaltvaff-tvöfaltvaff" (www) þá er það því miður raaangt. Líklega tengist þetta vaffsvíxlfarsóttinni, þar sem Íslendingar talandi ensku bera "w" fram einsog "v".

Dæmi: I am wery hungry for some vite eskimo.

Þó það sé stundum mjög fyndið ("yes, I vould like one weeeeery beeery ice cream...") er það samt vitlaust.

Okkur Íslendingum þætti t.d. sárt að heyra aðra tala um Björgu og Fiktísi Vinnpokadóttur. Í rauninni væri alveg eins hægt að umla "Ba" í staðinn fyrir Bandaríkin eða "hhh" í staðinn fyrir "heimsmeistaramót í frjálsum".

Fiktís Vinnpokadóttir

Forseti Ba heitir ekki George V Bush, heldur George W Bush, ekki "víí" heldur "dabuljú".

Og BMW heitir ekki "bé-emm-vaff" heldur "bé-emm-tvöfaltvaff", alveg einsog í ÷LLUM ÷–RUM L÷NDUM Í HEIMINUM.

(þessi mynd er eftir einhvern John Ritter, samt örugglega ekki fyndna og dána)

Velskur maður upplifir tónlistar-ofskynjanir eftir aðgerð á spítala og er víst búinn að vera svona í sjö ár! Þetta er að vera með tónlist á heilanum - bókstaflega.

Linkur: NY-Times greinin

Ég vona bara að hann hafi verið með góðan tónlistarsmekk áður en þetta byrjaði.

Þessi hressi hópur af fólki kallar sig Alarm Will Sound, og er ca 22 manna, ný-klassískt ensemble frá Pennsylvania sem eru nýbúin að gefa út plötuna Acoustica: Alarm Will Sound Performs Aphex Twin, sem er útfærsla þessa 22+ manna hóps á 15 lögum eftir Aphex Twin, mest af plötunni Druqks frá 2001. Persónulega finnst mér þetta sniðugt, og kannski aðeins sniðugra en þetta Apocalyptica->Metallica dót þó það hafi kannski verið ágætt. Kannski. Alarm Will Sound eru með um 10 arrengerera (mig vantar orð) útsetjara og voru víst nokkur ár að setja þetta verkefni saman svo að útkoman yrði eitthvað í líkingu við upprunalegu lögin. Mér finnst það reyndar pínu skrýtið. Til hvers að vinna að því í mörg ár að fínstilla 22 manneskjur svo þær geti hljómað alveg eins og 30.000 kr. sampler? Kannski voru þau ekkert að gera það í nokkur ár, heldur vildu muna að gleyma engu bíbi eða blúbbsi. Útkoman er öðruvísi en Druqks, læv spileríið er oft skemmtilegra en lögin sjálf.

(Lestu review frá öðrum en mér)

Annað ágætt? Útgáfa hammondhetjunnar Lonnie Smith á verkum Beck á plötunni Boogaloo to Beck. Sumt virkar vel, annað er skrýtið. (RealMedia hljóðbútar hér)

En í mestu uppáhaldi er þýskfæddi englendingurinn Max Richter, sem er algjör snillingur. Mig minnir að það hafi verið Krilli sem kynnti mig fyrir honum. Kannski er það bara minningin um alla góðu tónlistina sem Krilli hefur kynnt mig fyrir í gegnum árin, hann fær sjálfkrafa kredit. (Þessi setning hljómar mjög væmin með Max Richter í bakgrunni...)

Max Richter er búinn að gefa út tvær eiginlegar sólóplötur, The Blue Notebooks og Memoryhouse (sem var spiluð af BBC symfóníunni). Ég heyrði The Blue Notebooks fyrst og veit ekki hve oft ég hlustaði á hana í röð fyrstu vikurnar. Ég flokkaði hana undir electronica, því eitthvað við þessa músík -þó hún sé klassísk- á að mínu mati meira skylt við framþróun líka raftónlist. "Ný klassík" er asnalegt, kannski aðallega vegna þess hve það minnir mig á tónlistarafsprengi sem fær forskeytið "ný" sökum þess hve undarlega það hljómar. Þegar ég var lítill fannst mér allt sem var flokkað nýtískulegt vera skrýtið, Max Richter er búinn að afsanna það.

Eftir að ég fékk Memoryhouse er ég búinn að hlusta á plötuna mörgum, mörgum sinnum. Á random, repeat og sama lagið oft oft oft. Hann er á kafi í allskonar verkefnum, bæði tónleikum og að semja músík. Ó hr. Richter.

Fannst það skemmtilegt surprise en alls ekki skrýtið að á vefsíðu Max Richter stendur "Johann Johansohns new disc is in residence in the CD player." Finnst ekkert skrýtið að hr. Richter hlusti mikið á Jóhann Jóhannsson þar sem hann er engu síðri snillingur. Svo hlustar Jóhann Jóhannsson mikið á Úlf Eldjárn, sem er algjör snillingur. Og einhverntímann hafa þeir hlustað smá á mig, þannig að óbeint hef ég haft huglæg áhrif á Max Richter.

- -
Linkar:
- Jóhann Jóhannsson
- Max Richter
- Lonnie Smith
- Ég

p.s. ef það er eitthvað orð sem ég hata, þá er það LOL!!! Fólk sem segir LOL eru asnar.

Já, New York myndir frá mér. Sumar nýjar, sumar gamlar, sumar í sumar.

- - -

Og já, sem er ekki minna mikilvægt: ég er búinn að ákveða að rembast við að troða mér inní leikfangaheiminn. Ekki á absúrd og geðveilulegan hátt, heldur framleiðslumegin, þannig að ég geti farið að skreyta og hanna allskonar dót. Ætla kannski að reyna að byrja í Urban Vinyl heiminum (t.d. Qee) og feta mig rólega áfram, en einn daginn vil ég vera með dót eftir mig. EFTIR MIG. Sjáum hvað setur. En ég er búinn að ákveða mig.

Ókei ókei, ég veit að ég hef verið frekar lélegur að fylgjast með ferli hljómsveitarinnar 98 Degrees (með Nick Lachey, ex-Jessicu Simpson) og kann ótrúlega fáa texta með þeim.

En áðan þegar ég varað lesa um plötu William Hung (já, hann er kominn með nýja plötu) sá ég að í kreditunum stóð "Birgisson, A".

Birgisson, A?

Ég gúglaði þetta og sá að gaurinn heitir Arntor Birgisson og hefur líka samið fyrir Ricky Martin og fleiri froðuhausa. Ég leyfi mér að efast um að hann sé Norðmaður og skýt því á að hann heiti Arnþór Birgisson og sé Íslendingur. Ég las að hann væri partur af sænsku krúi...ég veit að ég er mögulega að blása þetta smámál upp, en vita allir um þennan gaur? Missti ég algjörlega af þessu í Séðogheyrt?

Hér er meira infó um þennan gaur. Hjálpi mér drottinn, ég er í sjokki.

Hlekkir:
- Hrikalega grimm webcam nekt (fyndin!)
- Origins of Band Names
- Eating Disorder Expert Collapses at Market (hah!)
- Kimberly Nerbak's Jokes About Stupid Burnet Bitch's!
- Officer Probed In Killing Of Deer
- Feed Lindsay Lohan

Það eru allir búnir að lesa endalaust um sprengingarnar í London. Ég get fullyrt að nær 100% fréttanna eru skrifaðar og editeraðar af vestrænum fjölmiðlum, þannig að fyrir þau okkar sem kunna ekki arabísku þá skiptir litlu máli hvað við lesum, þetta kemur allt úr sama grauti.

Í Skotlandi eru margir blaðamenn frá Afríku til að kovera G8, sem þrátt fyrir allt það hræðilega sem gerist í Englandi, skiptir heiminn engu minna máli. Ég rakst á grein eftir Kenýskan blaðamann sem talar um sína upplifun af atburðunum í London.

Fréttin: G8 summit diary: Thursday 07 July

Mér fannst hálf kjánalegt að hafa ekki einusinni velt því fyrir mér að leita eftir þessari umfjöllun annars staðar frá. Ég veit ekki hvort ég muni nokkurn tíma læra það.

450 sheep jump to their deaths in Turkey

Hvað get ég sagt? Kannski er ekkert svo gaman að vera rolla í Tyrklandi?

Kannski, ef þær hefðu hlustað á The Beastles, sem er blanda af Beastie Boys og Bítlunum, hefðu þær verið í svakastuði og ekkert hoppað.

Þetta er frekar fyndið: Forgotten Pictures of Celebrities. Mér finnst Patrick Swayze fínn einsog hann var í gamla daga. Next of Kin og Roadhouse? Þrusumyndir!

Ef ég væri nógu ríkur þá myndi ég finna alla tónleika með U2, kaupa alla miðana...

og brenna þá!

Á hverju ári eru haldin British Television Advertising Awards, þar sem allskonar snilld er verðlaunuð með gulli og myrru. Mirru. Whatever.

Besta auglýsingin í ár er æði æði æði.
Hún er hér. (QuickTime)

Þið getið svo séð alla frábæru lúserana á síðu BTAA.

Hah, varað skoða síðuna fyrir Chicken Little frá Disney, og þessi litli kjúlli er algjört rassagat!

Hægra megin er Make The Chicken Dance, uppáhaldið mitt er Hoedown og Running Man. HAH!

-- updeit: einsog Jonni segir: hugsið um þennan lilla sæta kjúlla næst þegar þið sitjið sveitt inní eldhúsi að rífa í ykkur KFC!

Hvernig er hægt að vera svona geðveikur í hausnum sínum?

Bretar eru búnir að margsegja það stoltir að þeir ætli sko ekki að láta einhverja auma terrorista veikja í sér lífsgleðina. Að sjálfsögðu ekki. Upp spratt vefsíðan We Are Not Afraid þar sem íbúar heimsins geta sko sýnt þessum terroristum hver ræður! Bara uploada mynd af brosandi kettlingi, og þá eru öll þessi hryðjuverk unnin fyrir gíg!

Aðeins merkilegra er þó frásögn Breta sem var í einni af lestunum. Hans saga, Surviving a Terrorist Attack, er í tveimur hlutum: partur 1 og partur 2.

Mér finnst frábært hvað hann skrifar um ágang fjölmiðla og sína afstöðu, og finnst öllu persónulega að lesa svona heldur en að skoða forsíður dagblaða sem eru aðallega að keppast um að dramatísera atburðina með World Press Photo contenderum. Og einsog Elín "steinhjarta" Hirst gerði svo ótrúlega fagmannlega eftir nýfallin snjóflóðin fyrir vestan, þá finnst blaðamönnum CNN ekkert tiltökumál að bombardera spurningum á vitnin, ca 2 klst eftir að þau þora að opna augun eftir að hafa legið skjálfandi í hnipri. Það var lagið!

- - Til að sýna hversu kaldrifjaður ég er ætla ég að tala um eitthvað allt annað núna. - -

Sá sjónvarpsauglýsingu fyrir Smirnoff Raspberry Twist þar sem tveir rússalingar (eða eitthvað svoleiðis) gengu um snjóþungt þorp og töluðu um sjálfa sig og vodka og eitthvað. Í bakgrunni voru þorpsbúar í miðju festivali þar sem allir henda hindberjum* í hvorn annan.

Annar rússinn var Ómar Suarez, stærsti rappari á Íslandi. Hinn var (held ég) litli trommarinn úr einhverjum hljómsveitum sem ég man ekkert hvað heita, en hann var í einhverjum þætti á Skjá Einum. Kannski heitir hann Halli. Kannski heita allir trommarar Halli. Hann var alltaf með bindi.

Fannst fyndið að sjá Ómar í þessari auglýsingu. Litla íslenska hjartað mitt barðist ótt í brjósti mér í 20 sekúndur á eftir.

*vissi ekki hvað raspberry var á íslensku en var svo heppinn að rekast á Anglo-Russo-Scandinavian Food Glossary. Hvar hefuru verið allt mitt líf?!???!!?!

Sunna Herborg er komin!
Til hamingju Dóra, Styrmir og Salka og allir!

Núna er 30∞ hiti og ég er með loftkælinguna næstum því á fullu blasti. Er ekkert að reyna að verða lasinn eða upplifa Gúlag, en vil heldur ekki vera sveittipungur.

Á morgun er spáð að minnsta kosti 35∞ HITA!!!

Jesús kristur. Mig langar ekki í svoleiðis. Sem betur fer er bara 50% raki þannig að ég mun ekki bráðna í húðklump, en þetta verður nastí. Það er búið að vara gamalt fólk og smábörn við því að bráðna og ég reikna með að fólk hangi inní búðum og bíóum og frjósi úr kulda.

Ætla út núna og fá mér að borða. Ætla í stuttbuxum. Verð örugglega pínu sveittur, pottþétt á efri vörinni og á augnlokunum. Það eru nefnilega bestu staðirnir ef maður vill vera kúl. Klikkar aldrei að þurrka efri vörina þegar maður vill gefa gott impression.

Takk Einar ÷rn fyrir kommentalinkinn. Bjó til upppoppandi glugga sem er mikið skemmtilegri en hinn.

Er með undarlega mikla þörf fyrir lakkrís, m.a.s. þegar ég skrifa orðið lakkrís fæ ég vatn í munninn, dísus þetta er skrýtið. Kom út með stjörnurúllur (slef) og lakkrísDraum (slefislef) og ætla að háma í mig á eftir ef ég hef lyst. Slef. Það mun samt hækka blóðþrýstinginn, en það er þess virði að verða rauður í framan fyrir svona dásemd. Bandarískur lakkrís er ekki lakkrís heldur svart og rautt hlaup. Aular. Mér finnst samt gömlu sætu hjónin á hæðinni fyrir neðan mig mega tsjilla aðeins á rifrildunum. Þau gera líka alltaf eitt óskiljanlegt: opna fram á gang og annaðhvort þeirra stendur svo í dyragættinni og öskrar með sinni gömlu sætu röddu. Þau eiga svartan leðursófa, lítinn ísskáp og svona glansandi mynd af dreka.

Björn Þór sagði að honum fyndist asnalegt að það væri forsíðufrétt á DV að Mugison hefði endað á sömu blaðsíðu og Snoop í yfirliti fyrir Hróarskeldu, og spurði hvort það væri því heiður fyrir hann að fá að vera með bloggið sitt á sama Interneti og J-Lo. Ég er algjörlega sammála honum og finnst þessi misskilda upphefð alltaf svo óttalega kjánaleg. Ég las einmitt í einhverju íslensku blaðanna að Mugison hefði verið lofsunginn af Pitchforkmedia og það í leiðinni kallað biflía tónlistarunnanda eða eitthvað álíka. Platan hans fékk 7.1 og þó einkunnin 7 teljist á Íslandi vera stórkostlega frábær árangur í skóla þá er það C hér í Bandaríkjunum, og trúið mér, það er crap. Það vill enginn fá C, eða þrjár stjörnur einsog allar íslenskar bíómyndir eru áskrifendur að. Ég skil ekki að mynd sem fær þrjár stjörnur af fimm eigi að vera góð. Er það ekki akkúrat í miðjunni, og þannig bara 5 af 10? Anyways, Rotten Tomatoes er fín kvikmyndasíða því reviewin eru samantekt frá mörgum aðilum, bæði gagnrýnendum og svo bara venjulegum lúðum einsog mér og þér og Svenna.

Minnir mig á það að í gærkvöldi sat ég inní herbergi og sá eina af músunum standa í dyragættinni. Ég gargaði "MJÁÁÁ" og músin hljóp í burtu. Hún var krúttileg og allt það, en nagar samt allskonar hluti og borðar nammið mitt. Tók nefnilega eftir því þegar ég kom út að það var súkkulaði mulningur í einni hillunni minni og þegar ég lyfti plastpokanum þá var mjög krúttilegt gat og súkkulaðihjúpaðar lakkrískúlur í penni hrúgu. Það var búið að naga súkkulaðið utan af nokkrum þeirra á mjög krúttilegan hátt, og dreifa súkkulaði mjög svo krúttilega um alla hilluna og á hilluna fyrir neðan og ofan í einn skóinn minn og aðeins niðrá gólf. Ég náði bara í krúttilegan sóp og sópaði allt í krúttilega fægiskóflu og hendi öllu í krúttilega ruslið.

Svo henti ég namminu. Djöfuls mús.

Toilet Memory - alltaf gaman að muna prump!

- -

p.s. getur einhver hjálpað með Movable Type? lestu þá áfram plís...

Einsog þeir segja einhversstaðar út'á landi, á dauða mínum átti ég fyrr von á en að sjá...

KARATE KID, THE MUSICAL

Já, þetta er alvöru. Einhverjir apaheilar með apaheilapeninga í samráði við markaðsfræðinga með vírgleraugu í köflóttum skyrtum og með, you guessed it, apaheila, hittust yfir tveimur volgum pilsnerum og stórri skál af sjávarnasli og ákváðu að þetta væri sniðugt.

Hjálpi okkur Drottinn. Hvað ætli Ralp Macchio geri núna? Hvað ætli hann sé orðinn gamall, áttræður? Hann var allavega orðinn sextugur þegar hann lék í fyrstu myndinni. Og þá hlýtur Mr. Miyagi að vera ca þrjúhundruð ára.

Wax on, wax off, bullshit start.

p.s. þó ég linki mikið á allskyns stuttmyndir og dóterí sem er í bíó þá er ég ekki búinn að sjá þetta allt. Ég er semsagt ekki alltaf í bíói. Á ekki nægan pening til þess. En já, er ekki bara eitthvað glansandi bíónörd. Er líka tölvunörd og internetnörd og greinilega bloggnörd. Samt er ég ekki nörd því nördar eru víst hip&kúl. Ég las það í Vamm. Svenni vinnur hjá Vamm, hann er því nörd.

Viltu sjá mynd um fatlaða að klessa hjólastólana sína á öðrum fötluðum? Þá skaltu sjá MURDERBALL. Hún fjallar um lamaða hjólastólarúbbígaura (eða lamaða fyrir neðan háls) sem eru að keppa bæði í heimsmeistaramóti og á Ólympíuleikum fatlaðra (ekki Speciale Olympics, það er fyrir lamaða fyrir ofan háls) og lífið í kringum þá. Ég sá myndina í kvöld og mætti aðalgaurnum á leiðinni í bíóið. Karma? Tilviljun? ÷rugglega bæði.

Murderball er frábær, bæði vegna þess að hún fjallar um eitthvað sem er ekki alveg það fyrsta sem maður hugsar um þegar maður bryður morgunkorn, né heldur eitthvað sem maður hugsar um þegar maður leggur í fatlaðastæðið fyrir utan Lyfju og veit að það fer hvortsemer enginn í hjólastól neitt nema í sund.

Eftir að hafa séð þessa mynd veit ég bæði að það er rangt, og að ég verð kýldur í punginn minn ef ég verð með stæla.

Hún fékk allskonar verðlaun og sumir segja að hún vinni Óskarinn, en mér er alveg sama um svoleiðis. Siggi trúir ekki á byssur og ég trúi ekki á skæri.

Allir að skunda (og rúlla) til New York* að skoða þessa stórskemmtilegu heimildarmynd um hjólastólarúbbí og mannlegar tilfinningar og landráð og höstl, og lagi með Moldy Peaches. Hér er trailer.

p.s. rúbbí er fáránlegasta orð sem ég hef skrifað. Rúbbí rúbbí.
* glætan að hún komi til Íslands

Disarm er ný heimildarmynd um jarðsprengjur og endalausa vinnu sprengjusérfræðinga (og sjálfboðaliða) við að finna þær og aftengja. Einsog einn þeirra segir: "þrátt fyrir alla þessa vinnu síðustu ár þá virðist þeim sem slasast ekkert vera að fækka..."

Hér eru tveir trailerar úr myndinni, sem ég býst við að verði næsta "stóra" heimildarmyndin til að sjá.

Ég veit ekki hvað er búið að sýna heima á Íslandi, en ég veit að það er hollt og gott að horfa á heimildarmyndir sem nenna ekki að fela staðreyndirnar, sama hversu asnalegar þær eru. A-fokkíng-men.

Le Building er ótrúlega fín og vel gerð og skemmtileg frönsk teiknuð stuttmynd og þúfur og hlöss og keðjuverkun.

Og fyrir áhugasama þá er hægt að sjá örstutt vídjó (quicktime) um hvernig myndin varð til í Maya.

Hér er svo meira:
- Viewing Yacht Rock
- Indian Superman (sem bjargar flugfarþega með niðurgang...jamm)
- Open Book
- Magnað slagsmálaatriði úr einhverri asískri stórmynd
- Goldfish eftir Neistat-bræður (sem fara pottþétt til heljar)
- The Whitest Kids U Know er misfyndin sketchgrúppa frá NY. Hitler Rap er alltílagi.
- Skringilega kraftmikla grænmetisvopnið Gullauga.
- Tom Cruise is Nuts.com Fín vefsíða um lillann.
- Girlfriend Fight Simulator. (loksins loksins)
- Prodigies: Drawings of Anomalous Humans. Myndir eftir illustrator sem blandar saman sögum og myndum af frægum freaks við fræg listaverk.

Fjölmiðlar hér í USA eru búnir að vera fáránlega æstir yfir hvarfi einhverrar 18 ára stelpu frá Alabama og hafa gefið málinu meiri athygli en þykir eðlilegt, hvað þá öðrum mannshvörfum. Hún er auðvitað ljóshærð og snjóhvít millistéttarbimbó, hvað annað. Hér er einhver pínu sammála mér.

Og svo óóóótrúlega skemmtilegt eftir ljósmyndarann Eric Myer: Stereotypes. Með því að nota margar portrait myndir af allskonar fólki getur maður búið til ný andlit. Hah, ég tísti af hlátri!

ProLook er besta og framsæknasta fyrirtæki í alheiminum. Það er ekki nóg með að þeir hugsi um kalla, heldur hugsa þeir líka um konur!!!

Sjáðu hvernig þú færð fullkomna barta eða fullkominn topp, EVERY TIME!!!

Og það er meiraðsegja til vídeó.

"Bangs make women look Younger...and Sideburns make men look Bolder."
Heyriði það?!!?!

Úr New York Post:

"July 3, 2005 -- A gang of thugs brutally stabbed and killed a music-loving teen on a busy Brooklyn street yesterday in a bid to steal his ipod - the first known murder in the Big Apple over the increasingly popular and expensive portable music players, police sources said.

Christopher Rose, 15, of Bushkill, Pa., was in town to visit his mother when he was stabbed.

A mob of six to 10 people surrounded him and three friends around 5:30 p.m. and demanded the iPod, police said.

Vá. Little Britain!

Eftir að hafa hlustað oft og mörgum sinnum á Nenna og Pétur leika allskonar atriði úr Little Britain (með Matt Lucas og David Wallaims) ákvað ég að tékka á þáttunum þegar ég kom aftur hingað út. Er búinn að eiga þá síðan Ingvi sagði að þeir væru æði...fyrir nokkrum árum. Bjóst við að þeir væru ókei, en ekkert að þær væru snilld...

...en GVU– MINN GÓ–UR þetta eru bestu þættir sem ég hef séð á ævinni. Ekki nóg með að ég sé einn inní herbergi að skríkja úr hlátri yfir þáttunum (skríkja, væla, öskra, hósta, titra, tísta, slefa, hnussa) heldur hef ég farið að hlæja í sturtu, úti að labba, í subwayinu, liggjandi uppí rúmi, og þegar ég skoðaði bbc síðuna um Little Britain í gær þá hristist ég allur af hlátri bara við að skoða myndir af karakterunum. Jiminn eini.

Ég tók þá stóru og erfiðu ákvörðun að horfa ekki á alla þættina í einu, því ég tími því ekki. En það er erfitt, kannski held ég það ekki út, horfi þá bara aftur. En fokk hvað þetta er mikil snilld.

--

Sá svo myndina Tarnation í gær. Loksins. Er líka búinn að vera að bíða eftir að sjá hana (ætlaði oft á hana í bíó, svo var hún sýnd uppí skóla en ég hafði ekki tíma og yadayada) þannig að ég fékk hana bara gegnum Netflix.

-- Netflix er algjör snilld líka, vídeóleiga á netinu. Maður setur bara myndir á biðlistann sinn (hægt að hafa hundrað myndir í röð eða meira). Maður getur verið með þrjár myndir í einu, og fær þær sendar í pósti. Þegar maður er búinn að horfa stingur maður þeim aftur í umslagið og í næsta póstkassa, svo 2-5 dögum seinna kemur næsta mynd á listanum o.s.frv. Kostar bara 19 dollara á mánuði og þetta er ekki bara eitthvað blockbuster-drasl, heldur allskonar heimildarmyndir og útlenskar og júneimit. --

Tarnation er frábær sjálftekin heimildarmynd um og eftir strák sem ólst upp við pínu skrýtnar aðstæður. Frá því að hann var 11 ára tók hann allskonar vídjó af sér og ættingjum, og breytir því síðan í mynd og klippti hana á iMovie (sem fylgir með Apple tölvum). Low budget og high feelings (hah). Myndin er frábær, kannski sérstaklega vegna þess hvernig hún lítur út og að hann stjórnar þessu alveg sjálfur. Æji, sjáið hana bara.

Í Tarnation er fullt af góðri músík, þar á meðal frábæra semi-eitís lagið Strange Powers, sem ég sá í lokin að var með hinni frábærru The Magnetic Fields.

The Magnetic Fields er eitt af helling af sólóverkefnum Stephen Merritt sem er frábært undrabarn...nei, undrakall. Hann spilar á öll hljóðfæri sjálfur eða fær hjálp frá öðrum undraköllum og -konum, hann syngur og trallar og er frábær.

Frrrrrábært lag, ég er búinn að vera með það á rípít á meðan ég skrifaði þetta allt (tekur lengri tíma að skrifa en að lesa) og þetta er svo frábært að það er frábært! Lagið er af plötunni Holiday frá 1994, og afþví að ég er svo frábær og Stephen Merritt er svo frábær þá er lagið nákvæmlega hér:

The Magnetic Fields - Strange Powers (hægrismella og seives)

--

Og svo er ég að lesa bókina Lullaby eftir Chuck Palahniuk (einsog Kárahnjúk). Hún byrjar vel og ég er pínu spenntur. Hann skrifaði líka Fight Club og Choke, og Haunted er nýja bókin sem mig langar í.

Bókin Freakonomics er frábær, mjög fróðleg og skemmtileg að lesa. Ætla ekki að reyna að útskýra um hvað hún er, þið getið bara lesið hvað þeir skrifa sjálfir.

Twist of Faith er ný heimildarmynd um giftan fjölskylduföður sem ákveður að segja öllum frá því að hann var misnotaður sem barn af kaþólskum presti. Enskan útskýrir það betur: "A man confronts the trauma of past sexual abuse as a boy by a Catholic priest only to find his decision shatters his relationships with his family, community and faith."

HBO er með síðu um myndina, en treilerinn er hræðilega lélegur með Hollywood voice-over. Það er betra að skoða treilarana á Rotten Tomatoes.

Þessi mynd var frumsýnd hér í NY í gær og ég ætla að sjá hana.

RIZE er mynd eftir ljósmyndarann (og leikstjórann) David LaChappelle og fjallar um nýjasta dansæðið í South Central, LA, nefnilega:KRUMP. Ég vildi óska þess að þessir margbrotnu, krampakastandi og RENNIsveittu danshópar vissu að orðið krump er ekkert kúl á Íslandi (enda oftast tengt orðinu "pungur"), en þetta nýja KRUMP er helvíti mergjaðslega flott og gaman að sjá að Fitubollutrúðaklíkan í myndinni getur sko líka dansað like nobody's business! Krumparnir (einsog Strumparnir, bara krumpaðir) segja að þetta sé einsog þegar fólk fellur í trans í voodoo eða fær fatal krampakast (þeir sleppa bara froðunni og skella ekki með hnakkann í gólfið). Þetta virkar skrýtið fyrst, en svo verður þetta kúl. Hey, muniði eftir The Hammer Dance? Hann var skrýtinn fyrst, svo varð hann sko KÚL!

Hér eru fleiri ljósmyndir úr Rize og treilerar.

Þessi mynd var frumsýnd hér í NY um daginn og ég ætla að sjá hana...með mangó minni á Íslandi (ég var búnað lofa!).

Ég varað muna að þegar ég horfði á Life Aquatic with Steve Zizzou fyrir löngu síðan fattaði ég að brasílíski gaurinn sem söng öll David Bowie lögin er sjálfur Knockout Ned úr City of God. Talk about skillz. Það er ekki nóg með að Seu Jorge leiki í þessum myndum og hafi sungið sándtrakkið með Life Aquatic, heldur er hann algjör múltímegamaximillion í Brasilíu og búinn að gefa út geisladiska og DVD og leika í myndum og bla bla bla. Hann er með stjarnfræðilega slow flash-síðu, en ekki trúa forsíðunni þegar hún spyr þig hvort þú viljir ensku eða portúgölsku, veldu portúgölsku og breyttu svo þegar þú ert loksins, looooksins komin(n)nn(N) í gegn. Það væri líka sniðugt að grípa tóma vínflösku og eldspýtnahrúgu og byggja svosem eitt stykki Knörr-í-flösku (eða Cutty Sark ef þú fílar svoleiðis) til að drepa tímann (sem, trúðu mér, hægist á all svakalega...þú munt heyra grasið vaxa...).

Aðrar góðar myndir eru Enron: The Smartest Guys in the Room, Gunners Palace, Rock School, Millions, Layer Cake, og svo sniiiiilldarmyndin Kung Fu Hustle. Ef þú ert ekki búin(NINININ) að sjá hana, þá ertu fífl. Kung Fu Hustle, Kung Fu Hustle, Kung Fu Hustle og Kung Fu Hustle.

Æjá, svo var ég að fá bréf frá Sundance kvikmyndahátíðinni. Þeir vilja víst sýna NY dansimyndina mína á næstu Sundance-hátíð. Djók.