The Doors er ekki hljómsveit, heldur ógurlegur Flash-þrautaleikur sem spænir upp músinni manns.

Ég og mangó "$$$" mín erum búin að þræða búðir og sofa út einsog rónar. Fínt líf. Hittum Sigga í dag og hann var klæddur einsog hip&kúl mormóni. Sem er gott.

Mangó mín sagði að allar auglýsingastofur væru eins, það liti út einsog það væri aldrei neitt gert þar. Það er einhvernveginn ótrúlega satt, allir voðalega trendí að senda sms útí glugga eða spila fússball eða sitjandi í sófa með rjúkandi espressó eða að pikka inn ímeil eða að tala útlensku. Ekkert voðalegt stress, en samt geðveikt að gera. Þetta er auðvitað allt önderkover, þiðvitið, leikmenn skilja þetta ekki.

Ef ég borða lauk þá verð ég laukur. Er ekki að meina að ég bryðji nýskrældan lauk einsog epli, heldur borði bara tvær eða þrjár lauksneiðar inní miðjum mat. Það er ekki nóg með að andinn minn fýlist upp og verði laukandi, heldur lykta varirnar mínar líka af undarlegri Halla- og laukblöndu. Skil þetta ekki og fýla þetta enn síður. Mangó mín getur smjattað á hverju sem er án þess að lykta einsog eitt stykki svoleiðis eftirá, en ég verð bara ilmandi.

Við sátum inní stofu í gærkvöldi að horfá sjónvarpið og tókum eftir ferðatöskupung sem lá á gólfinu. Merkimiðinn sagði eitthvað undarlegt nafn og við giskuðum á að júllinn (= júðinn, en júllinn er kurteisara leynimál) væri með einhvern gest sem ætlaði greinilega að gista. Í einu af átjánþúsund auglýsingahléunum hljóp Mangó að pissa og ég fór eitthvað inní herbergi að vesenast, og á sama tíma komu júllinn og bróðir hans, Bróðir júlli, heim nokkuð ölvaðir og skakklappaðir. Ég brunaði inní stofu og stóð þar á meðan júllinn henti jakkanum hennar Mangó, fjarstýriningum, koddum og namminu okkar yfir í hinn viðbjóðssvefnsófann og á gólfið, og byrjaði að toga sófann út. Ég spurði hvað hann væri að gera, við hefðum verið að horfa á sjónvarpið, en hann maulaði útúrsér að hinn ætlaði að fara að sofa. Ég bjargaði dótinu okkar og stóð ansi ringlaður útá miðju gólfi og Mangó varð ansi mikið mikið reið og rauð í framan og fannst þetta, skiljanlega, ansi fáránlegt. Ég nennti ekkert að vesenast í þessu þá og við fórum bara inní herbergi einsog ráðvilltir unglingar og vissum ekkert hvað við áttum að gera. Greyið við, ekki satt? Eftir að þeir hækkuðu í sjónvarpinu og byrjuðu að glamra á gítara þá fannst mér þetta alltof fáránlegt og kallaði júllann inná bað til tala við hann um þetta og allt hitt ruglið sem er í gangi (punghárin, sagið, ruslið, uppvaskið o.s.frv.). Við töluðum saman heillengi, hann sagði fokkjú, við töluðum meira og svo var það búið. Hann var voðalega sorrý yfir því að hafa ruðst inní stofu, sagðist ekkert hafa vitað að við værum þar (!) og ekkert heyrt í mér þar sem ég stóð 12cm frá andlitinu á honum spyrjandi hvað hann væri að gera. Oh well, hvað á maður að gera, hann er jú bonafide júlli.

EN, það skemmtilega er að fyrir þremur dögum sátum við sæta og fallega kærustuparið inná baði að tannbursta okkur fyrir væran svefninn. Þar sem ég naut bragðsins af vanillutannkreminu mínu fann ég fyrir einhverjum hringlandi viðvörunarbjöllum djúpt inní hjartanu mínu. Það var eiiiitthvað pííínuskrýtið við þennan tannburstunaratburð, en ég vissi ekki alveg hvað það var. Ég leit á Mangó mína og á vatnsbununa og ákvað svo að taka tannburstann út úr mér.

Þetta var tannbursti júllans.

Ég fann hvernig líf mitt þaut í gegnum huga minn sem ótalmargar pínulitlar ljósmyndir, og hvernig blóðkornin storknuðu í hjarta mér. Ég sleppti tannburstanum í vaskinn og lét vatnið bara leka uppí munninn á mér, og passaði að láta tunguna ekki snerta tennurnar, og tennurnar ekki snerta kinnarnar, og kinnarnar ekki snerta góminn. Ég held að mér hafi sjaldan liðið jafn illa, þetta minnti mig á þegar ég saup af spræti einhvers gaurs í bíó einusinni og smakkaði fullorðinskók uppí sumarbústað alveg óvart. Greyið, greyið, greyið, greyið ég sprautaði hálfum lítra af tannkremi á minn tannbursta og burstaði mikið mikið mikið og mangó mín hló og vorkenndi mér. En hló.

Ég er ennþá með allar tennurnar mínar og hef hvorki pissað blóði né fundið risaskallabletti. En ég komst hinsvegar að því að Róbert Aron, a.k.a. Dj Rampage er búinn að hanna baðfatalínu fyrir dömur og erað selja hana í Macy's. Go Chronic Bikiní!