Loooooksins er komið gott og sveitt veður. Greyið mangó mín hlýddi mér einum of vel og mætti bara með sumarföt og pils og næfurþunna boli, enda var búið að vera mjög heitt mánuðinn á undan. Við erum búin að vakna með sveittar efrivarir (og ég með sveitt augu) og það er ýkt erfitt að fara á fætur þegar allt vill klístrast við mann. En ég er líka klísturgaur en hún bara dama.

Hér er alvöru Dr. Pepper.

Fórum loksins í Six Flags á föstudaginn (sem var fyrsti fínveðursdagurinn) og það var fínt, en samt allt of mikið af fólki með derhúfur og bumbu. Við tókum bara rútu sjálf og vorum alltíeinu komin til Blönduós USA þar sem fólk var á einhverjum pííínulitlum rúnti á blæjubílum og einhverjar drósir í ýkt þröngum og skrýtnum stuttbuxum með klívitsj og gaurar með sólgleraugu í hárinu. Útaf góða veðrinu var garðurinn eiginlega troðfullur (var ekkert troðfullur í alvöru, en allt fólkið var í biðröðum) þannig að tilað komast í fyrsta rússíbanann biðum við í röð í 1oghálfantíma. Sem var alltílagi af því við erum svo skemmtileg, en hefði verið mjög leiðinlegt ef við værum annað fólk. Rússibaninn heitir Batman: The Ride og við elskulegu skötuhjúin vorum mjög dösuð og skrýtin eftir að ferðinni lauk. Við fórum fremst og sátum með dinglandi lappir, svo fórum við hææægt upp smá brekku og svo ALLT KREÍSÍ upp og niður og í hringi og á hvolf og ýkt krappar beygjur og upp og hægri og upp og svo stopp inní húsinu. ÞÁ fyrst kikkaði þetta inn og ég sat mjög skrýtinn á svipinn og horfði á Margréti ÷nnu og bara...svitnaði. Það frussaðist bara vatn útum húðina á mér í litlum perlum og ég glansaði einsog pússað stál og var mjög undarlegur. Hún var með pínu hár-útum-allt en samt mjög fín, en ég sat þarna algjörlega óþrútinn og órauður en geðveikt sveittur allsstaðar og leið mjög mjög undarlega. Við löbbuðum pínu skökkum löppum frá tækinu og leið hvorugu voðalega vel, en það tók mig alveg góðan tíma að fatta hvað hefði gerst í ferðinni.

Ég var ótrúlega nojaður yfir því að öllu klinkinu mínu og skóm, sólgleraugum og peningum myndi rigna yfir nærstadda þar sem við brunuðum af stað, þannig að ég talaði um hvernig ég myndi skorða allar eigur mínar í brókunum mínum örugglega í 40 mínútur (og prófaði meiraðsegja að geyma símann í nærbuxunum, en fattaði svo að ef ég myndi deyja þá væri asnalegt ef hann myndi hringja og einhver þyrfti að svara). Breiði rassinn minn sá til þess að allt var á sínum stað, nema svitastopp lífs míns sem týndist á leiðinni.

Við vorum ekkert voðalega að nenna því að standa í 2ja klukkutíma röðum fyrir hvaða rússíbana sem er, þannig að við borðuðum smá mat og nammi og kíktum á Kingda Ka risarússíbanann (sem var fáránlega stór úr fjarlægð, en bara skrýtinn þegar maður kemur nær). Hann var ekki í gangi, og hellingur af fólki (mjög mikill hellingur) búinn að bíða í röð í 3 tíma, og sumir búnir að sitja niðurólaðir í vagni í klukkutíma, á meðan staffið varað gera allskonar testsalibunur og próferí. Staffið er voðalega hrætt við að nota þennan bana í ófullkomnu veðri (þ.e. öllu nema glampandi sól og logni) og svo er hann glænýr og þeir vita ekkert hve margir geta drepist ef eitthvað klikkar eða hrynur. Þessi rússíbani er fáránlega stór og langur og víst voðalega fínn og merkilegur, en mér sýndist svúsjið taka um 25 sekúndur.

Eftir að hafa skoðað þetta hálf-klúður fórum við í Superman rússíbanann, þar sem ég beið í röð í klukkutíma (jesús hvað það var leiðinlegt) og horfði á kjamma og bleiknefja troða sér í röðina án þess að nokkur segði neitt, fyrir utan feitu exemuðu stelpuna við hliðina á mér sem tautaði og nöldraði um þetta í hálftíma og endaði á að rífast í kærastanum sínum, segja "don't...touch me..." og fara í fýlu. Var ég búin að segja að hún var feit með exem?

Í Superman rússíbananum situr maður einsog fljúgandi manneskja í stól, ef þið getið ímyndað ykkur það, þannig að bumban og andlitið snýr niður og maður horfir fram fyrir sig. Einsog Batman þá byrjaði þetta mjög hægt en fór svo HRATT og alltíeinu var ég staddur í miðri öfugri lúppu (með bumbuna uppí loft) og leið einsog ég væri að kúka sellói -- og var einmitt þannig á svipinn. Ég heyrði einhverskonar "HNNNGGGGHHHHH" hljóð berast útúr mér og fann að ég var eldrauður í framan, með ca þrefalt andlit af aðdráttaraflsþrýstingi. Þið getið ímyndað ykkur hvað ég varð glaður þegar að ég tók eftir flassinu og áttaði mig á því að það var tekin mynd af mér í miðju kafi, og það sem eftir lifði ferðarinnar hugsaði ég um myndina fyrir ofan arininn minn. Þetta var auðvitað geðveikt gaman og mikið svúsj og svings og ég var ýkt ánægður að hafa ekki dreift klinkinu mínu heldur í þessari ferð.

Við fallega og góða kærustuparið borðuðum mörg mörg kíló af sykri og sætindum, þ.á.m. ótrúlega gómsæta köku sem heitir Funnel Cake, og er eiginlega bara djúpsteikt deig með flórsykri, og svo borðuðum við Bit-O-Honey, sem er mjög chewy, og svo borðuðum við kók og hamborgara og franskar og M&M og vatn og pizzusneiðar, og allt þetta í bland við hringlið í rússíbönunum sá til þess að við vorum með pottþéttan maga- og rugliverk og vorum því að stynja til skiptis allt kvöldið. En við dönsuðum samt kungfu dans í myrkrinu á bílastæðinu við garðinn, ég hrækti á kakkalakka, hún sparkaði næstum því í stóra hausinn minn þegar hún gerði eitthvað lapparsveiflimúv, við löbbuðum í átt að rútubílstjóranum sem labbaði í burtu og talaði í símann og hvarf, og urðum ýkt hrædd þegar rútan okkar kom loksins og við héldum að hann ætlaði að keyra á okkur. Sem hann gerði ekki, heldur hló að okkur. Svo var spánverjalingur að hlusta á power ballöður á full blast í rútunni, og einhver kannski róni, við erum ekki viss, talaði eitthvað nýtt tungumál sem bílstjórinn virtist skilja. Þetta var örugglega enska, en kannski eitthvað glænýtt og skrýtið. Heitir kannski Mumlenska. Maður tekur bara úr sér nokkrar tennur, drekkur í 50 ár, sefur með rusl í fanginu, þvær andlitið á sér með háþrýstidælu og fer í mjög þreytt föt og þá ætti manni að takast að þvaðra svona.

Guð blessi Six Flags og rússíbanana (hah) og Funnel Cake og Bit-O-Honey og mangó mína og auðvitað mig.

The Doors er ekki hljómsveit, heldur ógurlegur Flash-þrautaleikur sem spænir upp músinni manns.

Ég og mangó "$$$" mín erum búin að þræða búðir og sofa út einsog rónar. Fínt líf. Hittum Sigga í dag og hann var klæddur einsog hip&kúl mormóni. Sem er gott.

Mangó mín sagði að allar auglýsingastofur væru eins, það liti út einsog það væri aldrei neitt gert þar. Það er einhvernveginn ótrúlega satt, allir voðalega trendí að senda sms útí glugga eða spila fússball eða sitjandi í sófa með rjúkandi espressó eða að pikka inn ímeil eða að tala útlensku. Ekkert voðalegt stress, en samt geðveikt að gera. Þetta er auðvitað allt önderkover, þiðvitið, leikmenn skilja þetta ekki.

Ef ég borða lauk þá verð ég laukur. Er ekki að meina að ég bryðji nýskrældan lauk einsog epli, heldur borði bara tvær eða þrjár lauksneiðar inní miðjum mat. Það er ekki nóg með að andinn minn fýlist upp og verði laukandi, heldur lykta varirnar mínar líka af undarlegri Halla- og laukblöndu. Skil þetta ekki og fýla þetta enn síður. Mangó mín getur smjattað á hverju sem er án þess að lykta einsog eitt stykki svoleiðis eftirá, en ég verð bara ilmandi.

Við sátum inní stofu í gærkvöldi að horfá sjónvarpið og tókum eftir ferðatöskupung sem lá á gólfinu. Merkimiðinn sagði eitthvað undarlegt nafn og við giskuðum á að júllinn (= júðinn, en júllinn er kurteisara leynimál) væri með einhvern gest sem ætlaði greinilega að gista. Í einu af átjánþúsund auglýsingahléunum hljóp Mangó að pissa og ég fór eitthvað inní herbergi að vesenast, og á sama tíma komu júllinn og bróðir hans, Bróðir júlli, heim nokkuð ölvaðir og skakklappaðir. Ég brunaði inní stofu og stóð þar á meðan júllinn henti jakkanum hennar Mangó, fjarstýriningum, koddum og namminu okkar yfir í hinn viðbjóðssvefnsófann og á gólfið, og byrjaði að toga sófann út. Ég spurði hvað hann væri að gera, við hefðum verið að horfa á sjónvarpið, en hann maulaði útúrsér að hinn ætlaði að fara að sofa. Ég bjargaði dótinu okkar og stóð ansi ringlaður útá miðju gólfi og Mangó varð ansi mikið mikið reið og rauð í framan og fannst þetta, skiljanlega, ansi fáránlegt. Ég nennti ekkert að vesenast í þessu þá og við fórum bara inní herbergi einsog ráðvilltir unglingar og vissum ekkert hvað við áttum að gera. Greyið við, ekki satt? Eftir að þeir hækkuðu í sjónvarpinu og byrjuðu að glamra á gítara þá fannst mér þetta alltof fáránlegt og kallaði júllann inná bað til tala við hann um þetta og allt hitt ruglið sem er í gangi (punghárin, sagið, ruslið, uppvaskið o.s.frv.). Við töluðum saman heillengi, hann sagði fokkjú, við töluðum meira og svo var það búið. Hann var voðalega sorrý yfir því að hafa ruðst inní stofu, sagðist ekkert hafa vitað að við værum þar (!) og ekkert heyrt í mér þar sem ég stóð 12cm frá andlitinu á honum spyrjandi hvað hann væri að gera. Oh well, hvað á maður að gera, hann er jú bonafide júlli.

EN, það skemmtilega er að fyrir þremur dögum sátum við sæta og fallega kærustuparið inná baði að tannbursta okkur fyrir væran svefninn. Þar sem ég naut bragðsins af vanillutannkreminu mínu fann ég fyrir einhverjum hringlandi viðvörunarbjöllum djúpt inní hjartanu mínu. Það var eiiiitthvað pííínuskrýtið við þennan tannburstunaratburð, en ég vissi ekki alveg hvað það var. Ég leit á Mangó mína og á vatnsbununa og ákvað svo að taka tannburstann út úr mér.

Þetta var tannbursti júllans.

Ég fann hvernig líf mitt þaut í gegnum huga minn sem ótalmargar pínulitlar ljósmyndir, og hvernig blóðkornin storknuðu í hjarta mér. Ég sleppti tannburstanum í vaskinn og lét vatnið bara leka uppí munninn á mér, og passaði að láta tunguna ekki snerta tennurnar, og tennurnar ekki snerta kinnarnar, og kinnarnar ekki snerta góminn. Ég held að mér hafi sjaldan liðið jafn illa, þetta minnti mig á þegar ég saup af spræti einhvers gaurs í bíó einusinni og smakkaði fullorðinskók uppí sumarbústað alveg óvart. Greyið, greyið, greyið, greyið ég sprautaði hálfum lítra af tannkremi á minn tannbursta og burstaði mikið mikið mikið og mangó mín hló og vorkenndi mér. En hló.

Ég er ennþá með allar tennurnar mínar og hef hvorki pissað blóði né fundið risaskallabletti. En ég komst hinsvegar að því að Róbert Aron, a.k.a. Dj Rampage er búinn að hanna baðfatalínu fyrir dömur og erað selja hana í Macy's. Go Chronic Bikiní!

Greyyyyyyyyyið Selma og allir hinir. Og greyið Kitti líka.

Ungverjaland, Makedónía, MOLDAVÍA (hvar svo sem það er!), Rúmenía, Króatía og Lettland komust áfram, enda öll jafn hipp og kúl og Ísland??? Eða...?

Moldavía? Haha, sjit hvað það er fyndið. Moldavia Airwaves er ein heitasta tónlistarhátíðin í heiminum í dag, allir fara þangað, bæði Rod Stewart og Michael Schenker.

Auðvitað var ekki sjens að þetta lag og þessi hópur ættu sjens í Moldavíu eða Rúmeníu í ár!

Hér í New York er undirbúningurinn á fullu og búið að fá lögregluþjóna frá öllu fylkinu sem backup, og þjálfa allskonar SWAT team og þessháttar til að berjast við trylltan lýðinn sem mun ryðjast útá göturnar eftir að keppninni lýkur. Ég og mangó mín erum ýkt stressuð og búin að kaupa fína hjálma og piparsprey.

Gvuð hjálpi oss.

BÚINN í skólanum. BÚINN með fyrsta árið mitt í háskóla og líður mitt á milli þess að vera fimmtugur og nítján ára.

Margrét Anna kom laugardagskvöldið og við fórum beint á KFC og keyptum bissgits sem hana er búið að dreyma um síðan síðasta sumar. Á sunnudeginum var ég heima að reyna að gera tvær ritgerðir á meðan hún fór ein í ferðalag um New York. Henni gekk betur en mér, bæði tókst henni að kaupa margt mjög fínt og finnast þetta ekkert mál, á meðan ég sat sveittur á nærbuxunum að klambra saman ritgerðum sem ég kláraði svo ekki fyrr en morguninn eftir. Hún kom svo með mér í síðustu tímana á mánudeginum og fékk að heyra hve oft sumar bandarískar stelpur segja "like...um, like, whatever..." þúsundsinnum og hvernig röddin þeirra endar í einhverskonar krönsji. Ég gaf kennurunum mínum grænal Ópal sem skilnaðargjöf og "ensku"kennarinn minn (þetta heitir critical reading & writing) sagði mér að ég fengi prumpueinkunn. Ég á það örugglega skilið, þrátt fyrir að gefa henni Ópal og vera sá eini sem talar reglulega í tímunum (og talar mikið), því ég var seinn að skila báðum þessum ritgerðum sem ég varað gera um nóttina, og missti af 3 tímum. En ég er svo skemmtilegur að ég ætti að fá ekkiprump.

Margrét Anna fór svo og hitti Dagbjörtu ("it ain't over till it's ooovaaaah") vinkonu sína, og þær versluðu einsog mongólar á meðan ég sat heima í krumpi og brosti yfir því að vera búinn. Alveg algjörlega búinn. Það var frekar góð tilfinning að eiga ekkert eftir, mér leið reyndar einsog ég þyrfti að mæta aftur í skólann næstu daga, því þessi tilfinning minnti mig bara á föstudagsþreytutilfinningu þar sem ég fæ það í andlitið á sunnudeginum að ég hefði átt að vera duglegur á laugardeginum þegar ég svaf og var krumphaus. Kannski mér takist að spara andvökunæturnar á næstu önnum þangað til ég eignast barn og fer að þrífa gubb og syngja frumsamin barnalög um miðjar nætur. Það verða mjööög skemmtileg lög, ég lofa.

Fékk svo ímeil frá kvikmyndahátíðargaurnum sem sagði mér að New York dansimyndin mín verður á næstu hátíð þann 5. júní. Þetta er reyndar engin grand hátíð, bara eitthvað low-key dóterí, en mér finnst það samt fáránlega gaman því þetta er ekki eitthvað sem ég var að plana. Hátíðin heitir First Sundays, og ef þið verðið í New York þá verðiði að mæta og klappa og flauta og henda poppi og konfekti. Ekki konfettíi, heldur gómsætu konfekti.

Hér eru tvær af myndunum sem ég gerði:
New York Minute and 4 seconds
(tónlist eftir Fantastic Plastic Machine)
og
Honey Bunny
(einskonar myndband við lag eftir Vincent Gallo)

Leigusali Sigga vill ekki trúa því að ég sé straight, en hey, maður þarf ekki að vera gay til að geta dansað einsog...ég.

(ég og Margrét Anna erum að DEYJA úr spenningi yfir því að fara í Six Flags rússíbanagarðinn. Förum líklega á föstudaginn eða í næstu viku eða eitthvað...okkur er eiginlega sama á meðan við förum. Bráðum opna þeir Kingda Ka, STÆRSTA og HRA–ASTA rússíbana Í HEIMI!!! Sjitt. Hér er vídjó sem sýnir hvað þetta verður gaman, en þetta er einhver leiðinda mms-vídjófæll sem er streaming. Bla bla)

(skrifaði þetta 9. maí þegar ég hélt að allt væri í lagi, en svo var það ekki í lagi, en er í lagi núna...)

...loksins loksins loksins loksins er þetta elskulega blogg hætt að vera bilað. Hef ekki hugmynd hvað var að, en ég gat ekki snert það, kommentin voru brjótt og ég gat ekki loggað mig inn og endalaust vesen.

Iss internet.

Það eru sex dagar eftir af skólanum (tel helgina með) og þá er ég offisjallí búinn með fyrsta árið. Þá fæ ég skegg og svoleiðis. Er farinn að hrakka skrambi mikið til að klæðast útskriftardressinu með hattinum og mussunni, held ég verði ansi fínn í skærrauðu svoleiðis dressi. Það er eftir 3 ár, bara til að forðast allan misskilning. Það er ekki sprell á hverju ári, þó þetta séu útlönd.

Finnst að Listaháskólinn eigi að taka þetta upp líka. Það er algjörlega fáránlegt að hönnunargemlingarnir séu í gallabuxum og konvers. Þeir eiga að vera í glansandi mussu með fínan hatt. Veit einhver hvað þetta dress heitir? Útskriftarbúningur?

Ég er mjög þreyttur. Var að klára vídjóverkefni í alla nótt, en það var vel þess virði. Ég var nr. 2 í röðinni í krítík í vídjókúrsinum mínum (í í í í í) og vildi að sjálfsögðu vera með best. Ég gat loksins fengið Sigga til að hjálpa mér að taka dansivídjóið mitt og það tókst fáránlega vel. Ég sprengdi helling af háræðum og svitnaði pínulítið, en það var allt fyrir frægðina og frelsið sem fylgir því að dansa einsog lávarður ljóssins. Ég lagaði líka Honey Bunny vídjóið mitt, sem er "textavídjó" sem ég gerði við fína lagið hans Vincents Gallo. Sýndi líka montage-vídjóið, þá vitiði um öll þrjú! Textavídjóverkefnið sem ég gerði var reyndar alls ekkert textaverkefni í þeim skilningi sem ég átti að skilja. Ég ákvað að gera mynd-útgáfu af textanum, mjög literal (bókstaflega) og alls ekkert flipp. Engir dansandi hamstrar með gítara, og engin skinka og vaxlitur. Bara það sem Vincent Gallo segir í laginu. Dansimyndbandið ("New York Minute and 4 seconds") er mjög fínt og einn gestakrítíkerinn sagði að honum fyndist þetta mjög flott og spurði mig hvort ég hefði notað prófessjónal dansara! HAH!

Og enn betra: annar gestakrítíkerinn er með einhverskonar kvikmyndahátíð eða -sýningu og gaf mér nafnspjaldið sitt og vill sýna dansivídjóið og Gallo. HAH! Og ég er sá eini sem hann talaði við.

Og enn enn betra: kennarinn minn og annar krítíkeranna þekkja Gallo, og þekkja líka konu sem leikstýrði myndum með Gallo, og þeir ætla að sýna honum vídjóið! HAH HAH!!!

Sjit hvað ég þurfti eitthvað svona fyndið.

Nú ætla ég samt að læra svo ég geti sofnað snemma og hringt til Íslands. Set linka á vídjóin bráðum, og blaðra svo helling meir.