Fjölskyldan mín er yndisleg. Ég elska hana mjög mikið. Ég fór nefnilega í brúðkaup Daníels frænda míns í Chicago um helgina og hitti þar næstum alla í fjölskyldunni, vantaði bara tvo Vamm-fræga, og þeirra var saknað. Við erum nefnilega öll svo yndisleg.

Ætla að blaðra betur um það seinna (skólinn bíður) en sá auglýsingu í gærkvöldi sem er snilld. Það var mynd af konu með blurrað andlit sem varað tala um að hún hefði ekkert getað farið út úr húsi og liði mjög illa. Svo sagði hún "eftir að ég fór í Wetness Protection Program þá breyttist allt". Hah! Wetness Protection Program frá einhverju svitalyktareyðslufyrirtæki! HAH!

Gott að sænska lögreglan er klár. Þeir finna lík af fimmtugum karlmanni í plastpoka og "...á fréttavef Aftonbladet er haft eftir lögreglu að grunur leiki á að manninum, sem fannst í Gnesta, hafi verið ráðinn bani." Já, ætli að hann hafi verið drepinn? Really? Kannski fór hann í BYKO, keypti plastpoka, keyrði til einhvers smábæjar, skreið inní plastpokann og dó. Málið leyst.

Hér í Njú Jork eru löggurnar bara á ofurhestum sem lykta einsog þrjátíu venjulegir og sitja stoltar og valdamiklar og fá nuddbletti á lærin og beigúls í magann.

Mamma og Marta eru búnar að vera geðveikt duglegar að versla og borða gómsætt gotterí og labba og láta flauta á eftir sér. Ekki fengið mörg má-ég-sjúga-tærnar-þínar tilboð, en líklega mörg heimboð í huganum. Þessi tásjúgi-tilboð eru víst ansi algeng hér í borginni, sérstaklega þegar það sést í tærnar þínar. Meiraðsegja þegar þú ert með sveittar og sótugar táslur. Held ég auðvitað, kannast ekkert við svona langanir. SVER ÞA–!!!!!!

Á laugardagskvöldið fórum við á Red Lobster, sem er bleiknefjakeðja sem selur krabbakjöt og humar og þannig, og er full af þeldökkum í leit að góðum mat og frírri áfyllingu á kókið sitt. Einsog ég. Maturinn var snilld. Mér og okkur er skítsama þó könum finnist þessi staður vera jafn leim og okkur Íslendingum finnst Eden, en maturinn er samt góður og ísinn í Eden er stórfínn. Eini munurinn er að Eden drap apa, en Red Lobster drepur humar.

Þar sem við sátum á barnum að bíða eftir borði sáum við kynningu á þætti frá Discovery Channel. Í 20 sekúndna treiler tókst þeim að koma okkur þremur í betri skilning um líf sjómanna en árin okkar 20, 28 og 50. Það voru öldur, rok, rugg, splass, blautt, öldur, rugg, rok, pollagallar, erfitt, svitn, öldur, rugg og öldur. Við erum þakklát þessari erlendu sjónvarpsstöð fyrir að leyfa okkur að skilja loksins hvað gengur á í lífi 90% Íslendinga. Kannski þær íslensku taki hana sér til fyrirmyndar og fræða alla aðra forvitna Íslendinga um hvernig þetta virkar. Jafnvel að sýna bóndabæ, rollur, sprang og innherjaviðskipti.

Í gærkvöldi fórum við í East Village og borðuðum ítalskan mat sem var snilldargóður þrátt fyrir að kosta fimmtíusinnum minna en allir staðirnir sem er mælt með í Time Out og þannig blöðum. Gallin við þessar tímaritaupptalningar -- þó góðar séu -- er að staðirnir þar eru fáránlega og allt of dýrir, og við erum jú venjulegt fólk sem er skítsama hvort rósmarínið sé frá Suður-Frakklandi eða Moldavíu. Gefðu mér fría kók-áfyllingu og ég skal borða hjá þér daglega. Fengum okkur uppáhaldið hans Péturs: Buffala mozzarella ost, sem er búinn til úr bonafide buffalóamjólk, og er miklu, miklu betri en venjulegur beljumozzarellingur. Miklu betri. Á matseðlinum var meiraðsegja 10punda Buffalóborgari, en jesús kristur hvað kjötið hlýtur að vera seigt og fullt af indjánahatri, enda buffalóar örugglega ýkt pirraðir og með ör eftir boga.

Á röltinu heim keyptum við blóm til að lífga uppá eldhúsið og fylla íbúðina af ilmi lífs og dásemdar. Það varð reyndar aðeins minni dásemd en við bjuggumst við (án þess að vera blómunum að kenna) því þegar mamma og Marta voru að setja blómin í pottinn þá kom eitthvað kvikindi undan ísskápnum og skreið útá mitt gólf og aftur undir ísskápinn. Ég heyrði öskur öskranna og mamma hvarf uppá stól og Marta uppí sófa inní stofu áður en ég náði að komast inní eldhús. Við reyndum allskonar lokkerí til að fá kvikindið undan ísskápnum, en það eina sem við veiddum var ryk.

Eftir að mesta sjokkið var farið vorum við inní herberginu mínu að taka upp söng og grín (við erum svo fjölhæf). Í miðju hláturskasti mín og Mörtu kemur eitthvað svart og hratt inní herbergið og brunar út aftur og inní stofu, þannig að þær mæðgur görguðu með sekúndubrotsmillibili og hurfu aftur uppá nærliggjandi húsgögn. Mér brá auðvitað líka, og vona að þetta svarta sem lítur út fyrir að vera ekki með skott sé með svoleiðis og sé því músarlingur. Mýslurnar hér eru nefnilega mjög kurteisar, kúka ekki neinsstaðar nema heima hjá sér (þ.e. ekki heima hjá mér) og borða meiraðsegja pöddur og illar minningar. Uppí sumarbústaðnum okkar eru subbumýslur sem kúka þar sem þeim sýnist, sem þýðir borð, stólar, gólf, hillur, vaskur...bara hvar sem þeim er mál. Þannig að á meðan þetta svarta hraða er mús, þá er ég glaður. Kannski er þetta pííínulítil útgáfa af Knight Rider, sem væri auðvitað frábært því hann berst við smáglæpi.

Það er gott að hafa þær í heimsókn. Og bráðum kemur mangó sín. :)

Vá, fattaði þennan leik loksins í gær. Var búinn að sýna helling af fólki og það sátu ca 15 manns húkkt við tölvurnar að reyna að fatta. Og alltaf þegar einhver fattaði varð ég meira og meira pirr og ánægður með að vera svona gáfaður.

Ef þú smellir á neðri linkinn þá segir leikurinn þér hve oft þú ert búinn að reyna og hvernig þér gengur. Ég var búinn að reyna 150 sinnum áður en ég kom uppí skóla og reyndi ca 250 sinnum þar áður en ég gat, samtals 400 skipti. Einn vinur minn náði í post-it miða og krotaði á þá tilað reynað finna lausnina og finna pattern og allskonar, og það var komin risahrúga á borðið af kroti.

Ég var svo óóóóótrúlega glaður þegar ég fattaði, en sjit hvað mér fannst ég vera mikill vitleysingur!

Það eina sem maður má segja fólki er:
1. Að nafnið á leiknum sé mikilvægt
2. Útkomuna á hverju kasti

Það er bannað að segja fólki lausnina. Alveg bannað. Harðbannað. Persónulega finnst mér gaman að sjá fólk svitna yfir þessu veseni og svo fatta það, sérstaklega þegar það er búið að eyða klukkutímum einsog ég. Aular!

Fór annars aftur í Macy's í gær og skipti ljóta röndótta jakkanum og fékk jakka OG buxur í staðinn. Svaka díll, og mjög heimskuleg kaup. Ætla að finna gaurinn sem seldi mér jakkann og láta hann finna til tevatnsins!

Ég ER semsagt alveg alltilæ í semi-fínum jakka og gallabuxum, svona einsog Justin. Ég hélt að ég liti út einsog auli þannig en svo er þetta alveg alltilæ. En ég er líka svo glóbal. Buxurnar eru bara fínar kolagráar (hah) og vonandi ekkert of plebbó (mér finnst svona buxur oft svo plebbalegar). Svo keypti ég líka skó sem eru með pínulítilli buckle, svona einsog sjóræningja- eða kalkúnadrepandi pílagrímaskór. Samt er hún minni og til hliðar og held ég bara ansi smekkleg og valdamikil, og það fylgdi enginn hattur eða lúðrariffill með. Eða talkúm kalkún.

Mamma og Marta systir mín lenda á eftir og þá get ég sýnt þeim fötin og hlustað á þær segja vá eða frussa af hlátri. Svo ætlum við að fara og borða á Red Lobster, þar sem maður dýfir krabba og humri og svoleiðis í SMJ÷R og allskonar góðgæti...jiiiminn eini hvað ég hlakka óstjórnlega til! Og að hitta þær auðvitað.

Hey, ef maður fer á pizzastað sem segist vera með ítalskar pizzur en svo vinna bara mexíkanar þar, eru pizzurnar þá ekki mexíkanskar? Eða einsog á Devitos þar sem þeir eru allir frá Afríku? Afrískar pizzur? Þær eru jömmílisjus!

Og svo er Chipotle (uppáhalds bleiknefja-mexíkanski veitingastaðurinn minn) í eigu McDonalds. Og Godiva believed-to-be-lúxussúkkulaðið er í eigu Campbell's Soup. Súpulaði. En hverjum er ekki sama.

Vá hvað mér finnst ég vera vitlaus.

Rakst á þennan leik, Petals Around the Rose, og það er ekki sjens að ég fatti hann. Ávanabindandi og flókna drasl! Samt skemmtilegt! Samt svo pirrandi!

Hér er ein útgáfa.
Og hér er önnur.

Báðir leikirnir sem ég linka á virka eins, þ.e. eru erfiðir, flóknir, leiðinlegir og skemmtilegir, en grafíkin er aðeins skárri í þessum seinni.

Samkvæmt internetinu er bannað að segja ef maður fattar lausnina og það er partur af leiknum. En plís prófið þetta og segið mér ef þið fattið strax, en ekki hvernig.

Ég er búinn að giska oft á rétt svar en hef ekki hugmynd um hvernig ég fer að því. Óskiljanlegt og viðbjóðslegt!

p.s. hér er safn bréfa sem strákur í skólanum mínum hefur sent fólki: Randy skrifar bréf

Hah! Það er víst menu í PSP og hægt að velja kafla og allt. Það sagði gaurinn í Best Buy mér a.m.k.

En vá hvað ég misskildi hjartagæsku hans. Well, ekki það að hann sé illa innrættur og hafi ætlað mér harm, það er frekar að ég gleymdi aðalpointinu í góðverkinu. Þetta er svipað og þegar fólk segir hvað Coca-Cola sé nú vitlaust fyrirtæki þegar þeir selja súperdós á lægra verði en litlar dósir.

En þetta er bæði kók, ekki satt?

Þegar hann sagði mér að á miðvikudaginn eða næstu daga fengju þeir 180 tölvur og sá að ég varð pínu glaður (ekki það að ég ætli að fá mér svona, en ég varð greinilega samt glaður) þá bætti hann við hvíslandi að hann ætti ekki að gera þetta, en hann gæti fengið símann minn og hringt í mig ef tölvurnar kæmu þá. Mér fannst hann dýrlingur en afþakkaði boðið, sérstaklega afþví að ég er ekki að fara að fá mér svona tölvu. Ok???

Þar sem ég skrölti upp rúllustigann hugsaði ég með mér hvað Best Buy væri nú heppið að hafa svona bestaskinn í vinnu hjá sér. Dreng sem hugsaði um hag viðskiptavinanna, jafnvel þó þeir ætluðu sér ekkert að kaupa PSP í alvöru heldur væru bara vitleysingar.

En svo fattaði ég þetta 2 klst seinna. Hann var mjög næs og mjög hjálplegur, en þegar allt kemur til alls þá snerist þetta um að selja mér PSP. Þegar hann bauðst til að hringja í mig var hann tveimur hænuskrefum nær því að selja eitt PSP í viðbót. Ég fattaði það ekki strax, en fatta það núna.

Hann er næs, en þetta er samt ansi sníkí.

Einusinni þegar ég vann í Virgin Megastore, sem varð síðan Músík Mekka, sem varð síðan Sam-tónlist, þá kom gömul kona sem vildi endilega kaupa Icelandic Folk Músík diskinn (veit ekki afhverju). Og já, hún var íslensk, sem gerði þetta allt enn undarlegra. Þar sem við áttum ekki diskinn (wonder why?) þá bauðst ég til að redda henni eintaki, og hringdi í Skífuna og tók frá disk á hennar nafni. Hún þakkaði mér endalaust fyrir, fór í Skífuna og keypti diskinn, sagði örugglega ekki takk heldur kom tilbaka í búðina mína og þakkaði mér aftur endalaust fyrir.

Þó svo ég hafi ekki átt diskinn og hún hafði sjálf labbað í hinn enda hinnar Kringlunnar til að kaupa hann í annarri búð þá skrifaði hún allt þakklætið og ömmuástina á mig.

Leiðinleg saga, en tengist þessu megablöffi í dag.

Eftir blöffið fór ég í Macy's - sem var alltaf planið - til að finna mér fín föt fyrir brúðkaupið sem ég er að fara í eftir 2 vikur. Reyndar eru þetta margnota föt. Það er ekki svo oft á ári sem ég klæðist leðurskóm og fínum buxum, jólin eru default en svo bætast inní random fermingarveislur og stórammæli. Ég held að ég hafi notað "fínu" skóna mína sem ég á í dag ca 15 sinnum síðan ég keypti þá árið 1996 í tilefni útskriftar minnar úr MS. Enda sér ekki á þeim, helvízkum. Margréti ÷nnu finnst þér stórhlægilegir og kallar þá háhæla skóna mína, og ég held að hún hafi rétt fyrir sér, þeir eru með hlussuhæl sem klompar í.

En ég sá barasta ekkert alltof mikinn mun á þeim og svo öllum hinum Kenneth Cole, Cole Haan og blabla skónum í Macy's - sama þó þeir kostuðu yfir $400. Stórir klönkí hælar og pínulitlar reimar.

Ég mátaði tvenna skó en fannst þeir kjánalegir. Ég er bara strákur sem notar gallabuxur og strigaskó og finnst það fínt.

Keypti samt buxur og jakka! Já! Gráar Kenneth Cole buxur sem eru pínu fínar finnst mér, og svo jakka sem ég get notað við gallabuxur ef ég vil (sem ég er ekkert alltof viss um) og líka í fínt. Ég get svo skilað báðu ef ég vil og fengið bara endurgreitt, einn afgreiðslugaurinn stakk meiraðsegja upp á því að ég fengi mér fín jakkaföt, notaði þau í brúðkaupið og skilaði þeim svo og fengi endurgreitt. Hann blikkaði og allt þannig að honum hlýtur að hafa verið alvara.

Mamma og Marta koma á laugardaginn þannig að ég ætla að nýta mér þeirra hjálp við að finna nýja plebbaskó. Margrét Anna verður bara að treysta á þeirra smekk, vildi líka að hún væri hér til að hjálpa mér. Og allskonar annað.

Það þarf að finna nýjar veislureglur fyrir fólk einsog mig sem þarf aldrei að nota fín föt. Þó mér finnist mjög svo gaman að klæða sig pínu upp og vera pínu fínni en vanalega fyrir réttu tækifærin þá finnst mér algjör óþarfi að þurfa að eiga rándýr föt sem maður notar aldrei og heita alveg réttu nafni spariföt.

En bla bla, þetta er leiðinlegt. Ég myndi ekki nenna að lesa þetta sjálfur. Það var samt fyndið í einum tímanum í dag þegar allir áttu að mæta með einhvern hannaðan hlut sem var gerður fyrir einhvern cause og ræða hvort hluturinn væri góður eða vondur fyrir þann málsstað. Þó "cause" geti einnig táknað tilgang, þá var textinn sem við lásum fyrir tímann um merkinguna málsstað. Ein stelpa mætti með dósaopnara og sagði að málsstaðurinn væri að hjálpa fólki að fá mat. ÷nnur benti á skóna sína og sagði að málsstaðurinn væri góður, því skórnir hjálpuðu fólki að labba. Ein stelpa talaði um tölvuna sína og hvernig þær hjálpuðu fólki í sitthvorum enda heimsins að tala saman. Ég benti henni á að slíkt kallaðist "sími" eða "internet" en hún kveikti ekkert. ÷nnur talaði um svona svefngrímur eða hvað það heitir, sem fólk setur fyrir andlitið þegar það er of bjart. Málsstaðurinn? Að hjálpa fólki að sofa í birtu. ÷nnur mætti með risastóran blýant en steingleymdi hvað væri gott eða slæmt við hann. Málsstaðurinn? Að vera fínn uppí hillu, eða skrifa lengi.

Þvílíkir málsstaðir. Fíflið ég mætti með forljóta boli sem hannaðir voru fyrir KKK (bad design + bad cause = good) og Marlboro Man (good design + bad cause = bad). En ég er líka auli.

Vá, ég veit það ekki. Slo Mo, the Rappin Retard? Er það framtíðin? Mér líður pínu illa. Fannst Wesley Willis a.m.k. vita eitthvað hvað hann var að gera...

Svo er það hinn stórkostlega skrýtni David Firth. Vá. Hann býr til teiknimyndir sem eru mjög mjög mjög mjög mjög undarlegar. Mjög. Salad Fingers er gott dæmi um það. Hann er með vefsíðu með allskonar dóti og notar orðið "smell" mjög mikið. Púff.

Ég er með rugliverk í hausnum og vona að mig dreymi eitthvað eðlilegt. Og já, mig langar enn mjög mikið í PSP. Finnst samt ansi mikið að borga um tuttuguþúsund fyrir tölvuspil, því þó þessi græja sé með möguleika á að horfa á kvikmyndir og hlusta á tónlist, þá er ekki menu með myndunum heldur verður maður bara að ýta á >> (og svo kosta myndirnar um $30, sbr. DVD sem er með menu, aukaefni & allskonar og kostar um $19). Ef maður vill eiga ágætt músíksafn þarf maður svo að kaupa t.d. 2GB minniskort sem kostar um $450, á meðan 6GB iPod Mini kostar $250. Það eina sem er eftir og meikar sens er því að spila tölvuleiki, sem er samt mjög sweet á þessum fína fína skjá, með þessum billjardteppafíling undir og...mmm...en þetta er dýrt.

En mig langar samt.

Hefði t.d. getað keypt mér vatnshelt vasadiskó en fékk mér iPod. Hefði líka getað keypt mér talstöð en keypti mér gsm. Hefði svo getað keypt mér teikniblokk og blýant, en fæ mér PSP. OK???

En ég skil ekki ennþá mongórappið. Sérstaklega afþví að rapparinn er algjörlega óskiljanlegur. Og svo er Pamela Anderson að leika í nýjum sjónvarpsþætti sem heitir Stacked og gerist ó ótrúlegt en satt ó í bókabúð. Of mikið af rugli.

Herra Stanislav Petrov er ekkert voðalega frægur, en hann er samt maðurinn sem bjargaði heiminum frá þriðju heimsstyrjöldinni. Í alvöru.

Ef hann hefði verið þjakaður örlítið meiri noju þá hefði hann ýtt á rauða takkann og allt farið til fjandans.

Hægt að lesa allt um hann og rauða takkann hér.

- - -

Herra Andy Saunders er heldur ekkert voðalega frægur, en, ólíkt Stanislav, þá er hann búinn að fremja hermdarverk með því að endurgera ljótasta bíl í heimi. Já, ljótasta bíl í heimi! Kannski bílasafnaragaurinn sem býr við Elliðaána (eða -árnar, who cares) sé voðalega spenntur, svo hann geti látið þenann ryðga fastan við moldina fyrir utan húsið sitt, en mér finnst þessi bíll ansi hrikalega ljótur. Hann er næstum því einsog grín úr plasti sem maður setur utanyfir bílinn sinn. Væri samt til í að krúsa á svona brúmmara í kringum landið. Sko Íslandið, hér yrði ég skotinn.

- - -

Sá myndina Kung Fu Hustle í kvöld, og finnst hún ein stórkostlegasta kvikmynd sem ég hef séð á ævi minni. Treilerinn segir margt um hve frábærlega yndisleg hún er, en það er samt miklu betra að sjá hana í bíó. Einhvernveginn vita Kínverjar nákvæmlega hvernig á að nota brellur og effecta (sbr. Shaolin Soccer, House of Flying Daggers, Hero og Crouching Tiger Hidden Dragon o.s.frv.) ólíkt Hollywood-aulum sem hugsa brellur=peningar (og búa til Pearl Harbour, Titanic og War of the Worlds og þannig prumpedíprump).

Þessi mynd er einsog Big Trouble in Little China vs. Shaolin Soccer vs. Princess Bride vs. Brad Pitt í Snatch mínus hatturinn plús skásett augu og kung fu hæfileikar (þ.e.a.s. allt ruglið og mumblið).

Sin City er líka æði, hún er svo óóótrúlega flott að söguþráðurinn skiptir eiginlega engu máli. Mig langar samt að sjá hana aftur svo ég geti fókusað á söguþráðinn og ekki spáð í lúkkinu, en það er bara svo fínt að ég held að það sé ekki hægt. Slef. Allir plástrarnir og fína blóðið, mmm.

Og jesús kristur, afhverju þarf að búa til hluti einsog PSP? Sko, ég er tækjaauli (eða er það í anda, á engan pening til að verða bónafide auli) og svona er bara tilað láta mig slefa og verða gráðugan og öfundssjúkan. Ókei, ég keypti mér Playstation2 fyrir löngu síðan og notaði hana þrisvar, og á einhversstaðar Playstation1 oní kassa sem er við hliðina á Nintendo tölvunni minni, en PSP er bara svo fíííííín!!! Og undir er plastið einhvernveginn gróft, einsog grænt teppi á billjardborðum, svo maður er með ótrúlega gott og smúv grip þegar maður spilar. Og grafíkin er geðveikislega flott. Og svo er hægt að horfa á bíómyndir í þessu, og hlusta á músík. Já! Kostar bara $250 plús skattur og Spiderman 2 fylgir með á þessum spes diskum.

Alltof fínt og of dýrt.

Ég og Siggi fórum eftir myndina og röltum aftur um Lower East Side í gegnum þvögur af missvölu fólki í leit að rólegum stað með sætum og klósetti. Siggi er alltaf að pissa í sig, ekki beinlínis "í sig" heldur alltaf í spreng. Við fundum fínan stað í gærkvöldi sem heitir Ini Ani eða eitthvað svoleiðis og er með fínt lógó (rauðvínsglas með svona bollahaldara) og er rólegur og fínn (bara pláss fyrir 20 eða eitthvað svoleiðis). Barþjóna-/þjónustukonan (sorrý, hún er kannski rétt yfir þrítugt en var pínu þreytuleg í framan, kannski er hún bara stelpa) sagði að Siggi minnti hana á gaurinn sem leikur í Dreamers, það er pínu satt. Mér finnst að Siggi eigi að nýta sér það og fara að öskra "VEISTU HVER ÉG ER??!?" randomly útá götu.

Við rákumst á tvær stelpur úr skólanum mínum í sitthvoru lagi og mér fannst það fyndið afþví að maður reiknar ekki alveg með því að það gerist hér. Að rekast á einhvern sem maður þekkir meina ég, sitthvora lagið er mjög normalt.

Keyptum miða á Adam Green tónleika 29. apríl og förum kannski á New Order, Elizabeth Harper og eitthvað fleira fínt. Það er samt pínu dýrt að vilja alltaf fara á tónleika, miklu ódýrara að vera bara heima og dánlóda sjónvarpsþáttum. Sem minnir mig á að nýjasti bandaríski Office var frekar fyndinn. Og Arrested Development eru bestu þættir í öllum heiminum.

Horfði svo á nýjan þátt sem heitir Con og snýst í kringum gaur sem er að plata allskonar fólk (einsog svikahrappur). Mér fannst þátturinn frekar fyndinn. Þeir sögðust vera að gera Extreme Homeless Makeover þátt og fengu einhverja Hollywood-klippistofu til að taka aðal gaurinn í makeover og gefa honum föt og nudd og allt. Sagan var að hann væri steppdansari sem hefði komið til að meika það en klúðrað því og hefði búið á götunni í 2 ár. Atriðið þar sem gaurinn spjallar við alvöru heimilislausa og biður þá um ráð er frekar fyndið, en það besta er þegar greyið starfsfólk hárgreiðslustofunnar fer að grenja og verður emotionally overwhelmed, sérstaklega þegar það spúlar hann með garðslöngu og köldu vatni. Sem er alltaf átakanlegt, ekki satt?

Takk fyrir öll skrímslin, þau eru ótrúlega fín. Mig langar í miklu miklu fleiri, þannig að get crackin'!

Hey, og svo var spilað trance á uppáhalds tyrkneska staðnum mínum. Mér fannst það svindl.

Mynd af vatni á Mars!!!

Þetta er skemmtilegt. Krakkar í háskóla teiknuðu skrímsli með leiðbeiningum um hvernig átti að teikna þau. Svo fengu krakkar í 4. bekk leiðbeiningarnar og teiknuðu sín skrímsli eftir þeim.

Skrímslaskipti

Mér finnst þetta sniðugt. Bæði fyrir háskólakrakkana og litlu krakkana. Finnst að það eigi að gera svona á Íslandi á hverju ári. Allir ættu að teikna skrímsli af og til. Það er gott fyrir sálina og hjartað, og það er gaman.

Allir sem lesa þetta eiga að teikna skrímsli og senda mér, og svo safna ég öllum saman og set í gallerí. Okei? Flott. Sendið skrímslið (eða skrímslin) hingað. Ef þið teiknið það á blað getið þið bara tekið mynd af blaðinu, eða skannað það inn. Ef þið getið ekki skannað inn eða tekið mynd, þá getiði bara sent mér skrímslið í pósti. Já, það er gaman.

Haraldur Agnar Civelek
79 Allen St, apt 2A
New York, NY 10002
USA

Komaso!

Selmu-loverar þekkja ekki almennilega kvenmenn. Það segir sig sjálft.

Þeir ættu því að spara alhæfingar (!) um kærustur og almennilegheit. Kærastan mín er nefnilega ekki bara almennileg, heldur mjög svo frambærileg á margvíslegan og móðins hátt. Orð mín koma því ekki vegna biturleika, heldur samanburðar á því sem er gott í lífinu og því sem er prump, frat o.s.frv. Kitti er greinilega heilagur verndari prumpsins. Heill sé þér, heillin.

Hér er annars flashverkefni sem ég gerði fyrir skólann minn. Ég átti að láta kall labba, og lét hann labba. Kann ekki mikið flash, þannig að ég söng fyrir kallinn þemalag:

(spilið með hljóði)

...einsog götóttan ruslapoka.

Fékk þetta komment á Júróvisjónhatrið mitt, og langaði að deila því almennilega með heiminum.

"Vá er einn bitur út í íslenskt kvenfólk? Týpísk ræða frá íslenskum karlmanni sem fær ekki almennilegan kvenmann og er þá farinn að dissa allar íslenskar stelpur og alhæfa...ömurlegur ertu!"
- Kitti, 5. apríl 2005

Það sem er sárast við svona komment er hvað Kitti sér algjörlega í gegnum mig. Ég er greinilega svona hrikalega glær. Þetta er allt rétt. Allt.

Förum samt aðeins yfir þetta.

Hér er Selma. Mér þykir alveg vænt um hana. En er hún ung og spræk? Nei, ekkert voðalega.

Hér eru keppendur í Ungfrú Ísland árið...vá, ég veit það ekki.

Ég prófaði nokkur gleraugu en sorrý Kitti, ég sé bara engan mun.

Við erum eiginlega svona:

÷ðruvísi, samt eins.

Og fyrirgefðu að ég skildi traðka svona á bogfimi. Ég gekk of langt.

Er Selma að reyna að vera þessi?

Ég veit að það er ekkert voðalega kúl að dissa Júróvisjón, en þetta lag er fáránlegt drasl.

Ég varað hlusta á það í fyrsta skipti, og það er akkúrat einsog lögin sem við, hin "svala" þjóð, erum að hlæja að á hverju einasta ári: einsog austantjaldsþjóð sem rembist við að vera mest móðins að vestan.

Selma (greyið) er einsog Brigitte Nielsen, undarlega öldruð fyrir þennan pakka (og í gvuðanna bænum þið pródúserar og leikstjórar: hún er kryptónít allra karlmanna með kynlöngun). Hápúnktur þessa ömurlega klisjumyndbands er þegar við sjáum öll Reykjavíkurklónin -- þ.e. þessar síðtoppuðu stelpuskjátur í fínu Seytján-flíkunum -- dansa toppsveiflandi hópdans í kringum sveittan og glansandi öldunginn. Þær eru algjörlega eins og allar aðrar stelpur á Íslandi, kannski búnar til á Keldum úr pólýester og hárlengingum. Við getum hætt að setja lunda á póstkort, þessar beyglur eru jafn mikið ædentífæing fyrir Ísland einsog svið, skyr og kletturinn með gatinu í.

Þessi pakki lítur út fyrir að hafa verið búinn til úr forriti sem heitir Hitmaster eða eitthvað svoleiðis, þar sem að þú velur stíl, taktslög á mínútu, og hvernig klisju þú vilt. Svo er ýtt á "generate" takkann og við fáum Júróvisjón lagið 2005.

Og hvað í fjáranum er í gangi með þennan boga? Og þurfti endilega að drepa einhverja gamla konu með stól í fanginu? Var ekki alveg eins hægt að drepa litað barn með gláku?

Djöfulsins drasl. Skamm!!!

Ég vona að Tyrkland vinni.

p.s. flott hjá RÚV að skrifa Slóveía. Fávitar.

Þegar ég gifti mig vil ég fá þetta krú til að syngja (gaurinn í hvítu skyrtunni fær að standa á altarinu):
Singaling

Hah! Börn eru snillingar: Gubb

Raddirnar úr The Simpsons hjá Conan: Tal

Ástæða til að horfa aldrei á fótbolta: Hrynj

"Treystið mér, ég er lögga": Plaff

Fínt troðerí: Troð

Ástæða til að drekka aldrei: Kvikn

Counter-Strike fólk er...kúl?: Snap

Uuuuu?: Hmmm...

click & muuu