Svo er ég búinn að finna nýtt íslenskt orð yfir anorexíu. Það útskýrir ástandið fullkomlega og er besta orð í heimi:

nágrenni = anorexía

Dæmi um notkun:
- Þessi stúlka er nágrönn.
- Litla drengfyrirsætan þjáðist af nágrenni í mörg ár.

Byrjið að nota það strax og hringið í Mörð og látið hann troða þessu í orðabókina!

Kom til Íslands í vikufrí, sem hitti ansi skemmtilega á páskafrí og letifrí. Ég nýtti heimsóknina í það sem mér þykir uppáhalds: að fá helling af knúsum, matarboðum, svefni og afslöppuuuun. Fór ekki á Kaffibarinn, Vegamót eða Hótel Ísland, en fór samt á Bæjarins Bestu og Hyrnuna, og fékk stöðumælasekt niðrí bæ.

Mjög margir úr skólanum notuðu springbreikið tilað fara til Miami, ekki til að njóta Miami Music Conference -- sem er Hróarskelduhátíð með plötusnúðum og lýsiprikum -- heldur tilað liggja á ströndinni í nýju bikiníi og með nýtt brazilískt. Miami Music Conference er fáránlega næntís nafn, minnir mig mjög mikið á Miami Sound Machine og bláa varaliti. Það brúðkaupsband gerði reyndar Gloríu Estefan fræga og er alveg ágætlega kúl, en er stofnað 1975 og hefur því smá afsökun. Þetta nýja dæmi virkar hálf-viðbjóðslegt og tónlistin er örugglega viðbjóður líka, þó svo hr. Ananas hafi farið 8 sinnum.

AU–VITA– klúðraði ég fyrstu tilraun heimferðarinnar og missti af flúvélinni. Það skrifast samt líka á hönnun flugmiðans, því á eftir flugtímanum stendur OK, sem breytir tímanum í 20150K...sem ég las 2050K...sem þýðir 20.50...sem er sami tími og vélin hefur farið öll síðustu skipti sem ég hef flogið héðan. Skiluru? Ekki mér að kenna.

Svo var líka árekstur á hraðbrautinni þar sem einhver leigubíl þaut framaf brú (eða e-ð svoleiðis) og endaði á lestarteinum og því var ein akreinin lokuð og ég og hr. Pólski blótbílstjóri fastir í ca 50 mínútur.

En þar sem ég sat á flugvellinum, bugaður drengurinn, og talaði í símann sá ég kunnuglega flatrassaða ljósku standa fyrir framan mig:

BABY SPICE

Fröken Bunton var bara nokkuð hress og kammó, og fáir öryggisverðir og færri myndavélar að elta hana. Það var reyndar ein myndavél sem hefði getað elt hana, en ég var með svo margar töskur og svo þreyttur að ég nennti varla. En fokk Kristján Arason og eiginhandaráritunin sem ég týndi - þetta hefði verið mynd myndanna. Ég að knúsa Baby Spice hefði verið jólakortið í ár, og öll næstu ár.

Og Baby Spice að knúsa Halla hefði verið jólakortið hennar í ár, og öll næstu ár. Allir græða.

Horfði á Bandarísku útgáfuna af The Office áðan og finnst hún skrýtin. Gaurinn sem var fréttamaðurinn þvaðrandi í Bruce Almighty og vitlausi veðurfréttakallinn í Anchorman leikur David Brent, sem heitir núna Michael Scott eða eitthvað svoleiðis. Tim er leikinn af gaur sem er líka með niðurflatt hár. Dawn (ritarinn) er jafn venjuleg, en með minni rass. Gareth er skrýtnari í framan en með gleraugu, og lætur mig bara sakna kúluhálsins.

Og þetta er eitthvað svo skrýtið, kannski afþví að þetta er...nákvæmlega eins. Sömu taktar í bossinum ("wassaaaap" og allt það), meiraðsegja heftari-í-hlaupi grínið og hlunkurinn sem klæðist seinna Ali G búningnum í skrifstofupartýinu, nema þessi er bara hlunkur og virkar ekkert fyndinn. Þetta er einsog eitthvað remake, sem er ekki gott því þetta er remake. Breska útgáfan virkaði nefnilega ekki rassagat hér úti og því þurfti að kana þetta drasl upp. Sjit hvað Skrifstofan yrði sorgleg RÚV-pródöksjón. Eða þá Skjás Eins. OJ!

Robot Chicken er nýr þáttur frá [adult swim], og er algjör snilld! Þetta er stop-motion grín, og hver þáttur ca 11 mínútur. Á ég að nota færri kommur? Ég hló reyndar líka að The Office þættinum og er því kannski í einhverju stuði, ég veit það ekki, en það hlakkaði undarlega í mér og tísti jafnvel smá þegar ég horfði á Robot Chicken.

Svo reiknaði ég BMI stuðulinn minn, mældi mittismálið, breytti metrum í tommur, kílómetra, þumlunga og eitthvað meira, hámaði í mig Góukúlur, reiknaði svo BMI stuðulinn aftur, og fann svo mynd af húsmóður í tíger/eld-jogginggalla, sem var á grennslusíðu hennar og eiginmannsins. Þau fóru víst bæði í magastyttingu eða e-ð svoleiðis, a.m.k. var skurðurinn heftaður saman (oj!), og þau orðin ›KT mjó. Nei, ég er ekki að djóka, þau eru bæði fokkíng mjó, sérstaklega kallinn, og ég er svo feginn að þau eru ekki eitthvað tanorexískt pakk sem pósar með dagblöð og brúnkukrem og spennir vöðvana og prumpar og spennir og brosir og tekur mynd. Þau eru bara frekar ófríð og feit og vilja einfaldlega verða ófríð og mjó. Og þeim tekst það. Og þau verða ekkert brún. Og eru aldrei með dagblöð.

Guð elskar Jessicu og Leo! Skoðið myndirnar og byrjið efst. Magnað. Kallinn er smá einsog tóm blaðra, en hún er alltaf jafn skrýtin.

Var að fatta það í fyrsta skipti að hrognamál eru hrogn? Oj.

En.

Hér úti nota flestir spjallforrit sem heitir AIM (AOL Instant Messenger), sem kemur frá risafyrirtækinu AOL-TimeWarner. AOL stendur fyrir America Online og er í rauninni annað internet. Maður verður að borga fyrir aðgang og leitar öðruvísi að efni og bla bla. Mér finnst það persónulega mjög prumpulegt og skrýtið.

Þó AIM sé mjög ljótt og næntís og maður geti ekki breytt nafninu sínu, heldur heitir bara notendanafninu, þá virkar það stundum betur en MSN. T.d. er miklu betra að senda fæla á milli og hægt að beintengjast þeim sem þú spjallar við tilað draga bara myndir inní spjallið. Svo er ekki endalaust verið að koma með nýjar útgáfur með nýjum emoticons. Blech.

En þar sem margir hér nota það, þá eru margir sem nota það því hér eru svo margir. Skiluru??? OK??? ›kt margir.

Þá komum við að því sem ég sá á Slashdot um nýjar notendareglur fyrir AIM forritið.

"AOL has posted new terms of service for AIM, that include the right for AOL to use anything and everything you send through AIM in any way they see fit, without informing you. A sample passage: '...by posting Content on an AIM Product, you grant AOL, its parent, affiliates, subsidiaries, assigns, agents and licensees the irrevocable, perpetual, worldwide right to reproduce, display, perform, distribute, adapt and promote this Content in any medium. You waive any right to privacy.'"

Þetta er magnað. Auðvitað eru ansi litlar líkur á að þeir pikki upp íslenskuna og kvóti mig tala um sjálfan mig, en þetta þýðir að einhvernveginn skanna þeir samtöl fólks og lofa því að nota það sem er sniðugt.

Mér finnst þetta ógeðslegt.

Þetta er einsog eitt af símafyrirtækjunum heima myndi segja, "Við kynnum hér nýjar reglur í áskriftarsamningi okkar, sem gefa okkur leyfi til að nota allt sem fram kemur í símtölum áskrifenda okkar, á hvaða hátt sem okkur dettur í hug, án þess að láta viðkomandi vita. Með því að tala í gegnum samskiptakerfi okkar, gefur þú okkur, samstarfsfyrirtækjum okkar, dótturfyrirtækjum, starfsmönnum og rétthöfum algeran rétt til að nota hvað svo sem fram kemur í samtalinu á hvaða hátt sem er. Þú framselur öllum þínum persónurétti."

Mér finnst þetta ólýsanlega fáránlegt.

Ef við viljum sniðganga AOL-TimeWarner þá megum við ekki nota vörur eða þjónustu neinna af eftirfarandi: CNN, HBO, Warner Bros., Hanna-Barbera Cartoons (Tommi og Jenni t.d.), Castle Rock Entertainment (Goodfellas, Million Dollar Baby, Matrix o.s.frv.), Warner Home Video (Sam-Myndbönd), Fortune, Sports Illustrated, People Magazine, Entertainment Weekly, Wallpaper magazine, DC Comics, Mad Magazine, WinAmp, Turner Network Television (TNT), Cartoon Network, New Line Cinema (Lord of the Rings o.fl), Netscape og Amazon.

Ætti að vera auðvelt.

JLingar eru mjög glaðir með fínu Epica verðlaunin sín, og ég skil það mjög vel. Þetta er æði og ég get stoltur sagt að Viggó er loðnasti maður sem ég hef séð fyrir utan kínverska popparann, en ég hef líka bara JPG-séð hann.

En, 66 Norður er ekki alveg jafn kúl brand og 66 Norður halda sjálfir, og kannski JLingar líka.

Þeir linka á grein úr Wall Street Journal sem fjallar um 66 Norður og kúlið sem því fylgir. Þar er birt auglýsing eftir JL og mér finnst það allt auðvitað mjög frábært og skemmtilegt og allgjör snilld (þó svo að Viggó sé langminnstur á verðlaunaafhendingamyndunum).

En, kerlingin í þessari grein segir að 66 Norður sé nú þegar komið með dreifingu í tvær verslanir í New York: Paragon Sports og Urban Outfitters, og gerir mikið úr því. Sko, Urban Outfitters er, einsog flestir vita, hip&kúl búð, svona einsog Spúúútnik ef það væri engin notaðrafatafýla og miklu meira um innanhússbrand, nýjar flíkur, gamla Jordan-skó og meira til af öllu. Og aðeins meira hugsað um lúkkið á búðinni. Paragon Sports er spegilmynd af Útilíf í Glæsibæ, nákvæmlega ekkert meira eða minna kúl.

En.

Í Urban var bara hægt að kaupa tvær peysur, og bara online, því þær voru aldrei til í búðunum hér (ég leitaði!). Og í Paragon þá fann ég peysurnar eftir u.þ.b. hálftíma leit. Bæði vegna þess að enginn, já enginn starfsmaður kannaðist við að hafa nokkurn tíma heyrt um þetta merki, og reyndu allir að leiðrétta mig og segja "North Face??? 66 North Face?" (innkaupastjórinn var vitlausastur), og vegna þess að ég og staffið gerðum þau reginmistök að leita á vitlausum stað. Við föttuðum nefnilega ekki að leita í MEGASPRENGIALLT-Á-A–-SELJAST ÚTS÷LUHORNINU þar sem allar 66 Norður flíkurnar voru á 80% afslætti á beygluðum standi með handkrotuðu pappaspjaldi. Ég er ekki að plata.

Ég veit kannski ekki mikið um markaðsmál og köflóttar skyrtur, en ég veit að þetta er ekki mjög kúl. Ef þetta er nóg til þess að Wall Street Journal fjallar um innreið 66 Norður á USA markaðinn, þá vil ég bara láta ykkur vita að ég prumpaði í subwayinu í dag, og bíð eftir að 60 Minutes hringi í mig fyrir Scandinavian Edition.

66 Norður er búið að vera óóótrúlega púkó í óóóóótrúlega mörg ár, en eru loksins farnir að gera flottar flíkur. Vandamálið er hinsvegar að flíkurnar sem fá design eru allar ætlaðar fyrir einmenningsveru uppá tindi, ekki útá götu. Götuflíkurnar eru mjög sjoppulegar og fínar utan um Konuhlaupsboli frá 1989.

Þessvegna er það pínu kjánalegt hve þessar tvær peysur í Urban eru fáránlega útúr kú. Þær eru það einu "pro"-vörurnar sem búðin selur, og ástæðan er ekki að innkaupastjórinn sé Sherpi, heldur að þeir fíla orðið "Iceland" og að þetta eru flíspeysur sem hrinda Konuhlaupsbolum frá sér. Ef þið hafið séð heimagerðu gulu polobolina með RISASTÓRA og klunnalega ásaumaða íslenska fánanum, þá mynduð þið skammast ykkar jafn mikið og ég. Eða skinnstígvélin sem heita Iceland Booties, eða eitthvað svoleiðis. Made in Macau, auðvitað. Designed in Moldavia, auðvitað.

Bla bla.

Fyrir nokkrum dögum upplifði ég svona life-changing móment. Ég varað að sjæna á mér hárgreiðsluna inná baði og þvo klístrið af höndunum en var pínu kalt, svo ég stillti vatnið á "aðeins heitara". Sko, síðan ég var lítill þá hef ég aldrei verið of hrifinn af því að þvo á mér hendurnar úr heitu vatni. Ekki heldur of heitum sturtum. Þær gera mig máttlausan og þá er erfitt að þurrka sér og maður hugsar hægt. En já, ég hef því alltaf haft handarþvottavatnið kalt, kaaannski stundum píííínuvolgt, en bara ef það er gaddur úti og ég í tilraunastuði.

Semsagt: handarvatn kalt.

Ég hef líka alltaf notað litla mjólk útá morgunmat, sérstaklega Alpen og svoleiðis múslímauk, en líka allt hitt (Serjos, Kókópövs, Triggs og allt). Og ALDREI mjólk útá hafragraut. OJ. Hann er nú nógu óbjóðslegur fyrir. Hann er einsog te með hunangi, maður getur bara borðað þannig einusinni á ári, og bara ef maður er búinn að steingleyma afhverju maður er ekki búinn að borða það í heilt ár. Bragðið og áferðin og allt gefur mér svo ótrúlega mikla klígju eftir að ég klára, að það tekur líkamann heilt ár að afhreistra tilfinninguna og minninguna. Það er alveg fínasta góðgæti í fyrstu sopana eða skeiðarnar. Svo breytist það og ég verð þakklátur fyrir að eiga litla bolla og undirskálar og stórar skeiðar.

Já!

ÉG! Að þvo af mér hárklístur inná baði! Og finn hvað það er gott að nota heitt vatn. Mmmmm. Ég stóð og lygndi aftur augunum og naut þess að marinera hendurnar í unaðsvatni. Og nú nota ég hvert tækifæri tilað segja "nei, æjæj, úbs, ætli ég verði ekki barasta að þvo mér dáldið". Og það er mjööög gott. Gleymdi mér um daginn og stillti á kalt (varað bursta hendurnar og allur útí tannkremi) og fékk sjokk.

Talandi um dásemdartannkrem. ÉG FANN HELVÍTIS TANNKREMI–! UPPÁHALDI– MITT. Ég vissi að það væri uppáhaldið mitt þó ég hefði ekki smakkað það. Þökk sé Dónaldi Trump og skósveinum hans, ef það væri ekki fyrir hallærisleg kynningarstönt þá hefði ég aldrei frétt af Vanillutannkremi. Vanillu? Já, vanillu. Frá Crest.

EN, ég sá þennan þátt fyrir jól en hef ekki séð einn einasta pakka í neinum apótekum. Og ég er sko búinn að fara útum allt og oft í mörg þeirra, og m.a.s. spyrja sama staffið oft. Svo gafst ég upp um daginn og hringdi í Crest og beið mjög lengi á línunni, hlustandi á mjög undarlega kántrímúsík. Strákurinn sem svaraði hljómaði andfúll, ekki góð taktík hjá tannkremsfyrirtæki. Ef kántrílagið hefði ekki verið svona leiðinlegt hefði ég örugglega hringt aftur og kvartað. En hann var samt næs, greyið. Ég var varla búinn að segja "vanillutannkremiðertýntogégfinnþaðhvergihvaðáégaðgera" áður en hann spurði mig um nafn og heimilisfang og sagðist ætlað senda mér kúpon. Ég sagði honum að kúpon uppá tannkrem sem væri ekki til myndi ekki hjálpa mér mikið og að ég væri vanillufíkill og þyrfti skammtinn minn. Hann sagði þá bara "gangiþérvel" og þagði. Þannig að ég lagði bara á.

Fékk svo $1 kúpon uppá Crest tannkrem í pósti, en held að fávitahrollurinn sem fylgir því að mæta í apótek með afsláttarmiða fyrir tannkrem, og BARA eina tegund af tannkremi, sé of mikill fyrir mig. En ég veit þó aldrei.

Um daginn var ég svo að fara í bíó og sá apótek sem ég vissi að ég væri bara búinn að tékka á þrisvar. Ég hljóp inn (í alvöru, en það voru líka bara 3 mínútur þangað til myndin átti að byrja, plús að nammi í apótekum er ódýrara en í bíó...jiminn, það er alltof dýrt í bíó), og villtist smá, en togaði svo í ermina á afgreiðslustúlkubarni sem hljóp með mér að tannkreminu en sagði svo "Vanillu? Huh, það er ekkert til". HAH! Bull. Það var í hillunni, og ég var svo glaður að ég fékk tíst-sting í magann.

Á leiðinni í bíó þá smakkaði ég, og úllalla, þetta er himneskt! Hlakkaði ýkt til að koma heim og tannbursta mig. Mmmm vanillutannkrem. Væri líka tilí karmellu, en bara sparí.

Hata nefnilega Colgatebragð. Oj. Er búinn að finna það of oft. Það er næstum því einsog með ávexti, það er alltaf bananabragð af banönum, en það sorglega er að það er misvont bananabragð. Ekki það að mér finnist bananar ekki ógeðslega kúl, en þeir eru bara oft eitthvað svo...slappir. Borðaði einmitt einn í dag sem var frekar glataður, harður og bragðlaus. Svo var ýkt erfitt að taka tengslin af, æji þessi klístruðu bönd sem tengja bananann við hýðið og slitna og límast á ermar og buxur og borð og kinnar og hálsa og hvað sem er. Svei þér tengsli.

En elsku tannkrem. Ó elsku tannkrem.

Hah.

Og skrýtnara? Patches the Horse. Vá vá vá. Þetta er vídjó, 4 megabæt af skrýtnu.

Sjómmarp:
- INXS leita að nýjum söngvara
- Kirstie Allie er Fat Actress (gæti ekki verið meira satt!)
- The Contender - raunveruleikaboxþáttur, útsláttarkeppni og ýkt mikið drama.
- The Real Gilligan's Island 2 - önnur sería af sjóræningaSörvævor, mjög undarlegt.
- Street Smarts - hóstinn spyr fólk út'á götu allskonar spurninga og liðið í stúdíóinu giskar hver er minnst vitlaus. Sem er erfitt.
- Elimidate - hvítsruslsdeitþáttur, subbulegur og óótrúlega sorglegur. Gaurar sýna stelpum glansandi sixpakkið og stelpur nudda gaura með of mikilli olíu í almenningsgarði. Og fara í sleik.
- Nanny 911 - ofurfóstrur mæta heim til fólks sem ræður ekki við börnin sín. Undarlegra en það hljómar. Og fóstrurnar eru hardcore.
- Nashville Star - Kántrý Idol. Jebb.
- Project Greenlight - Ben Affleck og Matt Damon og hellingur af leikstjórum sem sendu inn handrit, í von um að vinna 1 milljón $$$ budget, fá aðgang að topp leikurum og alvöru dreifingu. Betra en Kvikmyndasjóður.
- Sports Illustrated Swimsuit Model Search - segir sig sjálft.
- Starting Over - nokkrar mishressar píur með mismunandi vandamál hitta life-coach og vinna úr sínum málum. Úff.
- Road to Stardom með Missy Elliott - Idol keppni þar sem 13 gríslingar hanga í Missy-tourbus og keppast um að verða Hip Hop/RnB stjarna og fá útgáfusamning hjá Missy og e-ð meira. Ef þú skoðar linkinn þá veistu hver vann, þannig ef þú vilt ekki vita það, ekki skoða.
- Made in the USA - uppfinningamenn og -konur senda inn snilldina sýna og reyna að fá hana framleidda. Spurning um að senda þeim skissu af Botnvörpuskannanum mínum?
- Strange Love - Brigitte Nielsen og Flavor Flav í einhverskonar rómans-þætti?!! Jiminn!
- Trading Spouses - tvær fjölskyldur skiptast á mömmum. Já, mömmum.
- Wife Swap - annar, já annar mömmuskiptiþáttur. Greinilegt að mömmur eru ekki vinsælar í útlöndum.
- Starlet - 10 misfagrar meyjar keppast um að verða "kannski" næsta Hollywood stjarna.

"Kæru Íslendingar.

Ég er mikill föðurlandsvinur. Ég elska Ísland eins og sjálfan mig og vil því ekkert slæmt um það heyra. Það er nokkuð til í að það vanti slagorð fyrir landið. Mér dettur í hug, "Ég, þú, Ísland. Saman, gaman."

Ég fagna því að við séum að nálgast 300.000. Ég hef lengi beðið eftir því að sú tala skjóti upp kollinum. Vil ég hvetja fólk að taka nú saman höndum og klára dæmið fyrir 2008.

Iðnmenntun hefur lengi setið á hakanum á Íslandi og vil ég því kenna um að það sé allt of mikið lagt upp úr því að börn séu að leika sér á leikskólum. Það sama er að segja um fyrstu 3 bekkina í grunnskólum. Ég man eftir því að ég hafði takmarkaðan áhuga á því að læra að lesa og reikna þegar ég var ungur. Ég var samt mjög fljótur að læra það og fannst mér seinni önnin í 1. bekk eintóm endurtekning. Ég hefði miklu frekar viljað vinna að einhverju sem hefði gefið lífi mínu einhvern tilgang, eins og að læra að hefla eða að skera út. Ég sé ekkert því til fyrirstöðu að við kynnum iðnnám miklu fyrr en nú er gert. Ég er viss um að ef við hefðum t.d. samband við Nike, Mattel, Fisher Price og Adidas og mundum undirbjóða lönd eins og Kína og Taiwan kæmust hlutirnir á almennilegt skrið hér á landi. Í stað þess að læra lesa og reikna 9 mánuði á ári myndum við hafa hóp af börnum sem væru að sauma fótbolta og líma saman skó. Svo ég tali nú ekki um þá vitneskju sem börnin mundu öðlast um gerfiefni. Þetta yrði líka svakaleg auglýsing fyrir landið. Ég man að þegar ég var 10 ára gamall og spilaði fótbolta á rauða malarvellinum hjá Fylki þá tók ég mér stundum pásur og drakk Jóga og starði á nýja fótboltann minn, sem á stóð "Made in Indonesia". "Vá!", hugsaði maður, þetta land hlýtur að vera frábært land því boltinn minn er búinn til þar. Indonesia er fallegur staður og hefur víst engan svikið.

Ég er sammála að við þurfum að gera landð aðgengilegra fyrir fólk sem á auð. Sjáið bara Mónakó. Þarna er land sem er í góðu standi og fólk þarf ekki að búa við skattpíningu. Þeir líka velja hverjir fá að koma þangað. Við eigum fullt af fólki sem hefur líkað vel við Ísland og Íslendinga. Bjóðum þeim að koma hingað og borga minni skatt. Fáum fólk eins og Bill Gates, Warren E. Buffet, Karl & Theo Albrecht til að koma og þá er ísland orðið kúl. Þá erum við að sjá alvöru hagnað. Gleymum þessum túristum, bíttum milljónum út fyrir milljarða.

Mér finnst athugasemdin um Víkingasveitina frekar slöpp því oft hljóma nöfn asnalega þegar þau eru þýdd yfir á ensku og á íslensku líka. Mér líður vel með að þessi þjálfaða sveit heiti Víkingasveitin. Ég mundi ekki vilja skipta á að kalla þá Special Forces. Það hljómar einsog hópur af fólki sem er vangefið en fékk samt byssur til að drepa.

Mér líst vel á að þú viljir flytja út vörur og finnst mér mörg af þessum nöfnum mjög góð. Ég er samt ekki sáttur við útlitið á þeim fjölmörgu tegunda sem er í boði. Flest íslenskt nammi minnir mann nefnilega á hægðir með og án kókosmjöls. Við þurfum fyrst að breyta útlitinu og síðan keyra á fullt með útflutning.

Ég er nokkuð sáttur við grein þína Haraldur minn. Þú hittir naglann voðalega oft á höfuðið (stundum fer hann framhjá og þú neglir hann í hendina á þér og festir hana við borðið).

Yðar tilvonandi forseti árið 2012,
Njörður Njarðarson"

Þetta er opið bréf til forseta Íslands og Njarðar, þegar hann verður forseti.

Kæri forseti,

Við eigum við ekkert mottó. Það er frekar lélegt.

Við verðum að tsjilla smá á því að finnast vera svona geðveikt merkilegt að vera "bara" 270.000 og samt svona klár. Fyrir það fyrsta erum við ca 294.000, og svo eru hellingur af löndum sem hafa jafn marga íbúa eða jafnvel færri, og þeim tekst að búa til föt með barnahöndum eða eru með ýkt fína ávexti og styttur.

Hér er hluti úr lista Wikipeda yfir íbúafjölda landa:
176 The Bahamas 301,790
177 Iceland 296,737
178 Belize 279,457
179 Barbados 279,254

Sko, allir vita hvað Belize er, og alla langar til að sötra á sætum kokteil á Barbados og horfa á fallegt útsýnið í 30 stiga hita. Og Bahamas? Take me there!

Grænland er ýkt frægt, samt búa þar bara 55.000 rifilsberandi og drykkjuóðir selasaumarar í sátt og samlyndi, hlustandi á metsöluhljómsveitina Zinkasa syngja um þjáningu og þjóðarsátt.

Liechenstein??? Kommon, þeir eru ýkt frægir. 33.000 stykki af hardcore langhlaupurum.

Bermúda? Hey, hvaðan haldiði að allar stuttbuxurnar komi??? 65.000 þakkir!

Mónakó. Rúllustigar úti á ströndinni og snekkjur úr demöntum. 32.000 gimsteinaþjófar.

Á Sankti Helenu lifði Napóleon í vellystingum, þökk sé 7.460 listakokkum.

Og svo Færeyjar með 45.000 skáfætta rollusmala.

Við þurfum mottó, á latínu! Svo þurfum við að fá leikskólana til að framleiða föt fyrir Nike eða Gucci, svo þurfum við einhvern frægan til að búa hér og fara aftur, en höfum eiginlega Björk og bráðum Bobby Fischer (veit þó ekki hvort það sé "gott kúl"). Fidel Castro væri kúl. Eða einhver mafíósi.

Svo þurfum við að koma til New York og svara spurningu um hvort löggan á Íslandi gangi með byssur með því að segja "No, only the Viking Squad", til að fatta hve ólýsanlega kjánalega það hljómar. Það sprungu allir í kringum mig úr hlátri, líka þeir sem voru ekkert að hlusta. Þeir sáu fyrir sér annaðhvort hóp af upp-peppuðum gaurum með víkingahjálm og lítil sverð, hlaupandi um að stilla lýðinn, eða hóp af ljóshærðum joggingallaklæddum hressum heimilisfeðrum í hlaupaskóm, gargandi skipanir í talsstöðvar.

Hljómar þetta kjánalega? Well, hvað þá með heimaherinn, eða hvað það heitir? Mig langar ekkert að vita að konan sem seldi mér rósirnar eigi Glock og hnúajárn undir rúminu sínu. Mig langar bara í Góu-kúlur.

Þessvegna þurfum við að flytja út allskonar íslenskar dásemdir.
Góu-kúlur verða að Goa-balls, það hljómar ýkt vel. Malt verður Brownian Fluid. Við þurfum samt að finna nýtt nafn á Skyr, það er alltof skrýtið á Amerísku. Super Yoghurt, Scandinavian Delight, Viking Power, Nordico Magnifico, Essence of Purity eða Ice and Thunder, við finnum út úr því. Jafnvel Papas Milk (þúveist, paparnir). Mér líst vel á það. Og svið, kalla það bara Valhallas Snack.

Goa Balls, Papa's Milk, Valhalla's Snack, Brownian Fluid. Selur sig sjálft.

Með von um svar,
Halli.

p.s. Njörður má líka svara opinberlega, helst málefnalega, og ekkert minnast á OC. Ég klippi það hvortsemer út. Ég skal birta svarið hér.

Veitingastaður á Manhattan er með "Clothing Optional" kvöld.

Og hverjir mæta? 65 ára ex-enskukennarar. Mmmm. Það mun sko boosta matarlystina. En í hverju var hann? Með hálsmen, eyrnalokka, svarta leður kynfærapjötlu og hvítum strigaskóm. Dáldið 80s fyrir minn smekk.

Fyrst að Oddur og Þórður sóttu báðir Quadrophonia þá ætla ég að setja meiri músík hingað.

Hér er dót frá 1989 sem ég fílaði ófermdur í Foldaskóla, á meðan ég borðaði snúð og drakk volga kókómjólk.

Starlight - Numero Uno (Club Mix)
Numero Uno er algjört snilldarlag! Ég man að ég átti mjög erfitt með að velja á milli þess og Pump Up The Volume með M.A.R.R.S., fannst þau bæði æði. Þetta lag er klassískt Italo House frá 1989, mikið af píanói og stuði. Í Starlight voru þrír ítalir (einn frægur dj, einn tölvu- og hljómborðsgaur, og einn klarinettleikari) sem saman kölluðu sig Groove Groove Melody. Frá þeim kom hellingur af allskonar snilld, þ.á.m. Black Box (Ride on Time, Everybody Everybody o.fl.), Lonnie Gordon (Happenin' All Over The World) og Mixmaster (Grand Piano). Guð blessi þá.

Betty Boo - I Can't Dance (To The Music You're Playing) ft. The Beatmasters
Betty Boo var ótrúlega hress og flippuð pía. Þetta lag er kannski hvað mest 'soft' af hittunum hennar - hin voru Doin' The Do, og Where Are You Baby? og eru meira Deee-Lite-skrýtin og hálf flippuð. Þau eru samt öll æði. Betty er hálf-bresk og hálf-malasísk og ég veit ekkert hvað ég á að segja meira um það. Hún gaf út tvær stórar plötur, "Boomania" og "Grrr... it`s Betty Boo", og þar sem hún var orðin 29 ára árið 1989 þegar hún meikaði það (svona næstum því) þá gefur það okkur hinum smá auka sjens. Betty hvarf eiginlega eftir allt flippið, gaf út Best Of plötu árið 2001, samdi bestselling singúl fyrir breska ógeðisbandið Hear'Say, og er að vinna að nýju efni í dag sem Alison Clarkson. Fáránlegt nafn, tvo "son" í röð, og ekkert skrýtið að hún skyldi hafa valið Betty Boo. En hún er orðin 35 og dáldið húsmæðraleg. Ég vona að nýja dótið sé jafn skemmtilegt.

F.P.I. Project - Rich In Paradise/Going Back To My Roots
Hringur og ég dönsuðum mikið við þetta lag sumarið 1992 þegar við héngum heima hjá honum og ég splæsti snúðum og köldum kókómjólkum (framþróun). Sem fyrr eru það þrír hressir Ítalir (hr. F, hr. P og hr. I) sem bjuggu til F.P.I. Project. Eftir að meika það með þessu lagi stofnuðu þeir labelið Paradise Project Records, og síðar meir bandið TC, sem gaf t.d. út lagið "Funky Guitar" árið 1992, sem var vinsælt á FM 957, Bylgjunni og Partyzone. Það eru til nokkrar útgáfur af þessu lagi, en mér finnst þessi best (búið að klippa út leiðinlega intróið með gervibassanum og stuðið byrjar strax).