Skrifað kl. 21:06 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (1)

Það er stundum einsog örlögin vilji ekki að maður geri góðverk.

Ég eyddi ca 4 klst. desperately að reyna að finna eitthvað Nursing Home í New York. Hringdi og hringdi og gúglaði og gúglaði. Ætlaði nefnilega að gefa þeim bunka af People og Entertainment Weekly og US Weekly sem safnaðist upp í íbúðinni minni (don't ask). Öll númer sem ég hringdi voru óvirk, eða einhver lobbíisti svaraði sem vissi ekki neitt, eða einhver sagði að ég hefði hringt á vitlausa deild. Þannig að...ég gafst upp.

Og ég verð að leiðrétta rangfærsluna í síðasta tilfinningabloggi þar sem ég sagðist vera búinn að gefa Rauða krossinum föt. Eða...ég er búinn að gefa þeim fötin, þ.e. fylla út nauðsynlegt form á vefsíðunni og biðja um að þetta verði sótt (þessi deild RK er í New Jersey), en fyrir utan automeitaða ímeilsvarið hef ég ekki heyrt í neinum, og ekki fengið svar við gisp!-ímeilinu mínu þar sem ég undraðist þögnina. Jú, annríki er mjög líkleg ástæða, en nú er liðin vika. Fattaru. Þannig að...ég gefst upp og gef öðrum.

Mér hefur líka stundum liðið ofsalega kjánalega þegar ég ákveð að gefa einhverjum götubetlaranum klink, og viðkomandi starir í lófann, ranghvolfir augunum, og horfir í gegnum mig.

Ávaxtakallinn á götuhorninu hefur alltaf verið hress og kátur þegar hann raðar ávöxtunum í poka og tekur við peningunum -- nema í þetta eina skipti sem ég ákvað að borga honum $2 meira en $11 sem þeir kostuðu og segja "this is for you". Hann sagði þá ekki takk, einsog hann gerði alltaf er við skiptumst á góssi, heldur horfði á seðlana, hristi hausinn og sneri sér að næstu manneskju. Eina skiptið, og vissulega það síðasta.

Ég er ekki að biðja um innrammað knús eða skrautskrifað skjal (eða syndaaflausn), en eitt lítið hálf-bros væri pínu næs, eða a.m.k. að einhver láti einsog hann kannist við að hafa fengið eitthvað. Ef ég vil gefa í þögn, þá geri ég það (og ég geri það).

Skrifað kl. 02:39 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (2)

Þreyttur ég er. Búinn að ofhugsa, ofur-analæsa, og of-pæla í alltof mörgum hlutum í einu, og heilabörkurinn glitrar jafn mikið og efri vörin.

Kom hingað annarsvegar í frí, og hinsvegar tilað pakka, senda innbúið til Íslands og skila lyklunum að íbúðinni. Ekki einsog ég hafði ímyndað mér að það yrði auðvelt, en um leið og ég kom hingað, þá -- einsog ég vissi nú allan tímann -- langaði mig alls ekkert að hætta með íbúðina eða hvað þá snerta dótið í akkúrat þeim tilgangi.

Ég hef ekki komið til New York sem hótelgestur síðan 1997, og núna eru liðin rúm fimm ár síðan ég hlunkaðist loksins tilað flytja hingað. Þó ég geti ekki sagt að ég hafi "aldrei búið jafn lengi á einum stað og hér" -- bæði vegna þess aðeinfaldlega vegna þess að ég er búinn að ferðast oft til Íslands (og annarra landa) á þessum fimm árum -- þá hefur mér aldrei liðið jafn mikið heima og akkúrat hér.

En "hér" er auðvitað borgin, en ekki íbúðin sjálf. Í New York er ég miklu nægjusamari en á nokkrum öðrum stað. Hér er nefnilega nóg að eiga stað tilað sofa, borða, baða sig og skipta um föt í næði -- svo ferðu bara út í borgina. Hér er nóg að eiga litla íbúð, því þú vilt hafa tækifæri á að gera miklu fleiri hluti en annars staðar, og þarafleiðandi ekki horfa á peningana renna alla í burðarkostnaðinn á svölunum eða þurrhreinsun og stífelsi á hatti dyravarðarins.

Hér er nóg að fara út í göngutúr tilað muna afhverju þú ert hér, fattaru.

Og þessvegna var ég ekki tilbúinn að segja upp leigunni og þannig stöðva þetta tímabil. Þessvegna er ég ekki tilbúinn...

Sko, ég flutti frá Íslandi þegar ég var alveg að fá nóg af Íslandi. Og stuttar heimsóknir minntu mig alltaf á afhverju ég vildi fara. Gamlar rullur sem ekki er hægt að hrista af sér. Þú ert sá sem þú varst síðast þegar hinn sá þig -- þó það séu fimm ár, mörgum vinnum, sigrum og töpum síðar. (Kannski hefði ég átt að fara fyrr.)

Ég seinkaði Íslandskomunni tilað reyna að ákveða mig, en það eina sem ég gerði var að sakna. Ekki bara sakna New York fyrirfram, heldur sakna þess eina sem lét mig velja Ísland framyfir New York síðasta haust, og lét mig velja Ísland framyfir New York...aftur...núna.

Það var þó ekki útaf því sem ég hætti með íbúðina. Ég setti upp auglýsingu og langaði að finna fram-leigjendur, en málið er einfaldlega að fyrir ári síðan hefði ég getað koverað leiguna þann mánuð sem íbúðin væri tóm, en ekki í dag, eftir að krónan breyttist í kúk. Þessvegna er það aðeins of mikil áhætta að halda íbúðinni og framleigja, bara tilað geta notað hana einn-tvo mánuði næsta vor. Og ég segi "aðeins of", því tilfinningalega finnst mér það þess virði, en alveg einsog góður bóndi hendir ekki mykjunni sinni, þá vil ég ekki henda minni.

Ég er í rembingi að ganga frá öllu, og það er ekkert minna erfitt fyrir vöðvana inní hausnum en vöðvana fyrir neðan.

Ég er þó búinn að:
- gefa föt til Rauða krossins
- gefa dósir og flöskur til heimilislausu dósakallanna á horninu
- gefa slúðurblöð til spítalans
- gefa tímarit til kennara sem kennir SAT kúrsa á sumrin
- gefa sinaskeiðabólgu til mín

Og komast að því að þegar ég geri eitt í einu þá er allt einfaldara.

Skrifað kl. 22:38 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (5)

*** Íbúðin er ekki lengur til leigu. Sorrí, gangi ykkur vel að leita og góða ferð! ***

Skrifað kl. 00:55 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (0)

Þetta er Pumpkinator.

Ég teiknaði þennan kall fyrir Toy2r. Hann er í línu sem heitir Qee, ca 7,5cm á hæð, og hægt er að nota hann sem lyklakippu...en það er einsog að nota demant eða barnið þitt fyrir lyklakippu.

Pumpkinator var Special Limited Halloween Edition 2008 frá Toy2r.

Skrifað kl. 03:10 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (1)

Hæ New York.

Ég kom síðast hingað í mars og var í tvær vikur, þaraf smá í Bates í Maine, þar sem ég kynntist Fluffi. Ó hvar hefuru verið allt mitt líf, gad dem. Klístraður þeyttur sykur í krukku, sem hægt er að klína á hvað sem er?! Halló???!!

Núna er ég hér með tveimur Sunnum. Einni með ljóst hár, og einni með ljósár.

Er búinn að fylla sársaknandi magann af matnum sem ég elska New York fyrir næstum meira en allt. Sushi á Hiroshi, Ramen á Men Ku Tei, steik á Outback, borgara á SoHo Park, cupcakes á Magnolia, gott falafel, ostaköku, maískornið á La Esquina, og hráfæði á Le Sex & The City Restaurant (djók).

Erum búin að liggja í Central Park með handklæði (ódýrara en teppi), brauð með jalapeno og cheddar, og bók. Og vatn. Og sitja í Bryant Park með jarðarber og kirsuber. Og fara á frábæran flóamarkað í Hells Kitchen sem er opinn hverja helgi. Hann er bæði á tveimur stöðum á 25. stræti (inni og úti) og svo úti á 39. stræti.

Að spælast í sólinni lá brennheit 8mm vídjókamera sem virtist alveg heil.

How much?
- 10 dollars.
Does it work?
- Okay okay okay okay. (hristir hausinn) 5 dollars.

Ég var meðvitundarlaus eftir þetta prúttsessjón.

Vídjókameran var ennþá brennheit í pokanum klukkutíma seinna þegar við skoðuðum allskonar fínerí á tveggja-hæða-bílageymslu-flóamarkaði einni blokk vestar. Ég kauffti ný batterí og myndavélin virkar einsog það sé 1978. Filman sem var í henni er hálf samkvæmt mælinum, en ég veit ekkert hvað er á henni. Nicolas Cage hringdi og sagði mér að horfa ekki á hana. Ég sendi hana máski nafnlaust í framköllun, ef ske kynni að á henni sé eitthvað viðbjóðslegt (senur úr Titanic eða Þingsjá...).

Ég veit samt ekki alveg hvernig og hvort ég ætla að taka margar filmur, því stutt gúgl sagði mér að ég get annaðhvort látið framkalla filmuna í Kaliforníu...eða Sviss, sem er augljóslega einstaklega hentugt.

Er búinn að þefa ævifylli mína af vintage kjólum, samt er fyndið að á flóamarkaðnum var góð lykt af fötunum, á meðan að bolabúðir lykta einsog...gamalt drasl, sem meirihlutinn auðvitað er (wire hangers, n***a please). Við fórum í pelsakjallarann í bolabúð og þetta var einsog að stíga inní sánu í miðju Sædýrasafninu, fjakk.

Á (vel lyktandi) neðri hæð bílastæðahússins var fín eldri frú að selja kjóla. Áður en ég vissi af var ég farinn að opna mig um þrá mína í dönsk 60s húsgögn, og hún kinkaði kollinum og sagði "dansk...dansk...". Við bonduðum einsog danskt húsgagnalím í höndunum á Finn Juhl, en mér tókst ekki að draga neitt hjálplegt uppúr henni.

Þegar ég var á fullu að stara á fallegt sushiið á Hiroshi tók ég eftir einhverju blaktandi útundan mér. Útum gluggann sá ég fallega þvegið hárið og dinglandi yfirvaraskeggið á hippalegum vet fljótandi í næturmollunni er hann gekk framhjá veitingastaðnum með strigapokann á bakinu. Mér finnst þetta uppgjafahermannaútlit alltaf jafn merkilegt og pínu fyndið. Ég tuggði með hálflokuð augun og leit aftur útum gluggann...og sá gaur hjóla upp þriðja avenue, á móti umferð. Hann var hippalegur vet með fallega þvegið hár og dinglandi yfirvaraskeggið fljótandi í næturmollunni. Ætli þeir hafi vitað hvor af öðrum?

Skrifað kl. 21:36 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (7)

Varað tala við Emilíu frænku mína í síma. Hún verður tveggja ára í október og er í útilegu.

Hún benti á stelpu sem var að klifra í tré, og sagði "api".

Haha.

Á miðvikudaginn tókst mér að narra Miðasölustjórann tilað hjálpa mér að flytja kayakana uppí bústað. Þegar við kaufftum kayakana í síðustu viku vissum við ekki alveg hvernig við ættum að flytja þá, enda eru þeir næstum 5 metrar, miklu lengri í, uu, persónu, en ég hélt. Frændi minn stakk upp á að draga þá bara niðrí Sundahöfn og róa uppí Borgarfjörð, en, þúveist, veit ekki hvort það sé málið fyrir amatöra. Reyndar er ég enginn amatör, pff, prófaði kayaka og seglbretti þegar ég var...15. Bara 17 ár síðan -- hverju ætti ég að hafa gleymt?

Þá tróð ég mér í ískrandi blautbúning, og þar sem ég skvampaðist brakandi skrefum í átt að velska vatninu (þetta var sko skemmtileg 10. bekkjarklúbbsferð til Wales) sagði einn félagsmiðstöðvargaurinn "Púff, Halli...veit ekki alveg hvort þetta lúkk sé fyrir þig."

Góðar minningar.

Enníveis, ég lofaði Miðasölustjóranum að hann þyrfti auðvitað ekki að halda á neinu, að þetta yrði bara smúþ bíltúr í bræðandi góðu veðri uppí fallegan bústað, o.s.frv. o.s.frv. Ég meinti það þá -- í alvöru -- en ég held að á endanum hafi ég haldið á / hnýtt / fest / dregið u.þ.b. 30%, og hann restina. Sem er 70% fyrir þá sem nenna ekki að pæla í lífinu. Á meðan ég stóð inní búð að ræða kayakmálin, stóð hann á afturdekkinu og reygði bakið tilað geta hnýtt og fest og togað. Svo kom ég og hjálpaði, og hann andvarpaði og hnussaði og ranghvolfdi augunum.

Hann þarf líklega að fara til augnlæknis tilað láta strekkja á augnfestingunum, því svona mikið ranghvolf teygir á augnbotnum og skekkir sjón.

Ég er samt gríðarlega þakklátur, og hann veit það. Enda gaf ég honum vatn.

Ég keyrði sjálfur (of hægt fyrir suma) og allir bílarnir á eftir voru greinilega jafn hræddir um að kayakarnir flygju (?) af bílnum og ég, þannig að bilið var ca 500 metrar. Kayakarnir færðust samt alltof mikið til miðað við að þetta heitir "festing". Ég kauffti nefnilega frauðplastfestingar í stað álstatífs, en þó það sé betra að festa á bílinn og það fylgi strappar með (sem kosta víst jafnmikið og eitthvað annað sem er jafndýrt) þá rennur frauðið til á þverbogunum, þannig að ef þú kaupir kayaka og átt pening, kaufftu þá álstatíf, ókei? Annars keyriru með sveitta vör og hjarta í buxum og þoririggi hraðar en 80 og losar augnvöðva vina þinna. En sjiii hvað það er gæjalegt að keyra með tvo kayaka oná bílnum. Vantar bara boga og örvar og minni líkamsfitu.

Það var svo ótrúlega næs að setjast loks í kayakana...þó þeir væru bara á grasinu fyrir utan bústaðinn, en ég get ekki bítt eftir að prófa þá í blautum sjó. Tek með mér Bounty til að hafa smá tropical fíling.

Ég skildi eftir næstum fullan frönskupoka í Hyrnunni, og þegar ég sneri við tilað fá mér einn auka kóksopa sá ég strákinn af næsta borði frosinn, starandi framan í mig, standandi við borðið okkar með höndina útrétta. Ég vorkenndi honum smá og vildi ekki skemma hvað svo sem hann ætlaði að gera við draslið okkar, þannig að ég hætti við kókinn. Við sáum svo að strákurinn teygði sig í franskarnar og gúffaði í sig. Fyndið. Og pínu skrýtið.

Um daginn rak ég mig í nýkaufftan popppokann á bíóafgreiðsluborðinu, og sölustrákurinn gaf mér nýjan popppoka í kaupbæti. Ég kom inní sal með einn-og-hálfan popppoka, og þegar ég settist rak ég hálftóma pokann í hausinn á úllíngnum fyrir framan svo þrjú popp duttu á öxlina hans. Hann leit upp og ég rétti honum hálftóma pokann og sagði "þú mátt eiga þetta popp".

Hann var fyndskrýtinn. Sagði ekkert. Bara tók pokann og var byrjaður að borða áður en ég var sestur, og gúffaði svo poppið í sig án þess að líta af myndinni.

Myndi ég -- eða myndir þú -- bara taka þögult við hálftómum popppoka og hakka hann í þig, án þess að hika í svo mikið sem tvær sekúndur, eða muldra takk, eða pæla afhverju einhver random bíógestur vill gefa þér eitthvað sem lítur út fyrir að vera hálfétið?

Ég veit að ég er með mjög friðsælt og óógnandi andlit, en skil þetta samt ekki.

Miðasölustjórinn er kominn í kolvetnisstraff, en borðar samt franskar, kjúkling, gos, bjór, og talar tvisvar um súkkulaði. "Fólk skilur bara ekki að kolvetni safnast saman í líkamanum" o.s.frv.

Íslenzkur Eðall er stórskemmtilegt framtak.

Búið að rímixa nokkur gömul íslenzk dægurlög og setja á mæspeisprófíl. Mæli með því að allir fari á myspace.com/islenzkuredall og hlusti hátt.

Í kvöld spilar FM Belfast -- hljómsveit dansandi alþýðunnar -- á Innipúkanum á Nasa. Þau enda kvöldið á atómstuði, byrja í kringum 01.20, og auðvitað ætlar þú að mæta.

Skrifað kl. 19:43 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (11)

Ég, mamma og frændi keyrðum upp Kringlumýrarbrautina, nýlögð af stað til Stokkseyrar, þar sem við ætluðum að borða humar, og svo til Eyrarbakka, þar sem við ætluðum að njóta formlegs opnunarhófs ljósmyndasýningar Sigurjóns.

Þegar mamma, bílstjórinn, hægði á bílnum er við nálguðumst ljósin, sá ég hvað stelpan í svarta smábílnum var með þykkt og fínt hár. Virkaði mjög heilbrigt, og bíllinn var hreinn, meiraðsegja felgurnar, og enginn bensíntaumur frá lokinu.

Hún var á akreininni til hægri, og við stoppuðum við hlið bílsins hennar.

Hún hagræddi baksýnisspeglinum, sem var laus við allt glingur, og greiddi lauslega í gegnum hárið sitt. Hún var í flottum bol, og á mjög óræðum aldri, gæti verið þrjátíuogþriggja, eða tuttuguogfjögra. Hún virtist mjög róleg, ekki að flýta sér neitt, og ég greindi ekki tónlistina sem lét hana dilla hausnum ofurlétt. Í framsætinu var lítill plastpoki á stærð við litla dagbók, lítil handtaska, og sími.

Hún nuddaði saman vörunum, klóraði sér á kinninni, og stakk þvínæst puttanum beint -- og frekar djúpt -- uppí nefið. Og hrærði, og kíkti svo á útkomuna.

Þegar græna ljósið kom loksins, færði mamma fótinn af bremsunni, og bíllinn jók stöðugt hraðann upp Kringlumýrarbrautina.

Útum bílstjóraglugga svarts smábíls lá fíngerð og hæfilega brún dömuhendi, og muldi hor niðrí götuna.

Skrifað kl. 03:07 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (3)

Heyrði alltíeinu mjög skrækan skræk úr (augsýnilega) æstri stelpu, og hann bergmálaði um annars þögult og blautt (og blotnandi) hverfið og inní eyrun mín, sem létu mig pæla í þessari eilífu tilvistarspurningu, sem er örugglega eldri en fyrstu heimspekipælingar homo sapiens:

Hvað á ég að gera þegar ég heyri stelpu garga um miðja nótt?

Ég fer alltaf að hugsa hvort hún sé að djóka, og þá kannski að garga meðvituð um að viðtakandi eyru munu spyrja sig að ofangreindri spurningu, og standa upp, einsog ég, og vita ekki alveg hvernig á að bregðast við, og hlusta því vel (og þykjast vera kúl og rólegur, en vera samt með ööörlítið hraðari hjartslátt), og að henni finnist fyndið að fokka svona í hetjugenum nágranna -- og leimmér að segja þá að mér finnst svona grín mjög ófyndið og þreytandi, sérstaklega þar sem ég hef í mörg ár búið nálægt mörgu fólki, eða gangstéttum og götum sem fólk labbar á, oft með áfengi í maganum, sem virðist leiða til lífsleiða.

Eða, þúveist, er stelpan -- og þá í fyrsta skipti evör -- ekki að djóka, og einhver þrjótur er í alvöru að lumbra á henni og plana frekari líkamsmeiðingar eða jafnvel nauðgun? (sem væntanlega gengur frekar vel, með mig standandi gapandi útá gólfi í einum skó, pælandi í tilgangi lífsins...)

Og hvað á ég að gera? Hlaupa út með hníf? Hringja einsog lúði í 112 og segja að ég hafi heyrt stelpu garga, og biðja svaranda í leiðinni ráða varðandi kvef sem vill ekki fara. Eða á ég alltaf að ignora skrækina og pústa smá andvarpa og segja "kids today!" og hækka aftur í sjónvarpinu?

Ég ákvað áðan, aðallega vegna þess að síðan á sunnudag er ég búinn að vera veikur og fór fyrst út úr húsi í dag, að herða beltið og rölta í átt að skræknum, sem var auðvitað löngu þagnaður þar sem ég eyddi svo miklum tíma í hina eilífu spurningu.

Á meðan mölin brakaði allt of hátt undir löppunum mínum sem áttu að vera að læðast, gekk bolaklæddur ég nær nýbyggingunni (og myrkrinu) og fattaði plottið sem hafði óvart fæðst:

Ég er einskonar mennskur boxpúði. Á meðan þrjóturinn snýr sér að mér og lumbrar flissandi á mínum hóstandi líkama getur hitt fórnarlambið (vonandi) sloppið í skjól -- og ég get á endanum skriðið heim, stoltur yfir lífsbjörginni, og pælt í hvernig ég nái fínu Jordan skónum út úr rassinum.

Í alvöru, hvað hélt ég að myndi gerast? Ég að ráðast á spíttfíkil með grjót? Segja "hættu!" Og hvað ef gellan væri feit? Þá væri þetta allt til einskis.

Djók með feit-ið (ég ellllska feitt fólk!), en næst þegar ég heyri svona garg þá...

...spyr ég mig hinnar eilífu spurningar, býst ég við.

Skrifað kl. 02:40 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (5)

Mamma fór í Endurvinnsluna í dag með poka af flöskum og dósum.

Á undan henni í röðinni voru tveir austur-Evrópskir menn. Þeir, einsog hún, voru búnir að skrifa fjölda flaskna á miða, og þegar kom að þeim réttu þeir starfsmanni Endurvinnslunnar miðann ásamt pokunum.

Starfsmaðurinn lagði miðann frá sér, og eyddi miklum tíma í að telja vandlega allt úr pokunum. Talningin tók dágóða stund, og löngu seinna fengu mennirnir loks peninginn.

Svo kom að mömmu. Hún rétti starfsmanninum miða. Hann sagði takk, og rétti henni pening. Hann þurfti ekkert að telja því hún, skiluru, er heiðvirður Íslendingur.

Væri ekki betra fyrir Endurvinnsluna að vera bara með tvær raðir?
Eina fyrir Íslendinga, og aðra fyrir fólk sem lýgur og stelur.

Skrifað kl. 17:33 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (3)

Emilía frænka mín elskar strætóa og rútur. Ég, mamma og hún fórum í skemmtilega strætóbæjarferð fyrir einhverjum dögum, og það var sérstaklega gaman að fylgjast með henni fylgjast (hálf gapandi) með öllu fólkinu og vinka strætóunum bless. Við borðuðum unaðsleg brauð á Jómfrúnni, roast beefið var út-að-borða kvalití, og laukurinn -- sem er 'heimasteiktur' -- var dílisjus. Allra peninganna virði, satt!

Á föstudeginum sá Emilía rútu rétt hjá hótelinu okkar í Eyjum, og ég labbaði með henni í æsispennandi skoðunarferð. Hún var mjög æst að skoða rútuna, og þegar við skoðuðum lundamyndina á hægra framhorninu bauð bílstjórinn okkur góðan daginn og bauð henni að skoða rútuna og setjast undir stýri. Hún var pínu stjörf af feimni og ég afþakkaði því frekar gott boð, en bílstjórinn var ótrúlega næs.

Á laugardeginum fórum við í rútuferð um eyjuna með sama bílstjóra. Hann er pró, mjög skemmtilegur og sagði fyndnar sögur. Þegar ég tróð popppokanum í sætisnetavasann sá ég smá hulinn bæklingatitilinn sem kitlaði hjartað mitt. Mig langar í þannig ferð.

Ég fór í sömu rútuferð síðast þegar ég kom til Vestmannaeyja, og mundi undarlega mikið eftir ferðinni (en man ekkert núna). Við stoppuðum á Stórhöfða, sem er víst fjórða mesta vindrassagat í heiminum, og þegar ég skrifa stoppuðum þá meina ég alveg, því á útsýnisstæðinu festist rútan í handbremsu.

Á meðan við biðum eftir annarri rútu sagði bílstjórinn fínar sögur -- hann er smúþ opereitor. Leiðin niður Stórhöfða virkaði minna brött en leiðin upp og ég sá aungvar súlur stinga sér til sunds, fann ekki fyrir innilokunarkennd sem ég bjóst við að myndi bíta mig í hjartað um leið og ég fyndi fyrir því að standa á kletti með sjó á alla kanta, og fannst Vestmannaeyjar fallegar. Veðrið var kannski alltof gott, og fólkið í kringum mig of fínt, en þetta var mjög gaman og hollt og gott.

Fnykurinn við bryggjukirkjuna var svo brútal að meiraðsegja litla frænka mín tók fyrir nefið og gretti sig. Ég hóstaði og fékk hroll af skiljanlegum ástæðum, því fiski- og fúl sjávarfýla er svo ótrúlega ógeðfelld, og orðið 'peningalykt' sem (oftast aldurhnigið) fólk notar yfir loðnubræðslufnyk hlýtur að eiga við rónailmandi peningaseðla.

Tvær úllíngsstelpur löbbuðu út úr kirkjunni með lítinn pizzakassa. Skrýtið, ég veit, því ég labbaði inní kirkjuna og sá engan pizzaofn. Þær kyngdu helmingnum og skildu restina eftir á bekk fyrir utan kirkjuna. Pizzakassi inná kirkjulóð...kommon úllíngar!
Þær hálf-tróðu sér í gegnum hliðið, sátu á húddinu sínu og sendu nokkur hatursfull og illa skrifuð sms, og keyrðu svo að rútunni, bípuðu og fórnuðu naglalökkuðum höndum. Rútan var eiginlega á miðri 'bryggjunni' (þetta var eiginlega ekki alveg bryggja, meira svona grjótgarður og stuttur malbikaður vegur smá út í sjó) en það var nóg pláss fyrir steypubíl. En þær voru ekki sammála því, fórnuðu meira höndum og voru geðveikt pirraðar og krúttilegar. Ég og nokkrir ættingjar -- aðallega karlmenn -- rumdum af hlátri og reyndum að beina þeim framhjá rútunni, en augnaranghvolfandi stelpan keyrði smá áfram og nauðhemlaði, og bakkaði svo harkalega og nauðhemlaði aftur, og mig kitlaði í magann af gleði og aðdáun. Hún tautaði eitthvað útum smá niðurskrúfaðan gluggann, og keyrði svo rólega að rútunni til að sýna okkur að hún kæmist ekki...nema vúbbs, hún komst, með ca 1,5 metra pláss beggja vegna. Hún var fúl og keyrði næstum rólega á túristatríó og hélt svo áfram leið sinni, án efa að næsta hraunklumpi, tilað geta þeytt flautuna og ranghvolft augunum. 'Láttu mig í friði, hraun! Þú ert ekki pabbi minn!'

Seinna um daginn hittumst við (ættingjarnir, ekki úllíngsstelpurnar) uppí hrauni til að upplifa afhjúpun minnisvarða um Sveinsstaði, einskonar ættaróðals sem grófst (allt eða að hluta til) undir hrauninu, 16 metra svo ég sé nú nákvæmur og tilfinningaþrunginn. Reyndar held ég að húsið sjálft hafi (kannski) ekki verið standandi er hraunið klístraðist yfir hálfa eyjuna, en það stóð einusinni þarna, og mögulega grófust einhverjar leifar undir hraunið. Ég ætla að uppfæra þessa málsgrein þegar ég veit aksjúallí hvað ég er að tala um. En, já, minnisvarðinn var afhjúpaður af manni sem fæddist í þessu títtnefnda húsi, og ættingjar og elskendur þeirra klöppuðu og fögnuðu.

Ég horfði á þriggja ára frænda minn klöngrast uppá hárbeitta hraundranga og öskra halló, og í huganum skissaði ég upp bómullarbúninga og hjálma fyrir frænku mína til brúks þegar hún vill hlaupa og klöngrast á hættusvæðum náttúrunnar.

Eftir afhjúpunina ákváðu ég og Nenni frændi minn að skoða hið fræga Pompei norðursins. Þar var skilti, og því hlaut það að vera þar, ekki satt?

Wrong. Við löbbuðum í 46 mínútur, þar af sjö mínútur á eftir konu með smáhund, og það eina sem við fundum voru bláir og rauðir göngustígsstaurar norðursins, skilti með óviðkomandi upplýsingum, og flughála göngustíga þar sem ég datt næstum því einusinni, og frændi minn (sem var á töflum (og ég í Jordan skóm)) rann og sá stjörnur. Lífsbjörg í hrauninu, sjamón.

Það sem við vildum finna voru uppgrafnar eða hálfgrafnar húsarústir, enda vísar Pompei í akkúrat það (uppþornuð og stirðnuð hraunhúðuð lík voru ekkert möst, mig langaði bara í stöku gafl og kannski einn og einn hrauntraktor), en fundum bara fyrir þolleysi og brakandi sól.

Við löbbuðum alltíeinu fram á lítinn, uu, dal. Þar voru tré, blóm, gras, og sól, og úr fjarlægð skírði ég staðinn Austurvöll. Við gengum aðeins nær og ég sá eina manneskju sitja við bekk. Austurvöllur indeed. Við skakklöppuðumst og runnum niður snarbrattan göngustíginn (sem leit út fyrir að vera ó svo fjölskylduvænn úr fjarlægðinni) og hálfnaðir niður heyrðum við nokkuð áfengaða röddu, sem beint var að bekkjarsitjandanum. Sá svaraði með enn loðnari raddbeitingu og knúsaði plastpokann sinn, og þegar ég steig yfir einnota gasgrill og plastrusl hugsaði ég með mér, Austurvöllur in-fokkíng-díd.

Þegar við komum að bekknum, og sáum að leiðin upp úr dalnum var jafn brött og leiðin niður, birtist þriðja manneskjan, einnig með vínandablandað blóð. Við stórstigum framhjá þremenningunum, buðum g'daginn og skoðuðum steypuhnulla og ryðgað bárujárn sem stakkst undan hraunvellingnum. Kannski hefur þetta verið svona síðan '73, kannski var þetta grafið upp, en ég vildi sjá meira af svona bramli tilað fá tilfinningu fyrir því að undir hrauninu (oft á 40 metra dýpi) væri heila hverfið af húsum, heimilum og allskyns munum. Einsog frændi minn sagði er nefnilega soldið erfitt að fatta það nákvæmlega að undir fótunum sé allt þetta dót -- fáein skilti með "Hverabær, 15 metrum undir hrauninu" eru ekki alveg nóg, fattaru?

Á leiðinni frá klumpunum sagði einn þambarinn nokkuð stoltur að þetta væri þriðji dagurinn þeirra þarna í dalnum. 'Fínn staður tilað vera á', hugsaði ég, og fannst pínu fyndið að fá væna þjóðfélagssneið gratís í fangið. Gaurinn ropaði og bætti við að þetta héti Dauðadalur, og spurði okkur hvort við vissum afhverju. Þetta var fræðileg spurning, því glaður bætti hann strax við að eftir gosið hefðu margir fuglar flogið niðrí þennan dal (sem er í rauninni einsog lítill gígur) og haldið að gas, sem safnast hafði í botni dalsins, væri lón. Þegar allir þessir fuglar fundust dauðir fékk dalurinn þetta nafn.

Kannski er viðeigandi að hann heiti Dauðadalur, þar sem mér finnst líklegt að reglulega drepist gestkomandi og lifni svo við á undraverðan hátt. Ég er samt feginn að desperasjónin í ólukkufólki eyjanna sé ekki meiri en þetta, því ég og frændi minn gátum klöngrast rólegir í burtu án þess að eiga í hættu að vera stungnir í bakið með ryðguðum kuta og horfa á peningana okkar hverfi oní munn rónalinga.

Við fundum loks leiðina til baka, og skoðuðum fallegt hús í San Francisco stíl (tveir turnar og fegurð) og aðdáunarverðlega þunglyndislegan húsvegg með aðeins einum litlum glugga.

Óskiljanlegur arkítektúr.

Þar rétt hjá sáum við fínustu búð í heimi, sem er í leiðinni sniðugasta viðskiptahugmynd sem við höfum séð, upplifað, og heyrt um: fundið, gefins og gleymt "dót" sem ekki einusinni bestu/verstu safnarar alheimsins myndu nenna að eiga eða reyna að koma í verð. Það eina sorglega við þetta ævintýri er að búðin var lokuð, annars hefðum við gengið út með morknaða kassafylli af dóti sem enginn hefur neitt við að gera, en vill ólmur eignast.

En þarna er það allt: tálgaðir lundakertastjakar, postulínsdiskar með óræðum skilaboðum, og VHS safn sem ég myndi búast við að finna á vídjóleigu í bílskúrn í eyðibýli, ásamt uppþornuðu Relax súkkulaði og bláu PK tyggjói.

Ég man eftir þessum Víkingasveitarþáttum, langbest eftir þættinum þar sem lillinn með krullufluffið lá á grasi og skaut með riffli á einhverskonar plastmark, og þá sprakk eitthvað. Það var voða setup fyrir einhverja björgunar/töffaraaðgerð, og virkaði örugglega á ögurstundu, einsog alltaf.

Við keyrðum stóran hring í átt að hótelinu, og ég fékk magasting yfir öllum ómerktu götunum. Þær eru merktar á kortum (og heita aksjúallí allskyns nothæfum nöfnum), en götuskilti eru undarlega sjaldgæf á þessari blessuðu eyju. Ókei, allt er í 2ja mínútna fjarlægð, en það væri fínt að vita hvar þú ert.

Það var gott að hlunkast í hótelrúmið og borða einn sterksúran brjóssigg úr Shellsjoppunni frá kvöldinu áður (sem betur fer var nammið ekki orðið að klísturköggli einsog Perubrjóssiggarnir sem ég kauffti í Herjólfi á leiðinni heim). Svo andaði ég djúpt og undirbjó mig líkamlega undir aðal ættarmótshittinginn: mat í 'Höllinni' með golfverðlaunaafhendingu, sprelli, og allskonar mögulega neyðarlegu gríni, sem varð alls ekkert neyðarlegt.

Ég lokaði augunum og hugsaði hvað Vestmanneyjar eru með á nótunum þegar það kemur að umhverfisfegrunarmálum:

Þensla. Mmm.

Skrifað kl. 00:38 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (2)

Ég var farinn að hlakka til ættarmótsins, en var ekkert í alltof miklum tilhlökkunarfíling fyrir Herjólfsferðina. Ég man ekki hvenær ég sigldi síðast, en er nokkuð viss að ég hefi legið einhversstaðar með bumbulan maga og séð eftir að hafa ekki fljúgt. Örugglega ekki Akraborgin þar sem ég lá oft með ennið á rúðunni, en hmm kannski var það í Baldri á leiðinni útí Flatey, þegar ég lá oná einhverjum risaköðlum útá dekki og kreisti aftur augun og Nenni frændi minn stumraði yfir mér. Ég sigldi líka stutt í Marmaris (í Tyrklandi) en það var bara sweetness í sól og standard sjóroki, og maginn er til í þannig. Kannski verður fólk bara veikt í stórum skipum sem rugga, ég veitiggi það -- ég nenni bara ekki að vera sjóveikur og gubba, og gleypti þessvegna sjóveikipillu og fór mjög snemma niðrí káetu og hlustaði á ítaló og sofnaði vært. Og, það er skrýtið að tilað forðast sjóveiki varar Herjólfur við brösuðum mat, en selur bara brasaðan mat um borð.

Káeturnar eru samt fínar tilað sofna í, en ég vaknaði í hitasjokki, enda loftlaus káeta ekki kjöraðstæður fyrir tvo hrjótandi karlmenn.

Veðrið er búið að vera ólýsanlega frábært, heiðskýrt, sól, hiti, logn, o.s.frv., og hótelherbergið okkar snýr í sólarátt frá kl. 11 um morguninn og er því heeeeiiiiiitt. Þegar við vorum öll nýkomin á hótelið sátu ég og frændi minn hálf líflausir með sveitta búka, og mig langaði í loftkælingu og ananaskokteil...eða hafgolu eða ísklefa einsog heiti gaurinn í Sval og Val, eða bara eitthvað tilað blása lífi í minn klístraða kropp.

Við borðuðum góða súpu á hornstaðnum, og Natalie Portman tvífarinn afgreiddi okkur einsog fagmaður. Þær eru báðar sætar. Mjög sætar. Hún sagði sum orð með framburði sem gæti verið hreimur, mjög daufur færeyskur eða eitthvað, en ég held að þetta sé mállýska, því hraðbankastelpan á hjólinu sem við spurðum til vegar sagði nokkur orð jafn míkró-skringilega, og samt var hún örugglega rammíslenzk.

Ég spurði frænda minn um nafnið á þráðlausa netinu, og fannst ótrúlega skrýtið og taktlaust að það héti "osama 2". Mín mistök, það heitir "þórshamar 2".

Ég er á ættarmóti í Vestmannaeyjum, og er búinn að læra fullt um það hvernig ég sé ættaður héðan...beisiklí er allt gott í Vestmannaeyjum minni ætt að þakka: skipsfloti, gosbjörg, golfvöllurinn, sólin, blómin, hreina vatnið, ást og tilfinningar -- ef það er gott, þá ber ég (við) ábyrgð á því.

Þetta er annað skiptið sem ég kem hingað, síðast kom ég fyrir 10 árum á samskonar golfættarmót, sem allir ættkvíslar nema minn taka æstir þátt í. Ég spilaði golf síðast árið 2003 og langar ekki að halda uppi heiðri familíunnar með grætandi klúðri og glompuhangsi.

Ég er búinn að hitta allskonar frábæra frændur og frænkur, og fatta að það voru bara tvær manneskjur sem ég þekkti sósjallí: báðar voru í MS, önnur vinkona kærustu vinar míns, hin sem nokkrum vinum mínum fannst alltaf sæt en enginn þekkti.

Eftir fáránlega langan tíma hitti ég loksins tvo frændur mína og foreldra þeirra, en við vorum alltaf saman þegar ég var lítill. Fluttum eiginlega samferða í Grafarvoginn '85, og vorum saman í bekk og vinnuskúragleraferðum og allskonar...á stofnfundi Fjölnis með skott, í skátunum, að vaða blöndu af sandi og manna í voginum og allskonar...og svo bara blúbbs, hittumst við ekkert í mörg ár. Sá reyndar eldri bróðurinn á efri hæð Priksins fyrir nokkrum árum, hann var með skákborð í fanginu og bjór í maganum, en ekkert eftir það.

Eftir að við lögðum okkur og mig dreymdi allskonar flækjuástand með fólki sem er löngu horfið úr lífi mínu (yfirmenn, ástkonur, vegfarendur, samnemendur, o.s.frv.) -- sem hefur síðustu fimm nætur orðið frekar þreytandi og undarlegt þema -- borðuðum við kvöldmat í matsal hótelsins. Frænka mín fékk sér lunda í berjasósu, og ég fatta núna að ég mun líklega missa af því að tyggja lunda í Vestmannaeyjum, sem er eina rétta leiðin -- að borða lunda í Breiðholti er skammarlega rangt á mörgum layerum. Ég fékk mér bara seelöúng, og fattaði þegar ég var byrjaður að kyngja að auðvitað er hann frá meginlandinu, enda ekkert ferskvatn fyrir hann tilað gleypa öngul eða vefjast í net. En hann var gút, með möndlum og capers og sméri.

Margir komu hingað á fimmtudaginn, en ég held að meirihlutinn hafi komið á föstudeginum. Allir hittust svo föstudagskvöldið í Herjólfsdal, sem...er...frekar fallegur, svo ég, fordómafullur og að-vonast-til-að-hann-sé-hræðilegur, segi sjálfur frá. Með herkjum. *hrækj*

Það var gaman að sjá loksins afsprengi ættingjanna eftir að hafa heyrt sögur í mörg ár. Emilía frænka mín lærði strax fullt af skrílslátum og skrækjum og það var ó svo gaman að horfa á hana verða ringlaða af leikvinaúrvali. Ég dró að mér börn sem hentu í mig netadræsum og klökum, og sturtuðu grasi og fíflablöðum úr plastglösum, oftast í hausinn minn. Slapp við moldarmakaða lófa í buxurnar eða fésið, hefði fundist það verra en ég hefði sýnt.

Að ofan er hótelið sem við gistum á, í miðbæ Heimaeyjar. Allt að gerast.

Vestmannaeyjar eru frekar fínar, a.m.k. er gaman að hanga hér með fullt af fínum ættingjum og með góðan mat að ferðast um líkamann.

Skrifað kl. 19:08 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (2)

Sumarspilerí #2

Þetta er framhald af vikudagsfílingskvöldunum sem við héldum í fyrrasumar, þar sem sumir enduðu dansandi uppá borðum.

--> 22, Laugavegi, miðvikudagskvöldið (annað kvöld) 2. júlí kl. 22-01

Ef þú hefur mætt á kvöldin okkar þá veistu hvað við spilum, en það er ítaló diskó, elektró, boogie, gamalt hás, og önnur róleg og róbótísk músík.

Við byrjum á slaginu 22.00 og spilum til ca 01. Við byrjum örugglega í rólegri kantinum, en sjáum til hvað gerist í hjörtum vorum.

Hér er örlítið minimix sem HOTPLAY (from Europe) skellti saman í tilefni af síðasta partýi.

Og við viljum endilega að þú verðir vinur okkar á mæspeis:
http://www.myspace.com/hotplayfromeurope

Ást og virðing!

p.s. 2. júlí kl. 22 á 22 -- auðvelt að muna. :)

Skrifað kl. 14:18 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (5)

Ég veit að þér fannst ótrúlega gaman í Ítalópartíiunum sem ég og Svenni héldum síðasta sumar og í vetur, og nú geturu tárast af gleði því við spilum á Dansa Meira kvöldi á vegum Partyzone laugardagskvöldið 21. júní á efri hæð 22.

Annað kvöld frá kl. 22 -- við byrjum snemma, því allt sem er gott í lífinu byrjar snemma (kynþroski, kökuilmur, og ítaló).

Við erum með nýtt nafn: HOTPLAY (from Europe). Auk Ítaló Diskó slagara ætlum við að spila synthpop, new wave, old skool house, freestyle, old skool hardcore, og aðra gamla stuð- og heilunarmúsík fyrir mannfólk.

Síðar um kvöldið munu Már & Nielsen troða upp, þannig að þetta verður svaka veisla.

Hér er Minimix með smá smakki af músíkinni sem við spilum. Sæktu og hlustaðu. Þetta eru 16 mínútur og 49 sekúndur sem þú sérð ekki eftir.

Kontrapunkt
Hotplay (from Europe) - Minimix

21. kl. 22 á 22 -- ekki erfitt að muna það, ha?

Skrifað kl. 14:30 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (6)

Skrifað kl. 13:27 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (3)

Ég bíð spenntur.

Skrifað kl. 15:44 | Hlekkur á þessa færslu | Skilaboð (0)