Ferðatöskurnar mínar voru svo fullar af drasli dóti að þær litu meira út einsog bjúga á barmi sprengingar og þrútin samloka en venjulegar ferðatöskur.
En þær voru ekki of þungar, og ég fékk skemmtilegt sæti við hliðina á merkilegri manneskju sem var mjög gaman að tala við á leiðinni til Íslands. Og maturinn var ekki "mystery meat with cheese", heldur þekkjanlegt pasta.
Ástralinn fyrir framan mig spurði íslenska prófessorinn fjölmargra flökkusöguvísindaspurninga, sem fengu allar sama "uuuu, nei"-ið.
"Er það satt að það er svo mikill sykur í Big Mac, að ef þú tekur súrú gúrkuna þá mega þeir ekki selj'ann sem mat því þá breytist'ann í nammi?"
"Er það satt að ef þú skilur Big Mac eftir útí sólinni, þá gerist ekkert?"
"Er það satt að ef þú hellir kóki á..." (ég man ekki spurninguna, en ég man svarið).
"Er það satt að ef þú hleypur, þá..." (sama og að ofan)
...og fleiri spurningar sem voru fyndnar, sérstaklega því ástralinn var svo spenntur+feiminn og gapti fullur tilhlökkunar. Þetta var samt dáldið overload af spurningum, einsog þegar þú færð loksins loksins sjens á að hitta hetjuna þína (Shelton Jones) og þú manst ekki spurninguna sem þú ert búinn að þylja oní sofnandi sjálfan þig síðustu 14 árin og byrjar að tala um skinku og Mallorca.
Ég gleymdi fartölvunni í flugvélinni, og fattaði það ekki fyrr en ég var kominn heim. Tölvan var ómerkt í ómerktri tösku, og í gegnum símann identifæjaði ég'ana á súkkulaðinu sem var í einum vasanum (pínu nördó). Ég fór aleinn í hættuferð til Keflavíkur daginn eftir og sótti tölvuna, og keypti mér pulsu og hugsaði um þegar frændi minn klíndi sinnepi og remúlaði í loftið á jeppanum hans afa og sagði engum frá (það var alltaf smá sinnepsfnykur). Ég fékk Lindubuff í tilneyddan kaupbæti (stelpan klúðraði) og ég hugsaði því líka um Lindubuffið, sem ég vildi að væri með rúsínum.
Horfin súkkulöð: Gult Lindubuff, Krókant draumur, Relax, og svo Applause, sem ég man bara að var lítið og ljótt og ég keypti bara einusinni. Var ekki líka óseljanlegur bíll sem hét Applause? Og örugglega einhver mengaður drykkur. Bðagh!
Ég erað rembast viðað verða almennilegur Íslendingur svo ég verði ekki laminn og brenndur og vísað úr landi. Er því búinn að sulla bensíni útum allt, og drekka malt, appelsín, malt&appelsín, kók, pepsí, djús, vatn, sódavatn, og hitaveituvatn, sem var viðurstyggð (og óvart), og borða kokteilsósu, jógúrt, ost, smjör, brauð, og íslenskt grænmeti og allskonar kjöt. Veit ekki hversu lengi líkaminn erað skipta öllu útlensku út, kannski rennur enn kornsýróp um æðar mínar, sem eru jú hálf-tyrkneskar og þar-til-nýlega réttdræpar.
Hvar er sveittur og nötrandi hræddur landsbyggðarskríllinn sem vill losna við mig? Kannski get ég og Dóra Takefusa og allir Ormsson og Möller og Morthenz og Johnson og Kaaber og Ziemsen og Thorarensen og Loeskow og Thorvaldsen og Rósenberg og Thomsen og Le'Macks hist niðrá höfn, þar sem okkur verður smalað í kolaskip og svo sökkt á miðunum? Við erum jú öll með siðlaust og skítugt útlendingablóð í æðum og iðrum okkar. Pæling, kæru heiladauðu útlendingahatandi Íslendingabræður mínir, pæling.
Fullt af vinum mínum (útlenskum, skítugum vinum mínum, btw) útskrifuðust úr Parsons, og ég gatiggi séð sýninguna þar sem ég varð að yfirgefa landið nokkrum dögum áður. Ég efast samt um að ég hefði orðið spenntur eða glaður yfir meirhluta verkanna, þar sem þau, rétt einsog meirihluti alls sem kemur úr listaskólum heimsins (og lífsins) er óttalegt ruslerí, vanhugsað og gert í flýti (og án ástar og hugss). Fínu verkin er ég búinn að sjá og fylgjast með, og hefði því bara viljað knúsa nokkra sveitta aðstandendur á loftlausri innilokunarkenndarframleiðandi sýningunni í rýminu þar sem má ekki opna glugga eða nota viftur, og allir standa stjarfir og fylgjast með ömmu sinni og afa missa máttinn, og alla hina missa áhugann.
Æji, kannski óþarfa drama, en þetta er svona samt. Held að sýning LHÍ (sem ég missti líka af, og missi alltaf af) sé aðeins afslappaðri, þ.e. sýningin sjálf. Efast ekki um að sjálfstífelsi í mörgum nemendum sé gríðarlegt, en trikkið er að trítla framhjá þeim og horfa bara á fíneríið sem fínu vinirnir búa til, og drekka ókeypis gosglundur.
ÓIafur Elíasson er svo klár. Hann er nefnilega eign allra. Þetta eru litir, ljós og skuggar (og mosi), og snilldin er að sá sem talar um konsefft og tengingu við æsku og missed connections og landslag á norðurlandi er tilgerðarlegur og að misskilja, og aðallega að trufla sjálfan sig. Auðvitað eru konsefft og pælingar og tilraunir og hönnun, en aðallega mikil snilld í því að gera þetta afslappað, inviting, vinalegt, opið fyrir alla, þrepalaust, og þannig að hverjum einasta skoðanda er frjálst að finnast akkúrat það sem honum finnst. Það má leika sér með skuggana, hlæja að sjálfum sér speglast trilljón sinnum uppi og niðri, gera róbóta í gula mónóljósinu, hlæja að blaðinu sem breytist úr svart/gulu í skærgult, brosa vinalega til misríks fólks sem flissar í ljóskastara, kinka kolli til safnara sem kinka kolli og tappa bæklingnum sínum laust og varlega á nefbroddinn og segja "mhm...mhm...", og færa skóna sína frá barnafótum sem hlaupa og traðka.
Það skiptir engu máli hvort þetta sé einhver stefna, og ég man ekki eftir einu einasta listaverkanafni. Þetta er bara það sem þú vilt að þetta sé. Einsog maturinn sem þú færð á borðið þegar þú ert löngu búinn að borða forréttinn og í miðjum samræðum og búinn að steingleyma hvað þú pantaðir, og þú bara stingur gaffli og sargar með hníf og byrjar að tyggja og segir "mmmmm, djövulleriddagott" og byrjar ekkert að hugsa heldur bara tala og njóta. Ég labbaði um sýninguna hans og leið einsog einhver væri alltaf að rétta mér allskonar kökusneiðar og nammi og snittur og unaðslegt sushi og ég horfði aldrei, heldur bara tuggði og kyngdi og sagði mmm meira. Verkin...eru bara þarna.
Mér leið eins á Weather Project, og eins í Listasafninu. Allir skoðendur í kös, starandi og gapandi og líðandi vel, og gefastandi uppandi á því að reyna að segja eitthvað gáfulegt. Hvernig getur maður líka sagt eitthvað sem gerir t.d. ólýsanlega fallegt Mývatn enn fallegra?
Ókei, miklu betur skrifað:
Sigrún Ósk um flóttamenn. Algjörlega frábært og skyldulesning, og þeir sem sjá ekki sannleikann (já, sannleikann!) eru ástæður þess að ég skammast mín alltof oft fyrir að vera frá Íslandi.
_poster_210608.gif)
Dan Ariely
